म अनी मेरा पल हरु!

गजल

2012-01-09T01:13:00.000-08:00

कुरीति यो समाजको तोडेरनी आऊ प्रिये
पर्खाईमा म छु डर छोडेरनी आऊ प्रिये

चुलाचौका घाँसपात कारागार कैदी जस्तो
अन्तिम त्यो सहीछाप कोरेरनी आऊ प्रिये

मखमली सयपत्री आँशु झार्ला धुरु धुरु
चुमेर ती एकपल्ट गोडेरनी आऊ प्रिये

सुम्निमाको साया तिमी, बिदाईमा रोलिनकी
शिरनत गरी हात जोडेरनी आऊ प्रिये

दु:खपिर तिम्रो भाग कोल्टे फेर्ने पर्छ तिमी
कैदी गुफा छोडी मुख मोडेरनी आऊ प्रिये

संरचना ४/ ४/ ४/ ४/
"बिद्रोही" बिजे

गजल

2012-01-09T01:11:00.000-08:00

आँशु सबै सकियोकी लाशसरि जलिरहें
छाम्दा छाती चल्छ मुटु मुढासरि ढलिरहें

गरिबी र अशिक्षानै मेरो ठुलो घाऊ भयो
छातीभित्र पोकापारी एक्लै एक्लै चलिरहें

खानदानी मेरीमाँया रवाफ त झनै ठुलो
उनको त्यो ईज्जतमा आफैमरी छालिरहें

हुँदा आफ्नो रित्तिएछु आफन्तले मुखमोड़े
बेसहारा सहाराको आशा संगै पलिरहें

निभ्यो दियो टुट्यो आशा भाँचीएछ मनपनि
उजेलीको पर्खाईमा अन्त्यसम्म बलिरहें

संरचना ४/ ४/ ४/ ४
"बिद्रोही" बिजे

गजल

2012-01-05T01:07:00.000-08:00

धोका दिने हरुको नै जाम ठुलो भयो हजुर ,
सर्बहारा चुस्नेहरूकै नाम ठुलो भयो हजुर

कोईछन् महलमा कोई रित्तो आकाशमुनि
दुखियाको सेक्ने घाम ठुलो भयो हजुर

गरिबको संघारमा जसले गर्छ आच्ची ,
संसदमा ऊनीहरु कै छ काम ठुलो हजुर

जोडजाम गर्ने सबै समाधीमा पुरिन्छ्न,
तोडफोड बिनालादेन को लामभो ठुलो हजुर

कस्लेपोके नै नाप्छर, मृत्युदेखि काँप्नेहरु ,
डुक्रिनेयो "बिजे" लाइ पनि माम ठुलो हजुर

"बिद्रोही" बिजे
हाल तेल अबिब इजरायल

अब मेरा सन्तानहरु जागीसकेका छन//

2010-05-20T22:36:00.000-07:00

शान्ति माग्दा घोक्रो सुक्यो
दुख्न पनि कति दुख्यो
यहाँ पुकार सुन्ने बहिरो छ
चाल्नै हुन्न पाईलाहरु
जताततै पहिरो छ,,
त्यसैले मलाई समादृत हैन
अब बिस्वयुद्द देऊ
किनकी मेरा लागी चुहिंदै गरेका
दुषित रयालहरु सुकाउनु छ
मेरो खारो खन्नेहरुलाई
झुकाउनु छ,,,

झिल्को
झिल्को हुँ म
यदी यो झिल्को नभए
फोकलैंडको जितले मेरो सम्झना गर्दैनथ्यो,
त्यसैले म माँग्दिन, अब म मगन्ते हैन
अर्काको बुईमा चढेर बन्दुक चलाउदिन
अरु जस्तो
मलाई हत्केलामा राखेर खेलाउने कोसिस नगर

भयो
मेरा सन्तानहरुले अरुलाई जिताउदै
अरुलाई जितको माला पहिराउदै
मेरासन्तानहरु,
निशानाबाट ढाल हुँदै युद्द सिकेको
अब म फर्काउदै छु, मेरो सन्तानहरुलाई
आफ्नो हड्डीको रक्षार्थ
मेरा जरा कुह्याउनेहरुको बिरुद्द
मेरा सन्तान तुह्याउनेको बिरुद्द लड्न
मलाई बिस्वले देखेको छैन तर
तर मेरा सन्तानहरुले बिस्व देखेका छन
तातो बम र बारुद भित्र हात सेकेको छन
कहाँ सेकेनन भनन,,,,,
कोसोभो?? कार्गिल??? बर्मा???अफ्गानिस्थान??
मैले के देखिन सोधन मलाई,,,,
मैले छिमेकी हुनुको नाता मेरो भएर
मेरो धर्म निभाउँदा मेरै सन्तानलाई
मलाई मार्न सिकाउछौ, मेरो सन्तानहरु
तिमीहरुको खप्पर फोर्छन
तर म तर मेरो बिरुद्द लड्दैनन
नत्र मेरो ईतिहाँस खोतलेर हेर,
मेरो छोरो बलभद्र अफगानिस्स्तान सम्म
पानी पिउँदै मेरो नामको, मेरो शानको
मेरो रगतको लागी लडेको थियो
अब मेरो छातीभरि मेरै बलभद्रहरु छन
मेरै भक्ती थापाहरु छन।
म अब शान्ती माग्दिन
किनकी माग्नेहरु अपाङ्ग हुन
म अपाङ्ग हैन,

मेरो जराको रस पिएर
बोसो पलाएका ए! काला गोब्रेकिराहरु हो,
मेरो शिरमा उभिएर मेरो बिभिन्न
अमुल्य रत्न चोरी
फोहोर म तिर फ्याँक्ने ब्वाँसोहरु
अब तिमीहरु सँगको त्यो मेरो सम्बन्ध युद्दको
मैदानमा हुनेछ।
म अब एनरिको फर्मी जन्माउँदैछु
तर हिटलर जस्तो पतनशिल हैन
मेरो आँगन पेन्टागन, हिरोसिमा
र नागासाकी जस्तो जलनशिल छैन
नत्र हेर, मेरा घर आँगनहरु
यहाँ दैनिक रुपम जल्छ,, ढल्छ,,, बल्छ
तर,,,,,,, तर,,,,,,, तर
कहिल्यै सकिदैन
जलेर
बलेर
ढलेर
त्यसैले अब बुझ
गोब्रेकिरा र ब्वाँसोहो
मेरो घर र आँगनलाई
सुरक्षित राख्न ग्रेटवाल लाउन पर्दैन
पानीमरुवाहरुले, अर्काको बुइँमा चढ्नेले
बन्दुक चलाउँदा पिल्सिन्न मेरा पर्खालका चर्महरु
तिमीले जुनै रुपले ल्याउ मेरो पतनका लागी
छोड्दैनन मेरा सन्ताहरुले आफ्ना धर्महरु,

कुदृष्टी नलगाउ ! निदाएका मेरा मेची र कालीलाई
नचलाउनु,,, नब्युँझाउनु
बगाउनेछन सोहोरेर सिनित्तै
खोंचमा कोचेर तिम्रा शिरमा बजार्ने छन
दण्डित बञ्चरोहरु।

त्यसैले नछुनु मेरो चौघेराहरुलाई
तिम्रो खप्परलाई निशाना बनाएर
ग्राण्ड क्यानिन रुपी शिलाहरु
खस्नेछन तिम्रा टाउकाहरुमा
त्यसैले नछुनु, छुने कोशिषनै नगर्नु
तिम्रो शरिर सिलौटोको गोलभेंडा नबनोस्
फट्ट फुटेर छरपष्ट नबनोस तिम्रो
बिस्तारबादी आन्द्राहरु।

धेरै देखे तिम्रो राजनिती कुहिएको
गन्धे, थोत्रे, घिन लाग्दो,
म अब मैकिया वलीको सिद्दान्त
पढाउनु छ,मेरा सन्तानहरुलाई
तिम्रो ढुँडीपरेको राजनितीको बिरुद्द
तिमीले रोपेको राजनिती
मेरो शरिर बाट खौरिएर फाल्नु छ।
मेरा सन्तानहरु अब तिम्रो अन्यौल राजनितीभित्र
कैद हुने छैनन, सजिने छैनन,
बैचारिक कलहमा गाँजिने छैनन

लड्नेछन जो आएपनि
चारै दिशा कालो बादल छाएपनि
अल्बर्ट आईन्सटाईनले झैं
आफ्नो सिद्दान्त लुकेर लेख्ने छैनन
हारको दस्तावेजमा सहीछाप गर्ने छैनन,

मेरो शिशुकक्ष भित्र
थुप्रै हुर्किदै छन,
नील्स बोहर,
सिगमण्ड फ्रायड,
बर्नल बाल ब्राउस,
मेडम क्युरी अन्य थुप्रै आर्क मिडिजहरु,
हैन भने किन लाग्छन म्याग्सेसे का खातहरु,
किन भरिन्छन म्याग्सेसेले मेरा सोकेसहरु,
म्याग्सेसे दिने र दिलाउनेहरु
अन्धा छैनन,
मेरा सन्तानका कला कौशल
अनी शुरता सँगै कैयौं भिक्टोरिया क्रसहरु
त्यतिकै सजावटका लागी झुण्ड्याइएका होईनन,
मेरो पृष्ठभुमीलाई च्यातेर हेर! ब्वाँसो हो
गोब्रेकिरा हो,

त्यसैले

खबरदार! अब तिमीहरु मेरो
शरिरमा कुदृष्टी लगाउने कोशिष नगर
अब मेरा सन्तानहरु जागीसकेका छन/
अब मेरा सन्तानहरु जागीसकेका छन//

बि.जे बान्तवा राई
बैसाख १५ २०६७

कबिता

2010-04-24T22:01:00.000-07:00

भो अब म युद्दक नगर जान्न।

भो अब म त्यो युद्दक नगर कहिल्यै जान्न,
जहाँ दैनिकीको रुप चिहानी श्रंखला
लाशहरुको उदगम स्थल
रगतहरुको क्यास्पियनमा डुबेको नगर।

युद्दनै युद्दको खेल,
निरन्तर बग्ने रंगीन राता नाईलहरु
शान्तीको खोजीमा कहिले नकटिने नैराश्यताका
हजारौं माईलहरु,
म कहिले लिबर्टी सालिकको
शिरमा उभिएर सेतो परेवा उडाउन सकिन
रोग, भोक र सोकको सहयोगार्थ
एक गाँसको सहयोगी रथ गुडाउन सकिन।

त्यसैले मैले त्यहाँ बसेर
अश्रुका अमेजनहरुमा डुबीरहनु भन्दा
आज म आफ्नै समस्थली
कुटीको खोजीमा टाढिन्दैछु,
फेरी मलाई नसोंच कायर भनी
म मेरो दाजुभाईको गर्धन सेरेर
अनी यो शहरको छानोमा आगो बालेर
बीरताको ढोंङ् रच्ने ढुकुम्बासी बन्न चाहन्न।
मलाई नाज छ, यो युद्दको ज्ञान गोब्रे खोपडीमा
लादिएएको मा,
आफ्नो शिकार गर्न आफ्नै पिंठ्युँभरी
बमबारुदको बोझहरु छाँदिएकोमा।
त्यसैले म रणभुमीरुपी ग्रेटवाल भित्र
आफ्नो जिन्दगीलाई हरियो झिँगाको
आहारा बनाउन चाहन्न |
जहाँ दुई गाँस
ढिडोको स्वाद मजाले लिन पाइयोस,
बूकी फूलको शुबासना बिहान बेलुका पाईयोस
बरु चढ्छु मेरो पहाडका चुचुराहरु
आप्पा शेर्पाले झै पटक-पटक
म मरे पनि मरुला पासङ ल्हामुले झैं
अमर मेरै पहाडका खोंचमा झरेर
मेरै गल्छिँडामा पुरिएर।
त्यसैले म त्यो युद्दक नगर अब जान्न,,,,
किनकी म युद्वको खेल खेल्दिन,,,,,
त्यसैले म युद्दक नगर जाँदै जान्न।

बी जे बान्तवा राई
१८-अप्रील २०१०

गजल

2010-03-25T23:50:00.001-07:00

मेरो झुप्रो छोडी .....

मेरो झुप्रो छोडी अन्तै तिमी धाउँदा खेरी रोएँ।
मेरो मायाँ तोडी अन्तै मायाँ लाउँदा खेरी रोएँ।

सुकेको पतझड़ नै भयो जिन्दगी मेरो यहाँ
हरियाली भै अरुकै छानो छाउँदा खेरी रोएँ

सं-सँगै गाएको दोहोरी र रोधी बिरानो भयो
तिमी मस्की-मस्की अर्कै भाखा गाउँदा खेरी रोएँ

मैं हुँ सम्झ्यौ भरि चुली बैंशको भराउ हुँदा
सबै रित्तिएर तिमी खाली आउँदा खेरी रोएँ।

पिछा लाग्थे संसारै तिम्रो सानु हिंजो बैँश हुँदा
ढल्की गयो बैंश आज एक्लो पाउँदा खेरी रोएँ।

बि जे बान्तवा राई

कबिता

2010-03-24T09:56:00.000-07:00

“म टुक्रीएर जानुभन्दा पहिले,,,,”

म जिर्णशार्ण
बिभक्त-बिभक्त
मस्तिष्क र अङ्ग
लिएर बेंशी र खोंचमा
सुनगाभा रोप्दा
कालो गोमनको
डँसाईले
मेरा पाऊहरु
अनी हातहरु
बिषाक्त छन,,,

मेरा पाईला अनी हातहरु
छियाँ छियाँ
खिईदै म
अस्तित्वहिन ,
अस्थिपञ्जर
सदृशताको उच्चारण
निकाल्न खोज्छु,,
कालकुटले ग्रसित
मेरा बाक्यहरु
शुन्यतामा
अधिर हुन्छन,,,

दुर्दशाको
चोमोलुङ्मा
मै माथी
खस्दा मेरा
लाश लुछन
जोपिलोटहरु
मै माथी फनफनी
घुमिरहेका छन,,,

मेरा लागी
सुग्राहिता भित्र
बग्ने ह्वाङ्हो पनि
साहारा मरुटटको
छातीमा,,
कोलाहल बिहानीसँगै
बिलिन र बिसर्जित
हुँदै आइहेछ//

बिक्षुब्ध
दुर्बल
म
मेरा भित्ताहरुमा
आस्थाका बुद्द
टाँसी
माइलादाईको
देशभक्ती स्वरमा
मैले स्वर खाप्दा
मेरा वरिपरि
"छैयाँ-छैयाँ
र
मैयाँ- मैयाँ"
धुनहरु गुञ्जयमान
हुन खोजीरहेछन,,,

त्यसैले आज म
एउटा प्रणयको
भिख माग्दैछु,
मानचित्रको नक्सा कोर्ने
ति चित्रकारहरुसँग
कृपया मेरो शरिरको चित्र
कोरिदेऊ,, मेरा
अस्थिपञ्जरको कुनै त्रुटी
नदेखियोस,, ताकी
भोलीका मेरा सन्ततीहरुले
मलाई लङ्गडो नदेखुन
पाऊ र हात बिहिन
बाबुको सन्तती भनेर,,,

मेरा युगान्तकारी हाडहरुको
यस्तो चित्र कोरीदेउ
जहाँ म टुक्रीएर गए पनि
मेरा तस्बिर मेरा चित्रहरु
सगल्ती ति मेरा सन्ततीका
भित्ताहरु टाँगिएर रहुन।

[नोट: जोपीलोट= भन्नाले अमेरिकामा पाईने एक किसिमको गिद्द।]

बि. जे. बान्तवा राई

कबिता

2010-03-08T07:23:00.000-08:00

मनको पृथककरण र पुनरुत्पादन माग्दैछु,,,,।

सपनाको तिलिचोमा
चुर्लुम्म डुबेर सप्तरंगी
इन्द्रेनी खोज्ने मन,
बक्ररेखा झैं गोरेटोमा
समानताको नाप खोज्दै
निराशताको एन्टार्टिका
भित्र हराईरहेको छ,,,

पाईलै पिच्छे कैक्टसका
तिखा काँढा टेक्दै
कमल टिप्ने यात्रा आज
त्यहीं स्वार्थी मनको
प्रशान्त महासागर भित्र
निस्वासिँदै डुबुल्की मारीरहेछ,,

सोंची रहन्थे म,
सोंचभित्र कति बहुरंगी
गुलाफहरु फुल्छन
त्यहिं गुलाफको तिखो काँडाले
खिलिएको मुटु लिएर
भग्नावशेश सुमेरुमा
गुलाफ रोप्ने होडमा
अलकत्र झैं पटक पटक
कुल्चिई रहेछ,,,,,,,,

यात्रा भरि, कैंयौ अँध्यारी रात
अनी पारिला घामसँगको
संघर्षमा शहिद बनेको,
चिहानस्ँगै मेटिएको
प्राण पखेरुले आफ्नो गन्तब्य
लिई आफैबाट सन्याँस लिएको
भु-गर्भ भित्र लिप्त कंकाल
भोकाको गाँसभित्र अटाउन
लागेको एक छेस्का मन,,,

स्वर्गाभिमुख सदृश
जिओग्राफि भित्र
हेरेसस आत्मा
जिओमेट्रीकल प्रोगेसनको
स्पीड धडकन धड्किरहेको छ
अँध्यारी भित्र एक्लै,,,,,,,

बिष्मातको भण्डार अटेस मटेस हुँदा
बामियान को बुद्द झैं आकृती बिहिन हुदै
बिबशताको छो-रोल्पाहरु
स्वीस क्रोनो भित्र टिक टिक गर्दै
यत्र तत्र छरपष्टिन्छन
चिच्याहटसँगै चोक्टा चोक्टा भएर,,,,,

त्यसैले म ,,,,,,,,
बौद्दिक्ताका भखारी ति बिद्वानहरुलाई
मौनब्रती अदालतमा पुनरुद्दारको
लाख दियो प्रज्वलित गरी,
मस्तिष्कको जस्केलामा
बिचलित मनको पृथककरण
र पुनरुत्पादन माग्दैछु,,,,।

कबिता

2010-03-05T01:38:00.000-08:00

नरभक्षी......!

नर्क बिचमा छ यहाँ झिलिमिली,,,
त्यसैले हरेक साँझ यहाँ रंगिन्छन
ईन्द्रको स्वर्ग र यमेको यमलोक झैं
यहाँ ईन्द्रेहरु अप्सरासँग र सोमरस सँग
यमेहरु अबोध अनी अञ्जानका स्वाससँग
हरेक घडी-घडी, किचिन्छन, थिचिन्छन
अनी यहाँ पल पल लुछिन्छन
चौखुराईएको कैदी झैं अप्सराहरु
यहाँ मजबुर छन मरेर जिउन
यो झिलिमिली भित्र कुरुक्षेत्र छ
यहाँ समुन्द्र झै बगेका आँशु छन
चेरापुञ्जी झै आँशुले भिजेका
पाईलै पिच्छे लट्ठिएका देवता छन
यहाँ छाती चिर्ने टनाटन अस्त्रहरु छन
यहाँ एकले अर्काको शिकार गर्दै गरेको
ठुला ठुला नरभक्षी पशुहरु छन
त्यसैले त यहाँ मान्छेलाइ नङ्ग्याईन्छ
बङ्ग्याईन्छ, अनी मान्छेलाई नै खाईन्छ।

२५ आस्विन २०६४ / प्रकाशित रचना

कबिता

2010-02-19T03:05:00.000-08:00

नारी तिम्रो कोख दोषी हैन

नारी तिम्रो कोख दोषी हैन
तिमी दोषी हैनौ, तिमीलाई
दोष दिने दुनियाँ दोषी छ
तिमीले जन्माएको सन्तानले नै
दोषी देख्छ तिमीलाई
तिमी कहिल्यै दोषी हुनै सक्दैनौ
राम्रो पक्षमात्र हेर्ने दुनियाँलाई
पनि तिमीलेनै जन्माएकी हौ
तिमीले थुप्रै सन्तान जन्माई सकेका छौ
तिम्रो कोखबाट थुप्रै
थुप्रै बुद्व, राम, जिसस, मोहम्मद,
मार्क्स, लेनिन, माओ, गेटे, दाँते, रबिन्द्रनाथ, गान्धी,
शुकरात, सम्पुर्ण छोराछोरी जन्मायौ आमा बनेर
छोराले मात्र दुनियाँ हाक्न नसक्दा
आङसाङ सुकी, बेनेजीर, एलीजाबेथ,
अनी थुप्रै शासक बनेर पनि उभियौ
थुप्रै राजामहाराजाहरु जन्मिए
बिद्वान, लेखक, बैज्ञानिक सबै तिम्रै देन हुन
परापुर्बकालदेखी जन्माउदै जन्माउदै
आएर पनि आजसम्म दोष पिएर बसेकी छौ
नराम्रोको भडखालमा जकडिएर बसेकी छौ
आफ्नै छोराहरुको दुख खप्न नसकी
टेरेसा बनेर पनि उभियौ, फ्लोरेंस
भएर पनि उभियौ, अनी निंदमा लुकेका
छोराहरुको लागी पासाङ ल्हामु भएर पनि उभियौ
गौरवमय सीता माता, प्रतिष्ठित भृकुटी भएर पनि
तिमीले नारी हुनुको थुप्रै उदाहरण
दि रहेकी छौ
त्यसैले तिम्रो कोख दोषी हैन
न त तिमी दोषी हौ,
दोषी त त्यो दुनियाँ छ
जसलाई परिबर्तनको चस्मा लाउनु छ।

[कबिता लेखिएको मिती २०६० भाद्र १५ गते मनामा बहराईन।]

कबिता

2010-02-11T03:27:00.000-08:00

खै त जिबनको परिभाषा???

आँशुको सागर वा दु:खको महल
जिउँदो हुनुको एउटा रहस्य हो की
मृत्युको लागी गरिने एउटा पहल
जहाँजतीं हिँसा छ, आतंक छ
त्यहीं छ जिबन, समेटिएको
जहाँ छ भोक छ रोग छ त्यहिं छ
जिबन लपेटिएको, झपेटिएको
जहाँ आशा अनी कल्पना, सपना छ
त्यहिं छ जिबन अनी हरेक बिषमताहरु
जिबन छ सबै छ यहाँ नर्क छ यहाँ
स्वर्ग छ यहाँ, दैंत्य छन यहाँ
देवता छन यहाँ,पशु जस्तै मानव
र मानव जस्तै पशु सबैको आ-आफ्नै
जिबन छ यहाँ, के यहि हो जिबन?
कोई मर्न चाहने जिबन छन यहाँ
कोई युगौ युग जिउन खोज्ने जिबन छन यहाँ
हारसँग जीत र जीत सँग हार मागी
रहेका अन्धो जिबनहरु छन् यहाँ
पाईला-पाईलामा फूल रोप्ने जिबन
अनी शुल पनि रोप्ने जिबनहरु छन यहाँ
खै कस्ले दियो अर्थ जिबनको??
न रामायणले जिबन यहीं भन्न सक्यो
न गीताले न बाईबलले, न कुरानले
केवल जिबन त्यो अपरिभाषित रह्यो
यहाँ परिभाषित जिबन खै कहाँ?
बुद्वको परिभाषाले आज मेटिएको छ
अहिलेका बिद्वानहरु केवल पाना थप्न
यहाँ लागी परेका छन, केवल ,,,
अनी दार्शनिक खै त यहाँ असल दर्शन??
सबै परिभाषा खोज्दा खोज्दै
बाङ्गिएका टेंढिएका, लङ्गडो, अपाङ्गो
जिबनको अर्थ खोज्दा खोज्दै
दाह्री जुँगा फुले, माटोभित्र मिले
अहँ जिबनको परिभाषा खै कहाँ?
यहाँ जिबन जहिले अपरिभाषित रहेर
जहिले लाटो बुङ्गो रहनेछ, केवल
इशाराको भरमा चलिरहन्छ जिबन
मृत्यु देखी जिबनसम्म, जिबन देखी
मृत्यु सम्म केवल अपरिभाषित
अन्धो भएर, अनी अपरिभाषाको दह्रो
जेलमा कैद भएर, त्यो कहिले
देखा पर्ने छैन, जहिले जहिले
बन्द भएको छ, त्यसको परिभाषा
जनमकैदी भएर बसेको छ,
यहाँ जिबनको परिभाषा खोज्नेहरु
र लेख्नेहरु केवल ,,,,,,
आफ्ना इन्द्रजालमा पङ्गु बनाउन
खोजेका मात्र हुन, जिबन
जहिले तहिले अपरिभाषित भएर
रहनेछ, अपरिभाषित भएर रहनेछ।

कबिता

2010-01-29T04:00:00.000-08:00

बिस्थापित सपना र कल्पना....!

मेरो कल्पना र मेरो सपना केवल कल्पना र सपनामा सिमित रह्यो,
कल्पना र सपनामा मुर्छित मन, त्यहिं मुर्छनामा छाती पिटी रोई रह्यो।
हरेक कल्पना र सपनामा बिषमताको खडेरी अभाव बनि बर्सी रह्यो,
म अन्योलतामा रुमल्लिएको यात्री झैं बिवशता सम्हाली रहें।
मैले देखेको खुशीको काल्पनिक संसार चेरापुञ्जी झैं रुझी रह्यो, रुझी रह्यो।
क्षण-क्षणमा टुक्रा टुक्रा बनाउने अभावको चट्ट्याङ परि रह्यो,
आफुभित्र समेटिएका कोलाहल मन भुखमरीले यत्रतत्र छटपटि रह्यो,
न मेरो सपना, कल्पना र चाहनाले सागर छुएको नदी बन्न सक्यो
न मेरो सपना र कल्पनाले कसैको हृदयलाई आत्मबल नै प्रदान गर्‍यो।
म केवल खुट्टा बिहिन अपाङ्ग झै, बैसाखीको खोजीमा भौतारी रहें
न कतै ति बैसाखी रुपी छालहरु म सम्म आईपुग्न सकें।
म बग्दा बग्दै, बालुवा बिचैमा हराएको त्यो खोला खहरे बन्न पुगें
न मैले गन्तब्य पैलाउन सकें, न म हुनुको अर्थ दिन सकें
म त केवल त्यो हरियालीको सुख पाउन खोज्दा खङ्ग-रङ्ग सुकेको रुख भएछु।
सपना र कल्पनाको पछि दौंडिदा दौडिंदै हार्न पुगेको एउटा धावक भएछु।

कबिता

2010-01-21T06:14:00.000-08:00

फोहोरी उन्माद....!

यहाँ खुशीका नाममा गन्तब्य भुले पछि
ब्यथा बोकी भौतारिन्छन नतमष्तक जवानीहरु
सिंङ्गै नदी निल्दा सम्म अतृप्त छन
ति अग्ला हिमगिरीले नछेकिने कहानीहरु
फोहोरका डंगुर झैं बनाउदै जान्छन आफ्ना जिबनीहरु
यहाँ कागजको कुनै औचित्य छैन,
क्षणिकतामै पोतिन्छन लिलामी दस्तावेजहरु
सडकहरुमा यत्रतत्र रंग बिहिन अनी
सबै मस्तिष्कमा घृणित छापाखाना बनेर
कति गहन अनी बहन गर्छन आफ्नो
अदम्य शाहसहरुलाई ति चार पर्खालको
बिचमा कालो रातको सहारा लिएर
भबिस्य सिङ्गो नाङ्गिन्छ उज्यालोमा
पछुतोको निलडाम अनी बदनामीको दाग भएर
त्यसैले बैंशले मात्तिएका ए कुखुरे हो
आफ्नो फोहोर फाले पछि कन्टेनरको
मुख बन्द गर, तिमीहरुको फोहोरको
गन्धले यहाँ शहरहरु बस्तीहरु सबै
दुर्गन्धित भएका छन, अनी स्वास लिनै
धौ धौ परिरहेछ, यहाँका गल्लीहरु
त्यसैले यो तिमीहरुको उन्मादिलो बाहिरै
पोखिहिंड्ने फोहोरी जवानी मेटासिड पिएर
मेटाइदेऊ, तिमी मर्दा फेरी फेरी

तिम्रा फोहोरी उन्मादले यहाँ ठाउँ जमाउने छैन।

कबिता

2010-01-14T13:28:00.000-08:00

समर्पण

तिम्रो मुस्कान स्वच्छ अनि मिठो
तिम्रो माया गाढा अनि अमृतरुपी
म हरेक तिम्रो जादुमा हराईरहन्छु
तिम्रो सम्पुर्ण अनुभुतीका स्पनदनहरुमा पाईरहन्छु

हरेक प्रभात तिमीलाई सम्झेर उठ्ने गर्छु
हरेक रातको निदरीमा तिमीलाई देख्ने गर्छु
अनी मलाई लाग्छ तिम्रै बाहुपासमा छु
मलाई लाग्छ तिम्रो हरेक स्वासमा छु

मलाई यस्तो महसुस पहिलो चोटी भयो
तिम्रै तस्बिर मेरो वरिपरि घुमिरह्यो,
अनी त मैले मेरो स्वास-प्रस्वास सुम्पीदिएँ
उप्रान्त मेरो जिबन तिम्रै नाम गरिदिएँ

गिती कबिता

2010-01-08T09:57:00.000-08:00

आफैलाई कहाँ लगेर बगाउँ?

म तिम्रो नजरबाट फ्याँकिएको मान्छे हुँ,
म आफैलाई खोज्न कहाँ जाउँ।
म चुँडिएर कुल्चिएको त्यो फूल हुँ,
आफैलाई कहाँ लगेर बगाउँ?

मान्छे हुँ अरु जस्तै गल्ति त हुँदोरैछ,
आफ्नैले पराई ठानी फ्याँकेपछि मन धेरै रुँदोरैछ।
बाटो पनि बन्द भयो उनीसम्म पुग्ने मेरो,
सम्झना भने सधै रह्यो उनकै सेरोफेरो।
टुक्रेको मुटु लिई अब म कता जाउँ?
म चुँडिएर कुल्चिएको त्यो फूल हुँ,
आफैलाई कहाँ लगेर बगाउँ?

मलाई छोडी उनी सुखी बनी हाँस्छिन भने
स्वीकार्य छ, जहाँ जाउन खुशीसँग बाँच्छिन भने,
म नै जिउँला बेदनाको सबै पोका पारी,
भिरि दिउँला जुनीभरी दुखका सबै भारी।
आँशु लिएर जाँदैछहु खुशी बनी तिमी रमाउ
म चुँडिएर कुल्चिएको त्यो फूल हुँ,
आफैलाई कहाँ लगेर बगाउँ?

कबिता

2010-01-08T09:39:00.000-08:00

बुबा!

बुबा!
कतै तिम्रा सन्तानहरुको मायाबाट
ओझेलिएका त छैनौ, तिमी?
सबैले आमा सम्झिदा आमासँगै
लहरिने बुबालाई बिर्सिंदा, तिमीलाई
पिंडाले भतभती पोलेको त छैन?
लाग्दो हो तिमीलाई, मैले कहिल्यै माया
मेरो सन्तानलाई दिन सकेनछु ताकी
आज म मेरै सन्तानको माया बाट,
सम्झना बाट क्षितिज भित्र थुनिएको छु।
लाग्दोहोला कहिलेकाहीं तिमीले गरेका
सबै दुख तिम्रा सन्तानहरुले देखेनन।
लाग्दो होला तिमीले एकान्तमा रुएका
आँशुहरु कसैले देखेनन अनी तिम्रा
ति फोका उठेका हातका निशानीहरु
तिम्रा सन्तानले देखेनन, लाग्दो होला
कतै तिमी एक्लै त छुईन यहाँ भनेर,
सुम्सुम्याउदो होलाउ तिम्रो पिल्सिएको
पिठ्युँ, अनी तिम्रा तालुहरु जहाँ
सन्तानको भारले किचिएका,
अनी पटक पटक कर्तब्य बोक्नुको पिंडा,
त्यसै त्यसै छटपटी हुँदोहोला,
डाको छोडी रोऊँ भने हुतीहारा भन्ने डर,
नरोऊँ भने आज बैंशले डाँडा काट्दा
सन्तानहरुले आमा च्यापी बिर्सिंदाको
पलहरु तिमीलाई धेरै दुख्दो हो,
तिम्रा ति पाईतलाहरुमा अझै
ति तिखा काँढाको डोबहरु होलान,
हिंजो सन्ताहरुको लागी त्यो उकालो ओरालो
अनि भञ्ज्याङ चौतारी गर्दै
बिताएका क्षणहरु कतै तिम्रा
ति मस्तिष्कमा कालोबादल झैं
मडारिएका त छैनन?
तर,,,, तर,,,,
यदी तिमी यी सोंचहरु सँग
निस्सासिएका छौ भने,
अनी यी कालामन सँग आत्तिएका छौ भने,
आजै त्यागी देऊ सबै ति तिम्रा
शंकाहरु, तिम्रा सन्तानहरु तिम्रा लागी
मात्र मौन छन, तर तिम्रो महत्व
त्यहाँ छ, स्वास र जिबन झैं
तिम्रा सन्तानहरु तिमी बिना
अनी तिमी तिम्रा सन्तान बिना
कहिल्यै कहिल्यै पुरा हुन सक्दैनौ।
तिमीलाई मौनतामा छोडेर कहिल्यै
भाग्न सक्दैनन तिम्रा सन्तानहरु,
उनीहरुलाई थाहा छ, तिमीले दिएको ओतहरु
तिमीले पिएका चोटहरु, अनी तिमीले मेटाएका
दुखका खोटहरु, तिमी त्यो अँध्यारो जलिरहने
एउटा दीप हौ, मोतीको उज्यालो केवल
अँध्यारोमा देखिन्छ रे, तिमी त्यो मोती हौ,
जुन युगौंयुग असल पिता बनेर उभिएका छौ
नि-सन्देह, नि-संकोच अटल सगरमाथा झैं
अटल हिमालय झैं

समय सन्दर्भ

2010-01-07T11:05:00.000-08:00

मेरो हजुरआमाको डाइरीबाट...........!

"घुरुमा घुरु परेवी घुर्‍यो बार्दली कौसीमा,
९० है सालमा भुँईचालो गयो सोमबारे औंसीमा"

यो सानो टुक्रा हाम्रा बाजेबराजुले जुहारी गीत गाउँदा कहिलेकाहीं प्रयोग गरेको सुन्थे,हाम्रा पुर्खाहरुले सम्झेको क्षण ९० सालको भुँईचालो अनि त्यो सोमबारे औंसी बुढापाकाहरु सम्झिरहन्छन, शायद त्यो डर लाग्दो नै थियो र दुखदायी पनि त्यसैले सम्झिरहन्छन। त्यस्तै २०४५ सालमा पनि भएको थियो। तर पनि मान्छेहरु बाँचे अनी हाम्रा पुर्खाहरु बाँचे,यो जुहारीमा शान्तीको दुत परेवीको बयान र उनको संकेत र उनको संकेत घर बार्दली कौसीको बयान छ। अचेल परेवीहरु, ति शान्तीका दुतहरु सितन भुटन भएरै होला शायद त्यो कौसी शुन्य रहन्छ, अनि त्यहाँ न परेवी घुर्छ न सोमबारे औसी नै पर्खिनु पर्छ, यहाँ हरेक क्षण हरेक घडी भुँईचालोले क्षतिग्रस्त अनी मानव समबेदनाको यहाँ केहि चासो छैन। शान्तीकी दुत परेवी त घुर्न आउनै छोडिन त्यस्तै सोमबारे औंसी पनि हामी बाट हरायो। अब त केवल औंसी बिहिन नियम बिनाका कालरात्रीले यहाँ हरेक समय लुटिरहेको अवस्था छ यहाँ। हेरकको खप्परमा कालको त्रीशुल घुमिरहेको छ। अशान्तीको सन्देश दिने काला काला कागहरु गिद्वहरु घुमिरहेका छन। मानिस नै महिसासुर बनेर मानिसलाई झम्टी रहेको अवस्था हो यो। म सानो छँदा आमा सँग बिहानी सबेरै पानी भर्न पधेरो जाँदा बिहानी प्रहर ताराहरु धर्ती चुम्न झिलिलि गर्दै भुँईसम्म आइपुग्थे, आमाले भन्नु हुन्थ्यो नानी हेर तिमीलाई हेर्न तारा पनि तिम्रो नजिक आउन खोज्दैछ, तिमीलाई धेरै काम गरेको देखेर तारा खुशी भएर तिम्रै नजिक स्याबासी दिन आउँदैछन भनेर भन्नु हुन्थ्यो, बिहानीको भालेको डाक पाछिको क्षण कति रमाइलो, रहन्थ्यो, मिर्मिरे उज्यालो सँगैको त्यो क्षणहरु, अचेल यसरी मिर्मिरेमा काम गर्नु जानु भनेको सिधै घाईंते बाघको मुखमा जानु, अनी ति पहिलेका आमा सँगै पानीपधेरी गर्दा झिलिलि गर्ने ताराहरु हराईसके, त्यतिबेला आकाश बाट खस्थे झिलिलिलि,,,,, अहिले धर्तीबाट आकशतिर झिलिलिलि,,, कस्तो बिडम्बना नयाँ युगको नयाँ तमासा,,,,,,।मलाई मेरी हजुरआमाले सधैं भन्नु हुन्थ्यो उहिलेका कुराहरु, उखानहरु टुक्काहरु, बिभिन्न दैत्यका कथाहरु,,,, दैत्यले देवतालाई दुख दिएको यस्तै कथाहरु भनिरहनु हुन्थ्यो,,, म सुनीरहन्थे,,, एउटा कुरा पनि भन्नु हुन्थ्यो सुनेको कुरा त भोग्नु पर्छ रे भनेर अहिले साँच्चीकै दाह्रा बिहिन दैंत्यहरु वरिपरि घुम्दा होकी जस्तो पनि लाग्छ। म conservative mind को पिछा गर्ने खालको त हैन तरै पनि यस्ताकुरालाई नियाल्ने गर्छु, कतै त्यहिं रुढीबाद भित्र पनि केहि समेटिएका पो छनकी, कतै केहि सत्यता पो लुकेको छ कि भनेर। त्यहि पुराना युगको को भनौ हाम्रा बाजे बराजुको पालाको कुरालाई नियाल्दैछु र भिन्नता छुट्ट्याउन खोज्दैछु, कति फरक छ त उहिले र अहिलेमा? हाम्रा बाजेबराजुहरु १४-१५ दिन लागाएर नेपाल शहर [काठमाडौ] पुग्थे रे। बाटोमा हिंड्दा बाघ भालुको बाहेक केही चिन्ता हुन्नथ्यो रे, बाटोभरि बडो रमाईलो गर्दै जान्थे रे,कोई भेट्यो भने साथी भाई भैहाल्थे रे,त्यति बेला सवारी साधन नभएर पनि यसरी जिबन यापन रमाइलो गरेर बिताएका थिए रे, अहिले हामिलाई उड्ने गुड्ने मान्चेह् भन्दा हजारौ, लाखौं गुना छिटो हिड्ने र उड्ने भएर पनि हामी त्यहिं उहिलेको अवस्था मा भन्दा पनि दुखदायी अवस्थामा छौं, किन? कसबाट? कसरी? यो प्रस्नको समाधान कहिले हुनवाला छैन।घर देखी राजधानी बिशेष काममा हिंड्यौ भने छिटो पुग्न बसमा चढेर जानु पर्ने हुन्छ। हामी गरीब निम्छरो, र न्युन आय भएको ब्यक्तीले हवाईजहाज चढ्न त के छेऊमा गएर उभिदा पनि हामीलाई आतंककारीको उपनाम लाग्छ। हुनेखानेहरुलाई त त्यो अवस्था कहिले आउँदैन, किनकी चक्काजाम भएनी एम्बुलेन्स छँदैछ, गरीब बिरामी परेर लाने टाँगा रोकिन्छ तर ठुलाठालुलाई स्वस्थ्य नै भएर पनि एम्बुलेन्सको दुरुपयोग गरिन्छ। यहाँ घुन झैं पिसिने को रहेछन त? अब रह्यो उहिले १४-१५ दिन लाग्ने राजधानीको यात्रा अहिले पनि हुरुरुरुरुरुर्‍ कुदने बसमा त्यतिनै दिन लाग्दैछ। अलि पर गयो कसैको गाईभैसी ले बाली खायो चक्काजाम, हुनेखानेको कुकुर किचेर मर्‍यो चक्काजाम कुन चाहिं नेतालाई कुर्सी मिलेन चक्काजाम, तोडफोड आगजनी अब उहिले बाघ भालु सँग डराउँथे भने अहिले मान्छेले मान्छेलाई डराउनु पर्ने। यहिं चक्काजाम फस्दा फस्दै काठमाडौ पुगिने होकि माथीनै पुगिने हो, केहि थाहा हुन्न, काठमाडौ भन्दा माथी पुगिने प्रबल सम्भावना धेरै रहन्छ, राजधानी यात्रामा। आज भन्दा डेढ बर्ष अघी होला २००८ नोवेम्बर ३-४ तारिख तिर राजधानी लागें बिच बाटोमा झण्डै १२-१५ वटा भन्दा धेरै पार्टीको बन्द आह्वान लाई समेट्दै जानु पर्‍यो। त्यति बिचमा कति बसहरु जले यात्रीका सबै दुख गरि कमाएर ल्याएको सबै सम्पत्ती स्वाहा, बिदेश बाट आउँदै गरेका लगेजहरुको धुवाँले आकाशनै छुईरहेको थियो, जंगल बिचमा लगाइएको लाम बसहरु लुट्नेकाम अनि सबै कुराहरु भैरहेको पनि त्यति नै बेला थाहा पाईयो। अर्काको दुखको धन सोहरेर टन्न बन्दुक भिरेर लुट्न पल्केका साँढेहरु पनि देखियो, तर सबैमा मौनता थियो, अपहरित कैदी झैं त्यो जंगलहरुमा भोकै झण्डै ७ दिन पछि काठमाडौ पुगेको त्यो क्षण कहिलेपनि भुल्दिन। मान्छे बिग्रे पछि, कुबिचारले जरा गाडेपछि त्यो साँच्चीकै कुहिएको भन्दा नि अझै खत्तमनै हुँदोरहेछ, न उ सँग दयाको सिमा रहन्छ, न उसमा मानवताको खोलनै, केवल अहंकार अनी उसमा मृत्युको सवार। यसमा कसलाई दोषी ठान्ने? सबै मान्छे नै छौ? त्यो पनि सबै नेपालीनै छौं,अब हामीले नै आफ्नो कर्तब्य बुझ्दैनौ भने त कसलाई दोष् दिनु र, कसलाई यहाँ गुहार्नु र? यहाँ मान्छेले मान्छेलाई झम्टिंदा, मान्छेले मान्छेलाई पहरा दिनुपर्ने कस्तो बिडम्बना? उहिलेकोका हाम्रा पुर्वजहरु मिलेर बस्थे रे, ८४ ब्यञ्जनको भोज लाग्थ्यो रे त्यतिबेला एकार्कामा भेट हुँदा, मादल, सारङ्गी, बिनायो, मुर्चुङ्गा बज्थे रे, बन जंगलमा बासुरी को धुनमा मयुर नाच्थे रे, घाँसदाउरा गर्दानि भोक तिर्खै बिर्सिने जुहारी पर्थ्यो रे हाम्रा हजुरबा हजुरआमाहरुको, अहिले त जंगलमा घाँस दाउरा त मेरी बास्सै यमराजको दरबारमा सिधै छिर्नु जस्तो भा छ। बन जंगल घास दाउरा लिन जाने वल्लाघरे पल्लाघरे दाई दिदीहरु आमाहरु बुबाहरु बिद्रोही कि आतंककारी भएका छन घाँसको भारी दाउराको भारी बोक्दा बोक्दै आफ्नो अमुल्य जिन्दगीलाई बन्दुकको निशानी बनाएका छन, युगौं नमेटिने कस्तो रोग लागेको हो, यसको उपचार कैयौं आमाबुबा दाजुभाई अनी दिदीबहिनीहरुले आफ्नो जिबनको बली चढाउँदा पनि निको नहुने, बिहान बेलुका बनीबुतो गरेर जिबन यापन गर्ने दिदीबहिनीहरुले सोझा निमुखा जनताले खोला का खोला रगत बगाउँदा सम्म कहिल्यै जाती नहुने घाउ नेपाललाई लागेको छ। यहाँ हामीले देउता भनेर पुजिने देवताहरुले नै हाम्रो आस्थाको बलत्कार गरेका छन। जनताले दिएको देश प्रतीको योगदानको कदर बिर्सी आफ्नो दुनोको लागी अरु शहिद बनाउन जुटेका जुटै छन। मलाई एकजना कबियत्रीको सुलोचना मानन्धर धिताल याद आयो

युद्व छ
त्यसैले अनिकाल छ
अनिकालमा मान्छे पनि बेचिन्छ रे
मान्छेनै बाँकी नरहेपछि
युद्व स्वयं बेचिन्छ कि?

त्यसैले,,,,,
अमान्छे हो,
युद्वलाई बाँकी राख
मान्छे जातीको नै मृत्यु भएपछि
बेचेर खान काम लाग्छ!

म पनि कबियत्रीलाई समर्थन जनाउन चाहन्छु, सही कुरो जहाँ युद्व छ अबस्य त्यहाँ के हुदैन,,,,,,,? अबस्य सबै आपतकालिन अवस्थाका भलपहिरो उर्लिरहन्छ। जब सम्म मानवमा मानवताको पहिचान हुदैन, जब सम्म मान्छेले आफ्नो महत्व आफुले बुझ्दैन तब सम्म सबै कुरा रहिरहन्छ एउटा बिनाश भएर।

अस्तु!

[मेरी हजुरआमाले भर्नु भएको मेरो खोपडीको डाईरीमा यति अटेछन, लेखी हालें यदी गल्ती भएमा माफ गर्नुहोला।]

कबिता

2010-01-01T07:47:00.000-08:00

मेरी दिदीलाई सन्देश ..!

आफ्नै रहरबाट बेचिएकी छे मेरी दिदी,
आफ्नो चाहना अडिग मेरी दिदी,
आमाबुबाको कुरा वास्ता नगर्दा,
मेरो रुवाईको प्रबाह नगर्दा,
आज आफ्नै मुर्ख्याईको नसा पिरहेकी छे।
पराईको त्यो भुमी न कसैले सोध्ने
न कसैले खोज्ने उनलाई।
त्यहाँ केवल उनले गरेको कामको दाम
अनी नानीबाबुको सट्टामा च्ट्ट्याङ झैं
गाली गलौजको फोहराहरु।
अहिले आफैले आफैलाई धिक्कार्न बाहेक
उनको अर्को उपाय छैन त्यहाँ।
आफ्नो रहरको जञ्जीरले बेरिएकी
मेरी दिदी घरको ढिंडो र गुन्द्रुकले मत्तिएकी
मेरी दिदी, आज आँखा भरी आँशु लिएर
त्यो बिरानो शहरको मिठो जाउलो खाँदैछे।
यहाँ बस्दा आमालाई दंग्याएर लाढे पल्टिन्थी।
दशैं, तिहार, पालम, साकेवा,
रोधी सबै रंगीन बनी झल्किन्थी।
आज तिनैको सम्झनामा आँशुले मेटिएको
चिट्ठी लेख्छे मेरी दिदी।
म उनको त्यो मर्म बुझेर के गर्नु,
उनले दिएको आमाबुबालाई,
त्यो गहिरो पिर लाई म के गरौं?

न म कुदेर त्यहाँ पुग्न सक्छु,
न म उडेर त्यहाँ पुग्न सक्छु,
त्यसैले यो मेरी दिदीलाई छोटो सन्देश
दिदी, त्यो तिम्रो आँशुको मोलले
न कुनै खोला थुन्न सक्छ,
न आकाशको जुनतारा टिप्ननै,
त्यसैले फर्क दिदी यही तिमीले लत्याएको गाउँबेशीमा
तिमीले त्यो तिम्रो आँशुको मोलले किनेको
जाउलो भन्दा मिलिजुली पकाएको
त्यो तातो खोले मिठो छ।
तिमीले लगाउने त्यो बख्खु भन्दा
यहाँको फरियाचोलीमा सजिन्छौ
त्यागीदेऊ सबै ति तिम्रा खोक्रो अनि
अशिमित दुखी चाहनाहरु।
फर्केर आऊ, तिमीले टेकेको धर्तीले,
तिमीलाई नै स्वागत गरिरहेको छ।
अनी तिमीलाई जनम दिने आमा
अनी कर्म दिने बुबा र म तिम्रो
रक्षा गर्ने भाई सधैं सधैं तिम्रो,
स्वागतमा आँखा ओछ्याएर पर्खेका छौ,
तिमी फर्केर आऊ।

नयाँ बर्षको शुभकामना !!!

2009-12-29T11:17:00.000-08:00

मेरा सम्पुर्ण शुभचिन्तक एवं शाहित्यकार मित्रहरु गणेश खड्का आयरलैण्ड, एल बी प्रधान कोरिया,जय छाङ्छा नयाँ दिल्ली भारत, अर्जुन दुङमेन राई ईराक, इन्द्र सुनुवार ईमिरेट्स, समादर्सी काईंला ईमिरेट्स, गोपाल राई ईङ्गलैण्ड, कबिराज राई नेपाल, छक्कु उदाशी जापान, बसन्त गौतम जापान, अनुज कुलुङ पोखरा नेपाल, मिना बान्तवा इजरायल, गीता थापा ईजरायल, मनु लोहरुङ ईजरायल, शशी थापा सुब्बा हङ्कङ, लोजर घिसिङ नेपाल,मनु ठाडा मगर ईङ्गलैण्ड,कैलाश राई नेपाल, दुम्माली दाई चन्द्र नेपाल,सुजन शर्मा, सुर्य प्रसाद न्यौपाने साउदी, खगेन्द्र खिलाफी कतार, संगम बान्तवा साउदी, इन्द्र पुन साउदी, चकेन्द्र राई कैदी कतार, रकम धोज राई कतार, दिलिप योञ्जन टेक्सास अमेरिका,योगेन्द्र भाई मलेशिया, दीपेन्द्र कुमार झा जापान, एकल यात्री ज्यु, दुर्जेय चेतना, अशेस, फेसबूकमा हुनुहुने मित्रहरु, खगेन्द्र पन्धाक, सीमा आभस, शान्ता झाक्री, आशंक उपाध्यय,आशा गुरुङ,बिक्रम सुब्बा, शुशिला लामा, लगायत सम्पूर्ण मेरो चिरपरिचित इष्ट मित्रहरु तपाईहरुमा यो नयाँ बर्षले नयाँ-नयाँ जोस अनि जाँगर प्रदान गरोस, तिता बिगतलाई २००९ले सोहोरेर लैजाओस अनि नयाँ नयाँ प्रगतीको पालुवा पलाओस यही छ २०१०को तपाईंहरुमा हार्दिक हार्दिक मंगलमय शुभकामना।

तपाईंहरुकै
बि जे बान्तवा राई

गजल

2009-12-26T11:37:00.000-08:00

उनले दिएको फूलसँगै रोएँ.....

म त कहिले उनले दिएको फूलसँगै रोएँ।
धोका दिन्न भनि उनले बाँध्या पुलसँगै रोएँ।

पाउनु मात्र हैन हराउनु नि माया भन्थे
हराउँदा जमेको आँशुको सबै मुलसँगै रोएँ।

साँचो प्रेम कहिल्यै बिछोड हुन्न भन्थे
बिछोडिएर तडपिरहेको सबै हुल सँगै रोएँ।

हरेक दुखाईको एउटै मल्हम माया हुन्छ भन्थे
त्यहीं मायाले मुटुमा हानेको सबै शुल सँगै रोएँ।

माया-प्रेममा मान्छे अन्धोयात्री हुन्छ भन्थे
अन्योलमा परि जिन्दगीमा गरेको भुल् सँगै रोएँ।

कबिता

2009-12-25T10:19:00.000-08:00

जिउँदो अवशान !

धेरै महँगो रह्यो मेरो ईच्छा र सपनाहरु,
जो मेरो इच्छालाई एउटा कात्रोले टाल्न सक्दिन।
म इच्छा गर्छु, सपना देख्छु, अनि डुब्छु कल्पनामा
मेरो अथक प्रयास सबै साँगर बिच
थोप्लिएको आँशु झैं बिलिन भएर जान्छ।
म मेरो ईच्छाको लागी न कसैलाई चिथोर्न सक्छु,
न म मेरो सपनाको लागी कसैलाई गुहार्न नै,
म आफ्नो बाटो बिर्सिएर कहिं कतै
चौबाटोमा अलपत्रीएको एउटा यात्री,
ईच्छा नै ईच्छा अनि सपना भित्र हराएको
कालो कुहिरोभित्र काग झैं रुमल्लिएको,
नदीमा बाढी आउँदा, धमिलिएको पानी भित्र
बिचलित त्यो माछा झै, हुरीको लहराभित्र
हराएको चरी झैं, म आफ्नै ईच्छाको चिहानमा
पुरिएको एउटा जिउँदो अवशान हुँ।
म आशा बाट टाढिएको र
प्रतिक्षाको घडी नभएको स्वास हुँ।

कबिता

2009-12-22T10:37:00.000-08:00

पाइतलाको पिंडा....!

आफ्नै बिवषताले बलत्कृत पाइतला
बिरक्तिएर तुषारिएको गल्लीमा भौतारिन्छ।
यत्रतत्र छरपष्टिएका तुषारोले
पाइतलामा सहबास गर्छ।
लाग्छ झुरिएको काँचमाथी पाइतला छ।
अनियन्त्रीत दिशामा पाईला लर्बराउँदै,
बर्षौ पुरानो शालिकले झै गरेर,
नाङ्गै लुग लुग काम्दै उभिएर
हुरी रोक्ने प्रार्थना गरिरहन्छ,
हुरी रोक्ने प्रार्थना गरिरहन्छ।
उसको पीडा मात्र तुषारो हैन,
कैयौं अनगिन्ती काँढाहरु पनि,
बुट्ट्यानमा लुकेर उसैको प्रतिक्षामा,
आफ्ना तिखो तिखो शक्तिको प्रदर्शनीको
पर्खाईमा लुकेर बसेका छन।
बिचरा! पाइतला, जहाँ गएपनि,
उसैको मार, उसैले समेट्नु पर्ने।
उता हरिया लेउ देखी लिएर हरेकौ
नगन्य हरुसँग ठक्कर खानु पर्छ।
त्यो पाइतला झैं संघर्षरत मस्तिष्क किन छैनन?
मस्तिष्कमा किन,
पाइतलाको दर्दहरु भरिन्दैनन?
शायद मस्तिष्क स्वार्थि छ,
शायद भावना मस्तिष्कको
बसमा छ, त्यसैले ति
पाइतला सम्म आइपुग्न सक्दैनन।
बिचरा पाइतला, उसले धर्ती छाम्नुको
ब्यथा, धर्ती चुम्नुको ब्यथा
आफैमा समाहित गरेर आज
स्वतन्त्रको लागी सास फेर्न खोज्दैछ।
पाइतलाको मर्म कहिले मस्तिष्कले
बुझ्ने हो? कहिले भावनामा बग्ने हो?
तै पनि ऊ छुटकारा पाउन प्रार्थना गरिरहन्छ।

कबिता

2009-12-20T10:42:00.001-08:00

ठट्टै

भेटिनु र छुट्टिनेहरु छुट्टिन्छन,
यहाँ मृत्युपछि अवशेष हड्डी र मासु जस्तै।
मानवको जिबन यहाँ धेरै सस्तो भयो,
बरु बजारको सब्जी हिरामोती जस्तै।
बाँचुञ्जेल मै खाउँ मै लाउँ दुनियाँ ओगट्छन,
मरेपछि एउटा कात्रो र सिक्का चट्टै।
मुर्खै मुर्खको जमातमा कहिले आउने समानता?
निम्छरो र निमुखाको जिबन पनि ठट्टै।

कबिता

2009-12-17T05:55:00.000-08:00

मेरो आमाको रहर...!

पिठ्युँमा डोको अनि डोको भरि
धेरै गह्रौं भार बोकी लौरोको सहारा
लिएर उकालिन्दैछिन मेरी आमा।
बेंशीको खेत र झुप्रो घर उनको
जिबन भरिको गन्तब्य भएको छ।
हरेक बिहान उनलाई सताउन
घाम लुकामारी खेल्दै,
देउराली डाँडा देखी उदाउँछ।
सेतै हिमालसरि फुलेका केशराशी
कोर्न नपाएर नागबेली परिसकेको,
अनि समुन्द्री छालका तरंग झैं
चाउरिएको मेरी आमाको अनुहार,
मन भरि चोट भएपनि मेरो सामु
बसाईं छोडेको घरको झ्याल जस्तै
त्यो फुक्लेको दाँत अनि मेरो
प्रेरणाको लागी उनी हाँस्ने गर्छिन।
म उनको त्यो हाँसोमा दुख अनि सुख
दुवैको सुस्केरा महसुस गर्छु।
गाईभैंसी अनि भेडाबाख्रा मात्र
देखेकी मेरी आमा कहिलेकाहीं
अनुरोध र ईच्छा प्रकट गर्छिन,
छोरा! तिमी जाने शहर त
सुनैसुनको दरबारले बनेको हुन्छ रे,
त्यहाँ चरा भन्दा छिटो उड्ने,
अनि बाघ भालु भन्दा छिटो कुदनेमा
चढ्छन रे, म निभ्नु भन्दा पहिले
सक्छौ भने एकपल्ट देखाउ है,
म पनि बैकुण्ठ बास लिन्छु होला
त्यो सबै देखें भने।
मेरी आमा, उनको गन्तब्य गाउँबेंशीमा
पुरै जिबन अर्पण गरिसकेकी
तिमीलाई के थाहा? हामी बस्ने
झुपडी भन्दा शान्त, त्यो शहर छैन,
तरै पनि म मेरी आमाको रहर,
त्यो रमाईलो शहर घुमाउने छु।
खोक्रो आडम्बरमा उभिएका त्यो
स्वर्ण दरबारहरु देखाउने छु।
अनि तिमी के महसुस गर्छौ
मलाई भन्नेछौ आमा,
यो शहर त केवलनामको मात्र शहर रहेछ भनेर।
शायद तिमी उकाली ओराली गर्दा
भेटेका तिम्रा साथीसंगी सँग
साल अनि भोर्लाको पातमा
बिंडी बेरेर दुख अनि सुखको
बात मारे जस्तो देख्ने छैनौ शहरमा,
देउरालीको बरपिपलको शितल अनि
बिसाउने चौतारी भेट्ने छैनौ शहरमा।
केवल निस्तेज पिरो धुवाँमा रुमल्लिएको
अनि मान्छे हिंड्ने गोरेटोमा
आगो नै आगोको लप्काहरु
भेट्नेछौ, तरै पनि मेरी आमा
तिमीले चाहेको त्यो शहर हेर्नै पर्छ।
म त्यो तिम्रो ईच्छा र आकंक्षा
अबस्य पुरा गर्ने छु आमा,
पुरा गर्नेछु।

मुक्तकहरु

2009-12-11T03:08:00.000-08:00

१
मलाई बिर्सी हाँसीदिनु सुहागरातको दियो जल्दा
अर्कैको शिंदुर पहिरिई बस्नु, मेरो लाश ढल्दा,
म त पर पर धेरै पर संसारबाटै पर हुन्छु,
तिमी बेहुली हुनु प्रीया, म आर्यघाटमा जल्दा।

२
धेरै पल्ट जिन्दगीमा धेरैले गर्ने ठुलो आश बने,
कतै कतै अबिछिन्न भएका बेसहाराको बास बने,
हाँसो खुशी लुटिएर, आस्थाको बलात्कार यहाँ हुँदा,
जिउँदै गाडिएको एउटा मुर्तिवत जिउँदोलाश बने।
३
हत्याराहरु खुशियालीमा खुन पिउँदैछन
निमुखा सोझा चोटैचोटको धुन सिउँदैछन
यहाँ मारिने त सबै निमुखा-सोझा मात्र,
होशियार! हत्याराहरु अझै जिउँदै छन।

४
अरुको गर्धन रेट्ने राम्रो रैछ तिम्रो बानी।
आफु पो मोटाउन थाल्यौ अरुको भाग तानी।
होस गर है सुदामा, अरुको भागमा र्‍याल काढ्छौ,
आफ्नो भाग छोडी, अरुको तान्दा पुग्लानी हानी।
५
दाउद र बिनलादेन नै तिमी आफुलाई मान्छौ क्यारे।
कहिंलेकाहीं त ओबामा र क्लिन्टन पनि धान्छौ क्यारे।
चौध अञ्चल, ७५ जिल्ला धावा बोल्ने जादु कहाँ छ तिम्रो?
प्वाँख काटेको परेवा हौ तिमी, साप निल्ने गरुड मान्छौ क्यारे।
६
अरुको खेदो खन्छौ, आफ्नो गल्ती देखेका छौ?
कुदृष्टीको चस्मा लाउँछौ, लेन्स कहिले फेरेका छौ?
जहाँ जहाँ तिमी जान्छौ, सबैको निद भाग्छ रे,
मान्छे बन्न तिम्रो घमण्ड कहिलेकाहीं सेरेका छौ?

कबिता

2009-12-11T02:47:00.000-08:00

आउने छु फर्केर,,,,

कहाँ हुँदो रैछ दुखियाको सोंचे जस्तो जिबन,
ॠणपान गरी परदेशलागें भुलाउन यो मन,

कमाउन नसक्दा हरेक बोझले किचिन्छ झन,
घर सम्झ्यो प्रदेश हेर्‍यो जलिरहन्छ यो तन।

आउँछ होला याद मेरो एक्लै लेकबेंशी धाउँदा,
साथीभाई जोरीपारी मारुनी-झ्याउरे गित गाउँदा,

परदेश देखी कुम्लो बोकी छरछिमेकी घर आउँदा
मलाई सम्झी रुन्छौ होला सबैमा खुशीमा छाउँदा,

नरुनु प्यारी तिमी कहिल्यैपनि सम्झनामा चर्केर,
न मरी बाँचे कालै ले साँचे, आउनेछु फर्केर।

गफसफ

2009-12-03T13:29:00.000-08:00

कहिलेकाहीं यसो अलि दिक्क लाग्यो भने साथीहरु सँग बातचित गर्न मन लाग्छ, अनि कहिलेकाहीं इन्टरनेटमा मेरो साथीहरुसँग गफिन मन लाग्छ। यस्तै क्रममा म मेरो पुरानो नेट फ्रेण्ड कबिराज सँग धेरै गफसफ गर्छु। आजको मेरो भेट कबिसँगको कुराकानीको छोटो अंश यो म अनि मेरा पलहरुमा छोड्न चाहन्छु। हुन त हाम्रो भेट प्रतक्ष्य नभएर अप्रतक्ष्य नै रह्यो तर भबिस्यमा हाम्रो भेट त भैहाल्छ यसकै बाबजुद उहाँसँग थुप्रै कुरा मतलब चार बर्ष कुराहरु भएपनि मैले सबै प्रकाशमा ल्याउन नसक्ने भएको कारण उहाँको गितियात्रा सम्बन्धी छोटो भेट म पस्कन चाहन्छु। दुखसुखका कुरा देखि लिएर सम्पुर्ण कुरामा गफसफ गरेपनि मैले साँगितिक यात्राको बारेमा धेरै गफिएको थिईन तर आज अचानक कुनै रिपोर्टरले झै मैले छोटो प्रस्नहरु तेर्साउन पुग्छु।

-कुराकानीका केहि अंशहरु:

-जन्मथलो कहाँपो भन्नु भो?
कबि: महादेबीस्थान, हलेशी खोटाङ।

-कहिले देखी संगीत क्षेत्रमा लाग्नुभयो?
कबि: म सानै देखी गीत गाउनमा तल्लिन रहन्थे, र घाँस दाउरा गर्दा समेत गाइरहन्थे तर खासै रेकर्डनै गरेर गाउँन थालेको भयो होला ८ साल जति।

-कुनै एल्बमलाई ल्याईसक्नु भएको छ की?
कबि: हजुर् मेरो पहिलो एल्बम "घाम बरैमा" ल्याएँ त्यस पछि "हिस्सीमैँया" पनि ल्याएँ।

-दुईटा एलबम पछि कुनै?
कबि: दुईटा एल्बम पछि एउटा एल्बम छ भर्खरै आएको "चौतारी" त्यो चाहीं हाम्रो मिक्सअप छ।

-अरु कुनै योजनामा छन की?
कबि: भबिष्यमा छन थुप्रै योजना तर एउटा आधुनिक गीतको एल्बम बनाउने तैयारीमा जुटेको छु।

-संगीतलाई तपाईको बिचारमा भन्नुपर्दा?
कबि: संगीत त्यो सञ्जीवनी हो अर्ध-मृतलाई लाई अमृत बन्छ, किनकी संसारको कुनै पनि प्राणी संगीत बाट अछुतो रहन सक्दैन।

-नेपाली संगीत सिर्जना तपाईलाई कस्तो लाग्छ?
कबि: नेपाल प्रकृतीले सजिएको देश हो, जहाँ प्रकृती छ त्यहाँ हृदयको उदगारहरु छङछङ खोला सँगै बगेर आउँछन, त्यो हरियालीसँगै ब्युँतिएर आउँछन, त्यसैले नेपाल सानो मुलुक भएपनि गीत-संगीतको धनी देश हो। संगीत भन्नाले यहाँ शायद बिस्वमै कमी देश होलान नेपालमा झैं थरी-थरीका गीत-संगीत पाईने र गाइने, त्यसैले नेपाली संगीत हाम्रो मुटु हो जसरी नेपाल हाम्री आमा हुन भने।

-संगीतमा कबिराज लाई घोल्दा?
कबि: प्रकृती पेमी र प्रकृतीप्रद गीत-संगीतको अनुयायी प्रकृतीसँगै कबिराज निखारिने छ।

-यस क्षेत्रमा लाग्दा कस्तो रह्यो सहयोग यो क्षेत्रका कलाकार सँग?
कबि: यो क्षेत्रमा लाग्नुभएका सबै अग्रज कलाकारहरुको माया र सहयोग पाएको छु, यो क्षेत्रका मैले चिने जति, मैले ढोका ढकढकाए जति र बाहिर बाटै पनि थुप्रै सहयोग सल्लाह सुझाव पाएको छु, र उहाँहरुको सदा-सदा ॠणी रहने छु।

-नाम लिनै पर्दा?
अब नाम लिनैपर्दा त थुप्रै हुनुहुन्छ, भनि हाल्नुभो तपाईंको प्रस्नलाई स्वीकार्दै भनै पर्दा, गीतकार डी. आर. "अटु", गायिका दिज्यु द्वय पार्बती राई र सत्यकला राई, उहाँहरु मेरो मेन सपोर्टरको रुपमा हुनुहुन्छ। त्यसपछि सल्लाह र सहयोगी थुप्रै हुनुहुन्छ, खगेन्द्र पन्धाक जी, राज राई र लिला राई (सिंगापुर) मेरो दुईटा एल्बमको कभर पृष्ठमा जति हुनुहुन्छ, तपाईंहरुसबैको सदासदा आभरी रहने छु।

-र अन्त्यमा संगीत प्रेमीहरु प्रण गर्छन रे तपाईंले पनि केही त्यस्ता प्रण गर्नु भएको छ?
कबि: म जहिले सम्म रहन्छु नेपाल आमाको काखमा, तबसम्म गाउनेछु, मेरो त्यो अन्तिम घडीमा पनि गाउँदगाउँदै मर्ने छु।

-धन्यबाद कबिजी तपाईंको यो गीत-संगीतको यात्रा सदासदा उच्च रहोस, माता सरस्वतीको साथ रहोस, हाम्रो प्रार्थना तपाईंको यात्राको सदैब ज्योती बनोस।
कबि: धन्यबाद बिजे जी हजुरको माया अनि यि अमुल्य कामनाहरु मेरो जहिले ज्योती बनिरहने छन र हाम्रो मित्रता यसरीनै प्रगाढ रहोस।

मुक्तक

2009-11-25T08:23:00.000-08:00

{१}
आकंक्षाको आँचल ओढी तिमीलाई पर्खीबसें
डोबाटोको मोडहरु छोडी एक्लै यहाँ तर्कीबसें
धोकेबाज रैछौ तिमी मुख मोडी टाढा गयौ,
तिमी आउने बाटोभरि सञ्जीवनी छर्कीबसें।

{२}
शाहित्यमा सानै छु म, हेप्न खोज्यौ तिमीले
धारै धारको मझधारमा, सेप्न खोज्यौ तिमीले
तिमीसँग सबै गुण भएको होलान धेरै भण्डार
अरु हान्ने झटारो हानी चेप्न खोज्यौ तिमीले।

{३}
मेरो खुन सिञ्चित गर्दा यदी तिमी फक्रीन्छौ भने
सर्बशक्तीमान ईस्वरको सामु तिमी टक्रीन्छौ भने
रगतको धारा केही हैन सबै रगत दान दिउँला
मेरो रगत नपुगेर, यदी तिमी खक्रीन्छौ भने।

{४}
कर्कलाको पानी जस्तै अनिस्चित भयो जिन्दगी
बालुवाको महल जस्तै अब्यबस्थित भयो जिन्दगी
अञ्जुलीमा पानी सरह थर थर काम्दै समाईरहेछु,
थोपा थोपा भै सबै चुही जानी भयो यो जिन्दगी।

कबिता

2009-11-19T07:50:00.000-08:00

आकाश तिमी नरोईदेऊ!

आकाश तिमी टाढा भएर के भो?
धर्तीमाताको लागी तिमी त छौ नजिक,
धर्तीमाताको हरेक क्षणलाई माया गर्छौ,
चाहे सुख्खा होस या जुनै अवस्था,
केवल तिमीले त हेरिदिन्छौ उसका
चाहनाहरु, पुछिदिन्छौ उसका आँशुहरु।
तिम्रो माया यहाँ अपरम्पार छ।
धर्तीमाता प्यासले छटपटिंदा
प्यास मेटाईदिन बर्षा बनी बर्सिदिन्छौ,
धर्तीमाता सुर्यको ताप खप्न नसके
प्रचण्ड सुर्यको तापलाई पनि
बादल पठाई छेकीदिन्छौ।
तिमीले रक्षा गरेको यो धर्तीमाता
आज कम्पित भईरहेकी छिन।
हरेक घडी धुवाँ, आगो, बारुदको
छिया-छिया परिरहेकीछिन।
अहिले तिमी पनि सोचीरहेका हौला,
के आफ्ना सन्तानहरुले आफ्नी
आमालाई यसरिनै गर्नु पर्ने भनेर,
लाग्छ होला जताततै
चट्ट्याङ खसाली सबै सखाप पार्न,
तर आकाश तिमी त्यो गर्न सक्दैनौ,
तिमीमा शक्ती छ,
तिम्रा बसमा छन अदम्य शक्तीहरु
तर तिमी चुपचाप सहन बाध्य छौ,
किनकी धर्तीमातालाई तिमी धेरै माया गर्छौ।
धर्तीमाता बाट सृजित सम्पुर्ण
प्राणी, जिबित वा निर्जीब सबैलाई
तिमी धेरै माया गर्छौ।
आज तिमी अबोध भएर
मौन रही केवल आँशु खसाली रहेछौ।
आकाश तिमी कहिल्यै निराशित नहुनु,
तिमी भन्दा फराकिलो को हुन सक्छ र?
तिम्रो जस्तो फराकिलो मन कस्को हुन सक्छ?
तिमी नरोऊ कहिल्यै,
तिम्रो आँशुले धर्तीमाता डुब्नेछिन
तिम्रा आँशुले धर्तीमाताका सन्तानहरु
बर्बाद हुनेछन।
तिमी मेरी धर्तीमाताको मुख हेरेर
नरोई देऊ,
तिम्रो रुवाइले धर्तीमाता
तिमी बाट सृजित समुन्द्रको
छातीभित्र हराउने छिन।
त्यसैले तिमीलाई बिन्ती गर्छु,
मेरी धर्तीमाताको लागी
आकाश तिमी नरोईदेऊ।

गजल

2009-11-19T07:24:00.000-08:00

जाउँला

तिमीलाई खुशी मिल्छ भने सागर म नै तरी जाउँला
तिम्रो रंगीन दुनियाँबाट बसाईँ म नै सरी जाउँला।

मलाई देख्दा तिम्रो दिलमा बेदनाले सिर्का हान्ला,
मेरो यादको डोरी फुकाई खुल्ला म नै गरी जाउँला।

केवल रस चुस्ने भवँरा रहेछौ, फूल रोजी हिंड्छौ,
रस बिहिन भएर उभिनु भन्दा म नै झरि जाउँला।

उदासीमै बित्यो दिन,सम्झनामै बित्यो धेरै रातहरु,
प्रतिक्षाको फल तिम्रो झोलीमा म नै भरि जाउँला।

मेरो जिबन रह्यो भने तिमीलाई पिंडा हुदो रहेछ प्रीया,
संसार र तिमीलाई त्यागी अब म नै मरी जाउँला।

कबिता

2009-11-15T12:04:00.000-08:00

नेपालआमाको लागी लडौं हामी

अब त बिहानी हुने बेला भयो,
सबै उठ जाग दाजुभाई-दिदीबहिनी,
कम्मर कस्ने बेला भयो।
पुर्वबाट सुर्यले रोशनी छर्दै निक्ल्यो,
उठ जाग यो देशका सपुतहरु
हाम्रा पुर्खाहरु नालापानी टिष्टा
काँगडा र तिब्बत सम्म पुगेथे रे ।
आज हामीपनि पुर्खाहरुको सम्मान गरौं।
छेउछाऊमा बैरीको चलखेल शुरु भयो रे,
पुर्खाको रगत र मासुले बनेको
जन्मभुमीको रक्षा गर्ने बेला भयो रे,
त्यसैले उठजाग नेपाली आमाका
बीर सन्तानहरु, हामी कमजोर छैनौ।
हाम्रा पुर्खाले छाडेका खुँडा, तरवार र
तिखा भाला चम्काउने बेला भयो।
सिमानाको रक्षार्थ बैरीको शिर छेदन
गर्ने बेला भयो।
उठजाग दिदीबहिनी-दाजुभाई
यो देशको रक्षार्थ लडौ हामी
देशको रक्षा गर्दागर्दै मर्नु परे मरौ हामी
हाम्रो एउटा सिंगो घरको रक्षा गरौ हामी।
नत्र हाम्रीआमाको श्राप लाग्ने छ
हामी हामी हुनुको कुनै औचित्य रहने छैन।
हामी हाम्रो मान र प्रतिष्ठाको लागी लडौं हामी
हाम्रो नेपालआमाको लागी मर्न परे मरौं हामी
सिमानामा बड्दै गरेको अचाक्लीलाई रोकौं हामी
अचाक्ली गर्नेको शिर छेदन गरौं,
नेपालआमाको लागी हामी लडौं,
हाम्रो ईज्जत र प्रतिष्ठाको लागी लडौं
यो देशको रक्षार्थ मर्नु परे मरौं हामी

कबिता

2009-11-11T10:44:00.000-08:00

यस्तो एउटा सिनेमा हेर्दैछु,,,,,

हेर्ने सबै सिनेमा टिकट काटी
रंगीन पर्दामा हेर्छन, तर,, तर म
म यहाँ बाहिर खुला आकाशमुनी
नेपाल आमाको काख माथी
खुल्ला सिनेमा हेरी रहेको छु।
म यहाँ न पर्दाभित्रको झैं बियोगान्त
पछिको संयोगान्त मिठो कहानी छ,
न प्रेम कहानी मिलनका मिठा क्षण?
मैले हेरी रहेको सिनेमा त
केवल बियोगान्त नै बियोगान्त,
त्यसको यात्रा अनन्त छ।
त्यो सिनेमामा लाखौं नारीहरुको
सिंऊँदो पुछिएको छ र पुछिंदै आएको छ,
नौ जवानहरुको रगत मुछिएको छ,
तोतेबोलीका बालकहरु टुहुरिएका छन।
सम्पत्ती र बाँच्ने आधारहरु
जलाएर खरानी बनाई रित्याइएका छन।
न त यहाँ दया छ, न त माया नै,
यस्तो लाग्छ म हिटलरको सिनेमा हेरी रहेछु।
कहिं कतै शत्रुको कब्जा भित्र बन्दी
एउटा सिँपाही झै लाग्छ।
यहाँ बिकाशको कार्य हुन नपाउदै
सिधै पतन भएर जान्छ।
यहाँ बिकाश हुन बाट रोकिन्छ,
बिकाशका रकम भाग बन्डो गर्दा गर्दै सकिन्छ।
यहाँ सबै साम्राज्यबादी सम्राटको चम्ची
र बिस्तार बादीको पुच्छर बन्ने हरु छन।
यहाँ देशको समस्या उठाउन खोज्नेलाई
दासढुङ्गाको यात्रा गराई त्रीसुलीमा खसाईन्छ।
कमरेड चे ग्वेभारा झैं
एघार वटा लाश मुनी बिछ्याइन्छ।
कहिले संयोगान्तमा नफेरिने
एउटा यस्तो चलचित्र म हेरीरहेछु,
न त्यसको मध्यान्तर छ,
न समाप्ती नै।

कबिता

2009-11-05T21:22:00.000-08:00

बिदा तिमीलाई,,,,,,,,,,,,,,,,!

अर्कैको शिंदुर लगाई डोली चढ्दा
तिमीलाई खुशी मिल्छ भने प्रिय,
लगाऊ शिंदुर चढ डोली टाढा जाऊ,
कहिले नदेखिने मेरो यो नजर देखी।

ब्यर्थै सपनाको संसार सजाई राख्नु भन्दा,
तिम्रो नाम जप्दै दिनै देऊराली धाउनु भन्दा
म पनि मिल्काई दिन्छु तिम्रो याद
दु:खी यो मेरो प्रेमको नगर देखी।।

तिम्रै लागी छरपष्ट बनाई राखे
भावनाको बिस्कुनहरु,
माया दिने ठाउँमा दया गर्न खोज्छौ,
गरीब अबस्य हुँ, भिखारी म हैन,
मेरो प्रेम, महासागर भयो क्यार तिम्लाई
रोकिदिन्छु मेरो प्रेम, सुकाई दिन्छु सागर,
तरी जाऊ,पानी बिनाको रुखो त्यो बगर टेकी।

धेरै बिते दिनहरु, धेरै बिते रात,
छटपटीमा जिबन बित्यो पाइएन त्यो साथ,
माया प्रेमको साँगर गहिरो भन्छन भन्ने सबै
डराई हाल्यौ छेउमा आउने तरंगको लहर देखी।

दिनु दियौ धोका सबै, मैले पनि लिएँ,
आँशुको धागो बनाई धेरै पल्ट सिएँ,
तिमीलाई पाउने मेरो ईच्छा र रहर ठुलो थियो,
दिंदैछु बिदा तिमीलाई आज देखी आउने छुईन सपनीमा,
छोडी गयौ पराई भयौ, मेटाउदै छु तिम्रो नाम
मैले गरेको त्यो अकल्पनिय
ईच्छा र आकंक्षाको भण्डार देखी।

कबिता

2009-10-28T10:01:00.000-07:00

असलसाथी,,,,,,,!

जब म पिंडा सहन नसकी,
बलिन्द्र आँशुसँग रुन्थे
तिमी मेरो छेऊमा बसी
सबै आँशु पुछि दिन्थ्यौ।
मेरो आत्माबाट बाँच्ने रहरहरु
एकाएक बिस्थापित हुँदा तिमी
जोश,जाँगर अनि सहयोगले भरी दिन्थ्यौ।
मैले गरेको हजार गल्तीहरुलाई
सधैं माफ गरी रह्यौ।
मैले तिमीलाई चोटहरु असह्य दिएपनि
तिमीले हाँसी हाँसी सहिरह्यौ।
तर मैले तिम्रो अमुल्य भावना कहिल्यै
बुझ्ने प्रयास गरिन र सकिन।
तिमी रुँदा तिम्रो आँशु
कहिल्यै पुछ्न सकिन।
तिम्रो मात्र एउटा दु:ख
बाँड्न कहिल्यै सकिन।
म कति मुर्ख र स्वार्थी रहेछु।
तिमीले मलाई एउटा असल साथी
बनाउन खोजी रह्यौ तर,,,,
म, म कहिल्यै बन्न सकिन।
म सधैं तिमीलाई केवल तिम्रो
मन दुखाई रहें मेरो तिखो खञ्जर रुपी
शब्दहरु प्रयोग गरेर,
रातमा कराउने उल्लुको जस्तो
रुखो स्वर गरेर।
आज म तिम्रो त्यो असल
मित्रताको रापले तड्पाई
हिंजोको त्यो तिम्रो स्वार्थहिन
मित्रताले जलाई राखेको छ।
म आज यहाँ निरिह बनेको छु
नितान्त एक्लो तिमी बिनाको
पल अनि यहा लाखौं पराईको
माझमा केवल एक्लो,
मलाई माफ गरिदेऊ
मेरो गर्नै नमिल्ने भुलहरुप्रति,
आज फेरी म तिमीलाई
मेरो त्यो बिगत माग्दैछु।
कृपया! मलाई हिंजोको मेरो
असलसाथी फेरी फिर्ता देऊ।
म अन्तिम सास र जति जन्म लिन्छु
त्यो असल साथी निर्बाह गर्ने प्रण सँगै
एउटा भिख फेरी माग्दैछु,
कृपया मलाई हिंजोको
साथीत्व फेरी फिर्ता देऊ,
कृपया! "असलसाथी"

कबिता

2009-10-22T15:30:00.000-07:00

परिबर्तन

गाउँमा हुँदा चौबन्दी चोली र सारी लाउने
मेरी लजालु अनिता, आजकल आजकल
त्यो बहुरंगी शहर पसी हिप-हफ भाकि छे।
हिंजो सम्म, छोटो पहिरन पहिरिनेलाई
देख्न नसकी नकच्चरी! भनेर पुकार्थी,
आज मेरी अन्ते, ब्युटी स्टार भाकि छे।
हिंजोसम्म मलाई हेरी"दाजु हजुर" भन्थी
आजकल त स्वरै खतरा "आँच ब्रो" रे
अहिले भेट्दा छक्कै परें, अमेरिकननी भाकि रैछे।
दोहोरी, झ्याउरे,मारुनी,चण्डी, देउडामा रम्थी
आजकल त सल्सा, डिस्को, ईलेक्ट्रीक र कोकोजम्बो,
खै के भन्ने, मेडोना, सकिरा भाकि छे।
मत अझै त्यहीँ पुरानो बिचारमा पो रैछु,
मेरी अन्ते, शहर पसी सबै कुरा गरी सकी
म हिंजोलाई सम्हाल्दैछु,ऊ चाँही परिबर्तन भाकि छे।

कबिता

2009-10-21T21:56:00.000-07:00

नारी तिमी,,,,,,,,,,,,,,!

नारी तिमी त हौ एउटा सुन्दर बिहानी,
अनन्त कथाभित्र समेटिने एउटा कहानी,
जिबन र मृत्युसँग जोडिएको एउटा जिबनी,
तिमी त छौ महान सर्बत्र सारा जहाँनी।

तिमी बिना कति पागल हुन्छन यहाँ,
नगन्य मुटुहरु घायल हुन्छन यहाँ,
सकुन नसकुन अफैलाई बिर्सिएर तिम्रो निम्ती
आकश धर्ती छुने पनि हुन्छन यहाँ।

बहुरुपी तिमी अपार छन लिला,
नारी तिमीले टेक्दै, धर्ती मलिला।
कहिले तिमी नौनी जस्तो, कहिले हुन्छौ शिला,
त्यसैले जगतमा तिमी नै छौ पाईला पाईला।

हजारौं पिंडा पनि पत्थर बनि सहिदिन्छौ,
फेरी कसैको दु:ख-सुख आँशु बनी बगि दिन्छौ।
सबै चीजको मल्हम पट्टी तिमी नै त हौ,
जहाँ जहाँ तिमी छौ, महान बनि दिन्छौ।

रामायण, बाईबल, कुरान तिमी सँगै समेटिएका
कहाँ छ त्यो कहानी जहाँ नारी नभेटिएको,
घरको शोभा मात्र नभै सृष्टी चलाउने नारी,
घायल हुन तयार हुन्छौ दुनियाँको दु:ख तारी।

छोरी, बुहारी, आमा, सबै तिमी एउटी नारी
महानता को सिमा हुन्न जहाँ हुन्छ नारी
ममताको पोको भित्र बाँधेर राख्ने सबैलाई
जन्म दिई महान बनाउने उनै आमा नारी।

गद्य कविता

2009-10-11T10:03:00.001-07:00

तिम्रो मन महासागर हो,
सदा माछा भै आउनेलाई बास दिनु
अनि आहारा दिनु तिम्रो धर्म।
तिम्रो हृदय मन्दिर हो,
आशा बोकी आउने भक्तहरुलाई
उमंग र उत्साह दिनु तिम्रो धर्म।
तिम्रो बोली सञ्जीवनी हो,
आफन्तकै दुनियाँबट टाढिएका
जिउँदोलाशलाई ब्युँताउनु तिम्रो धर्म।

त्यसैले तिमीलाई म भन्छु
तिमी त्यो दोषी हैनौ,
ह्रिदयमा बास दिनेहरु सदा कोमल रहन्छन।
त्यसैले म तिमीलाई भन्छु।
तिमी लुटिनु तिम्रो गल्ती हैन,
लुटिनेहरु सदा धर्ती झैं खुला रहन्छन।
त्यसैले म भनिरहन्छु
जिउँदो लाश ब्युँताउनेहरु
साबित्री झै सदा सदा पबित्र रहन्छन।

तिमीले जती पनि निभाएका छौ,
त्यो भुमिका निभाउन कसैले सक्दैन
तिम्रा जतिपनि पाईलाको गलत
अर्थ लगाउने ब्यक्ती ऊ शायद गलत छ।
तिमी त केवल सहारा दिंदा दिँदा सहारा रित्तिएको,
खुशी बाँडदा बाँडदा आफनै खुशी नै सिद्धिएको,
त्यो दानी अनि अरुले पाउनु पर्ने चोट आफैले खप्दा-२
चोटै चोटले सजिएको घाँईते सिपाही
जसको मल्हम पट्टी सम्म बाँध्न नसक्ने
यो स्वार्थी दुनियाँ।
उनीहरुको पाप तिमी मा थोपरेर
पुन्य कमाउने यो दुनियाँको निम्ती
आज तिमी आफ्नो अडिग निर्णय लिनु।

तिमीले दिएको उपहारहरु कसैले नदेखुन,
तिमीले दिएको ममता कसैले नबुझुन,
तर ति तिम्रा बलिदानहरु बुझिने छ।
तिमी आज निरिह भएर जहाँ उभिएका छौ।
तिमी आज बेसहारा सम्झिएर निराशिएका छौ।
तिम्रा आशाका महलहरु पनि शायद जलिसकेको हुनु पर्छ।
तिम्रा बलिदानले दिएका चोटहरु।
स्वार्थी दुनियाँले निकालेका खोटहरु
कुल्चिएर अघि बढ तिम्रै निम्ती गन्तब्य
उभिएको छ ह्रिदयभरी मायानै माया सजाएर।
तिम्रो हरेक पलको अमर गाथा कोर्न।
तिम्रो रित्तिएको शिउँदो भर्न,
अनि तिमी सँग, संगै जिउन अनि सँगै मर्न,
मात्र एकजनम नभएर सयौं जनम
जति जनम तिमी लिन्छौ त्यती नै जनम
तिम्रो सहयात्री बनेर तिम्रो गन्तब्य उभिएको छ।

अब कुल्चिएर हिंड, सबै दोषहरु
तोडेर हिंड सम्पुर्ण तिमीलाई छेक्ने पर्खालहरु।
गन्तब्य तिम्रो पर्खाइमा आफ्नो हात फिजाएर
न्यानो अँगालोमा बाँध्न पर्खी रहेछ।
तिमीले जति भोग्यौ सबै त्यो तितो भोगाईलाई
आजै समाप्त गरिदेऊ, आजै टाढा फ्याँकीदेऊ,
तिम्रो जिबनमा फेरी फेरी खञ्जर भएर नआवोस।
त्यो तिम्रो तितो अतित कहिल्यै नदोहोरियोस
तिमी आफ्नो खुशीको गगनमा उड्ने त्यो चरी बन्नु
तिमीलाई शुभकामना! तिम्रो निम्ती
इस्वरसँग लाख लाख
बन्दना।

गित

2009-10-10T11:27:00.000-07:00

खडेरीले राज गर्‍योकी

खडेरीले राज गर्‍योकी मेरो पानी पधेंरीमा
मेरी आमा मलाई सम्झी रुँदै होलिन अँधेंरीमा

मैले हिंड्ने गोरेटोमा, मेरो पाईला मेटियोकी
दु:ख्, पिंडा, आँशुको भेलले आमालाई रेट्योकी
सम्झिदै होलिन छोरालाई बसी एक्लै मझेरिमा
मेरी आमा मलाई सम्झी रुँदै होलिन अँधेंरीमा

सोध्दै होलान साथीसंगी कहिले आउँछ भनि
चाड पर्बले घोच्यो होला आमालाई तिर बनी
घाँस् दाउरा गर्दै होलिन उनि एक्लै सल्लेरिमा
मेरी आमा मलाई सम्झी रुँदै होलिन अँधेंरीमा

खडेरीले राज गर्‍योकी मेरो पानी पधेंरीमा

मेरी आमा मलाई सम्झी रुँदै होलिन अँधेंरीमा

बि. जे. बान्तवा राई / भोजपुर

कविता

2009-10-06T11:39:00.000-07:00

तिहार तिमी.......!

तिहार तिमी नरोइदेऊ मेरो दिदी र बहिनीको,
त्यो कोमल नयनको नुनिलो आँशु बनेर ।
परिस्थितीको बोझहरु सजिलै उठाउन नसक्दा,
आज टाढिएको छु म, एउटा परदेशी बनेर।

मलाई पनि कहाँ छ र मन, टाढा भै बस्ने,
मेरो झुपडीमा बर्षदिनमा तिमी आउँदा।
मेरो चेलीहरुले रोपेको मखमली र सयपत्रीको
लाली बनी थुँगा-थुँगामा तिमी मुस्कुराउँदा।

मेरो अनुपस्थितिमा पनि तिमी हाँसी दिनु है,
मेरो दिदी र बहिनीको मिठो हाँसो बनेर ।
उनीहरुको ह्रिदयमा त्यो उमङ्ग जगाउनु तिमी,
अनि भनिदिनु माईती बाँचेको नै छ, हाँसेर।

तिहार तिमी त बुझ्छौ मेरो ह्रिदयको गहिराई
तिमीले त देखेको छौ मलाई यहाँ नयन खोलेर।
भनिदिनु मेरो दिदी-बहिनीलाई आउने साल आउँछ रे
सबैको निम्ती अमुल्य उपहार लिएर, उपहार लिएर।

कबिता

2009-09-28T08:25:00.000-07:00

मेरो दशैं..........!

आज मेरो दशैं म देखी रिसाएको छ।
म देखी टाढा छ, म मा उसको सम्झना
बाहेक म मा अरु साथ छैन यहाँ।
म उस्लाई बोलाउन पनि सक्दिन
आऊ दशैं एकै छिन भए पनि रमाईलो
गरौं, हासौं खेलौं भनेर ,,,,!
म एउटा बाध्यताको पिंजडा भित्र
कैद भएको कैदी झैं
बन्दी भएर पल पल दशैंको सम्झनामा
तड्पिने गर्छु।
जो मेरो बिगतको दशैं
सँगका क्षणहरु सम्झी
आँशुले प्याला भर्छु।
त्यहीं आँशु पिएर म मेरो दशैंको
सम्झना गर्छु।
मेरो दशैंले दिएका बिगतका ति
उपहाररुपी ति अमुल्य क्षणहरु
मेरो मानसपटलमा घुमिरहन्छन, एउटा चक्र झैं
म त्यहीं क्षणलाई सम्झी आज संतुष्टी लिन्छु।
म बर्बराउने गर्छु, मेरो बर्बराईमा अनयासै
बेदनाले बेदित मेरा शब्दहरु
प्रशान्त साँगरको छाल जस्तै
छल्की रहन्छन, अनवरत अनि निराकर।
म आज यत्ती धेरै पिंडित छु मेरो
बिगतका दिनहरुमा म मेरो दशैंलाई
पर्खी रहन्थे, मेरो झुपडीलाई सजाएर
तर आज बिडम्बना यो भयो
मलाई मेरो दशैंले आज उल्टो
मलाई पर्खी रहेछ, म आउने आशामा
आफ्नो सजावट अनि आफ्नो कामना लिएर।
म यहाँ छटपटिदै हरेक पल
मेरो दशैंको लागी तड्पिरहेछु।
दशै र मेरो बिछोडको घाउहरु
आँशुले मल्हम पट्टी मारिरहेछु।
आज मेरो दशैं तिमी रमाएर रहनु,
आउने सालको तिम्रो भेटमा अबस्य
तिमीलाई त्यो उपहार ल्याउने छु,
तिमीलाई त्यो बहार ल्याउनेछु,
कि तिमी आफै भुल्नेछौ आफैलाई
तिमी त्यो क्षणलाई सदा-सदा सम्झिनेछौ
म आउने छु त्यो क्षण लिएर
पर्खी बस मेरो दशै
म आउनेछु अगाढ माया र कोशेली लिएर,
तिम्रो र मेरो अपुर्ब मिलनको मिलन लिएर।

[सम्पुर्ण मेरा ब्लगर मित्रहरुमा एबं मेरो सम्पुर्ण शुभचिन्तकहरुमा माता श्री दुर्गा भवानीले सदा सदा रक्षा गरुन, मेरो नितान्त ब्यक्तिगत तर्फबाट बडादशैको शुभकामना, तपाईहरुको जिबन सदा सुखमय रहोस धन्यबाद।]

गजल

2009-09-22T14:51:00.000-07:00

अर्काको सम्मान पाउँदा उनले
आफ्नै घरपरिवारलाई तोडेपछि।

आफन्तलाई पराईको संज्ञा दिंदै
उनले पाईला अन्तैतिर मोडेपछि।

घरको बगैंचा जंगल सम्झीएर
पराईको घाँसे चौर गोडेपछि।

ममताको माया फितलो सम्झी
अरुको क्षणिक माया ओढेपछि।

भुल्नु पर्दोरैछ यहाँ मृतरुपी लाई
उनले हाम्लाई वास्तागर्नै छोडेपछि।

गजल

2009-09-09T14:32:00.000-07:00

आखिर किन??????

पराई नै भएछु अब त, म देखी तर्की दिन्छौ।
सबै दोष मलाई नै दिई बोलाउँदानि झर्की दिन्छौ।

हिंजो जो थियौ मेरो थियौ, आज त पराई भयौ
सम्हाल्न खोज्छु अझै पनि, छुन खोज्छु चर्की दिन्छौ।

टाली रहेछु हृदयका घाउहरु नगन्य ती आत्मा भरी।
एउटा मल्हम आस्वसनको माग्दा पनि सर्कि दिन्छौ।

एक झलक तिम्रो मुहार चाँदनीको शित्तल मेरो
एक झलक त्यो माग्दा पनि अर्कै तिर फर्की दिन्छौ।

तिम्रो मेरो दुरी आकश धर्तीको को त थिएन कहिल्यै
म नजिक आउन खोज्छु, तर तिमी बर्कि दिन्छौ।

तिजको शुभकामना!!!

2009-08-19T13:55:00.001-07:00

भदौरे औंसी तिजै लाग्यो भेटियो सबै चीजै लाग्यो जदौ यो नेपाली, दिदी,बहिनी, र हाम्रा आमाहरुको चाड रमाइलो तिजको उपलक्ष्यमा सम्पुर्ण दिदीबहिनी अनि देश वा बिदेशमा रहनु हुने नेपाली चेलीहरुमा यो साउन भरीको दुख अनि बेदनालाई केही क्षण भएपनि टाढै बिसाएर रमाउनु होला भन्ने कामना सहित तपाइहरुमा तिजको हार्दिक-हार्दिक शुभकामना।

एन्टिना सँगै एक पल!!!

2009-08-08T04:59:00.000-07:00

"जो आमाको भाषा, मान र मर्यादालाई माथी उठाउँछ ऊ अबस्य महान हो।"

कहिलेकाहीं टेलीभिजन हेर्न यस्तो रहर लाग्छ। सानो छँदा टेलीभिजन हेर्न म कता कता धाउँथे। टेलीभिजनमा जे आवोस हेर्न मन लाग्थ्यो। त्यो पनि अन्तर हृदयदेखी। बिडम्बना पाहाडी परिबेस अनि टुकीले जिबन यापन गर्नु पर्छ भने अब टेलीभिजनको त कुरै छाडौं त्यो पनि एक दशक पहिलाको कुराहरु। अहिलेपो सोलर पावर रे, पेल्ट्रिक सेट रे त्यतिबेला यस्ता कुनै साधन थिएनन। अहिले त नेपालमा कुन पाहाड कुन शहर झण्डै बराबरीमा उभिन खोजीरहेछ नेपाल। छाडौं यी बकबास, कुरो के भन्दा अरु दिन काम भएपनि बिहिबार र शुक्रबार यसो टेलीभिजन हेर्न नै मक्ख पर्छु। अब हाम्रो छिमेकी भारत भएको हुनाले होला र भारतिय सेटलाईटको प्रभाव जतापनि यो मिडलिस्ट भरि सबै च्यानल हेर्न पाईन्छ। मैले मन पराउने च्यानलहरु मध्ये जहाँ नेपाली आबद्व छन त्यही प्राय हेर्ने गर्छु। यस्तै हेर्दै जाने क्रमैमा हिंजो मतलव ०७-०८-२००९ बेलुकी सा रे ग म प लिल च्याम्प हेर्ने दिन थियो त्यसैले यसो टेलीभिजन अगाडी बस्छु जी टी भि खोलेपछि शुरु हुन्छ। बिभिन्न प्रान्त बाट आएका भारतीहरु मुलका बच्चासँग हाम्रो नेपाली मुलका एक जना बच्चा पनि वाइल्ड टप-१० मार्फत जी टी भि लिल च्याम्प हलमा उभिन पुग्छन। उनको उमेर-१० बर्ष र उनको नाम अपुर्ब तामाङ दार्जीलिङबाट प्रतिस्पर्धी हलमा उभिन पुग्छन बिभिन्न उस्तादहरुको भींडमा उनी पनि पहिलो पटक उभिन पुग्छन जजहरु अभिजित, अल्का याग्निक सुरेश वाडकर र अन्य महान गायकहरुको बिचमा। पहिलो श्रंखलामा त्यती दम्दार प्रस्तुती दिन नसकेको कारण जजहरु अलि अनुहार उज्यालो भएको थिएन तर जब अपुर्ब तामाङको समय आयो वाह क्या रक स्टार "लिल रक स्टार" सबै जजहरुलाइ दङ्ग बनाएर पहिलो इम्प्रेसननै सबै जजहरुलाई उताउलो बनाएर छाड्यो, मैले कुनै दार्सनिकको एउटा शब्द याद आयो First impression is, last impression उनको पहिलो दिननै शुभ रह्यो। जहाँसम्म लाग्छ अपुर्ब तामाङले फेरी एकपल्ट नेपाली हुनुको अर्थ र ईज्जत भारती सामु देखाउने छन। एउटा दस बर्षको सानो बालक नै भनौ उनीलाई बाबा पशुपतिनाथको कृपा होस अनि मातामनकामनाको आशिष पनि, म यहीँकमना गर्दछु।

दार्जीलिङले नेपाली हुनुको प्रमाणहरु थुप्रै दिंदै आईरहेको छ। प्रसान्त तामाङ ईण्डियन आइडल, छोटे उस्तादमा प्रकृती गिरी, पाईला राख्न सफल भैसकेका छन। सफल्ताको शिखर चुम्न पुगोस वा नपुगोस नेपालीहुनुको अर्थ नेपाली भाषा बोलेर अर्बौ जनसंख्याले हेर्ने च्यानलमा पर्दामा नेपाली भाषा बोलेर देखाई रहेका छन। कपिल थापा ले पनि नेपाली मुलको परिचय दिएका छन उनका बुबाले नेपाली ढाका टोपी पहिरिएर स्टेजम उभिंदा। यसै गरि सोनी च्यानल मार्फत पनि नेपाली चेलीनै मम्मीज च्याम्पियन दर्जनौ प्रतिस्पर्धीहरुसँग प्रतिस्पर्धा गरिरहेछिन “बुग्गी वुग्गी” शो मार्फत। उनी हुन निलु राई दर्जीलिङ, उनले पनि प्रतिस्पर्धा गर्दा आफ्नो श्रीमानले आफ्नो भाषा बाट आफ्नी श्रीमतीको प्रसंसा गर्नु पर्ने भनेर त्यहाँ बरिष्ठ जज जाबेद जाफ्रीको आग्रहलाई स्वीकार्दै नेपाली भाषा मार्फत नै उनले आफ्नो श्रीमतीको गुनगान गाएका थिए। यसरी नेपालीहरु जहाँ भएपनि आफ्नो मातृभुमीलाई कहिल्यै बिर्सदैनन। जहाँ गएपनि नेपालको माया मुटुमा बोकेर हिंडिरहेका हुन्छन। उनीहरुलाई नेपालको माया र ईज्जत आफ्नो मुटुभन्दा प्यारो सम्झिन्छन। चाहे युरोपको कुनामै किन नहोस, चाहे भारतको कुनै पनि प्रान्तमै किन नहोस उनीहरु आफ्नो देशको माया सदा सदा गरिरहन्छन। मैले एन्टिनाको माध्यम बाट देखेको नेपालीको नेपाल प्रेमलाई यहाँ उतारेको छु हुन सक्छ थुप्रै गल्ती हुन सक्छन। त्यसको लागी माफी चाहन्छु। तपाईंहरु सँगपनि यस्ता केही जिज्ञासा भए खुल्ल्म खुला लेखन् सक्नुहुन्छ। म भोजपुरे ब्लग मार्फत प्रकाशमा ल्याउन सहयोग गर्ने छु।

कबिता

2009-08-02T00:28:00.000-07:00

"महसुस"
आज म तिम्रो नजर बाट टाढा छु,
तिम्रो मुस्कानबाट बञ्चित छु।
तिम्रो आदर अनि सदभावबाट टाढा,
तर जति म टाढा छु तिम्रै समिपमा छु।
मलाई महसुस गरेर हेर,
मलाई आँखा चिम्लेर हेर
तिम्रा हरेक कार्यहरुमा म त्यहाँ
रहनेछु।
सधैं सधैं एउटा छाँया बनेर
तिम्रै हृदयमा धड्कीरहने मिठो
माया बनेर।
होलान कति भुलिएका गाँस्नलाई
बाँकी, होलान कती निरासिएका
समर्पण अनि बिस्वास टाँस्नलाई
बाँकी, ति बिस्वासहरु ति समर्पणहरु
जिउँदै छन हाम्रा अझै थोरै छन
परिधीहरु, अनि बिस्मातहरु पोख्नलाई
बाँकी, सबैलाई एकै मुस्ठ पारीरहेछु
परिधीको पर्दाभित्र बसी-बसी
ल्याउनेछु एकदिन प्रीय सबैलाई
पाता कसी-कसी।
म बुझ्छु तिम्रो पिंडा टाढा हुनुको।
म बुझ्छु तिम्रो पिंडा टाढा हुनुको।
हृदयमा नै दुख्छ रे
अनि बर्षाद भएर खस्छ रे
शायद यो महसुस तिमीले पनि गरेकी हौली
प्रिय, म अनि मेरा पल सँगै
म टाढा हुँदा सोंच्दी हौली
यहाँ मुल्य छैन मैले रुनुको।
तिम्रो आँशुको थोपाहरु म गन्न त सक्दिन
तर म महसुस गर्छु पिंडा के हो
टाढा हुनुको।

गजल

2009-07-09T07:13:00.000-07:00

मृत्यु प्यारो,,,,,,,,,!

आवत-जावत आफन्तको खुसी धुमधाम हुँदा
रङ्गिन ध्वजा जग्गेमण्डप स्वयंबरको काम हुँदा।

तिम्रो घरमा पञ्चेबाजा ठोक्दै आउँछन होला
मेरो घरमा दुईचार जना मलामीको लाम हुँदा।

साँवा ब्याज जिन्दगीमा सम्झनाको अन्तिम चिनो
तिम्रो हातमा धागो सँगै बेरिएको खाम हुँदा

शायद म त सपनीमा नी आउन छोड्छु होला
कोल्टे फेर्दा सधैं तिम्रो अँगालोमा राम हुँदा।

हाँस्छौ होला, नाँच्छौहोला साह्रै खुशी हुन्छौ होला
बाहिर पट्टि लेखिएको म दु:खीको नाम हुँदा

मृत्यु प्यारो हुन्छ प्रिय छटपटिमा जिउँनु भन्दा
कलिलो यो मन भरि बदनामीको डाम हुँदा

छोटो लेख

2009-06-24T22:55:00.000-07:00

पस्चात्ताप !

आज उनीलाई केही महसुस भए जस्तो लाग्यो। केही अंग शरिरमा नभए झैं अनि केही शुन्य अनि स्तब्ध श्मशान परिबेश हिंजो सम्म एउटा सानो रेडियोले डिस्टर्ब गर्ने सरिना आज त्यो रेडियो नबज्दाको क्षण कता कता शुन्य लाग्दै थियो। उनको घरमा डेरा लिएर बस्ने बिजयदाई उनको घर छोडी आफ्नो गाउँ सदाको लागी फर्की सकेको थियो। सरिनालाई धेरै रिस उठ्यो। बस्ने बेला मेरो घरमा बसेर आफ्नो पढाई सके पछि जान्छु पनि नभनी सुईत्तै भाग्ने कस्तो पाखे रहेछ। हुनत सबै गाउँलेहरु यस्तै पाखण्डी हुन्छन त्यसैले त म हेर्नै मन पराउँदिन मनमनै गनगन गरिरहिन। फेरी एक मनले सोंचिन हुन त मेरै गल्ती पनि हो किनकी म नै बोल्दिनथें कसरी उस्ले मलाई बोलाओस? मैले नै उस्लाई बोलाईस भने म ठिक मान्ने छैन भनेको ले होला नबोलाई ऊ गयो। यसरी शायद मैले गर्न हुन्नथ्यो, ऊ त सधै सरिना बहिनी भनेर बोल्ने गर्थ्यो तर म नै अलि घमण्डी परेंकी, हुन पनि हो आए देखी मैले कति दुख दिए घर बाट उस्लाई लखेट्नको लागी उसका कति पुस्तक गायब गरिदिएँ उसले कहिले सोधेन कहाँ हरायो भनेर पनि। एकपल्ट त उसको पर्ससँगको पेन्ट नै गायब गरिदिएको उसको सबै कलेजको परिचय पत्र अनि उस्ले महिना दिन धान्नु पर्ने सबै खर्च पैसा समाप्त गरिदिएको,,,,,,, यसरी सरिना मनमनै आफ्नो बिगतलाई सम्झिदैं आफ्ना थोरै भएपनि गल्तीको भण्डारभित्र छिर्न खोज्दै थिइन। यत्तिकै उनको साथी सुजी त्यहीं बाटो भएर सपिङ गर्न नजाने भन्दै आईपुग्छे। थोरै सम्हालिंदै ए सुजी तँ म त तयार नै भएको छुईन हौ, एई एकैछिन पर्ख है त म रेडी भैइहाल्छु भन्दै आफ्नो कोठा भित्र दौडी सरिना। अनि लामो लुगा लगायो भने पाखे भैइहालिन्छ रे त्यसैले होला शरिरमा आभा मात्रको कपडा लगाएर बाहिरिन्छे कोठाबाट, अब ओंठभरी के पोत्न पर्ने अनि आँखामा पनि अझ अनुहार त खै के हो कुन्नी के के हो के के। यसरी ति दुई बहिरिन्छन। लाहुरे चाही एक्लै गनगन गरिरहन्छ।यो मेरो छोरी खै के छोरी? लोग्ने मान्छेको ब्यहोरा बुबालाई भोक लाग्यो पनि छैन तिर्खा लाग्यो पनि छैन बिचरा त्यो बिजय बरु पराई भएर पनि मेरो छोरी भन्दा धेरै स्याहार गर्‍यो बबुरो, त्यसैले नै होला उसको स्कोलरसीप पनि मिल्यो अहिले हप्ता दिनभित्रै अष्ट्रेलिया जाँदैछ। मेरी छोरी के के हो के के कलेजको बारेमा सोध्यो खाली ब्याक पेपर बाँकी छ भन्छे खाली पैसा पैसा मेरो आधा परिश्रम सकि सकी त्यसले,,,, यसरी एक्लै फत्तफत्ताउँदै लाहुरे भित्र केही खानामुनाको ब्यबस्था गरीरहेको हुन्छ, टिरिङ,,, टिरिङ,,, फोनको घण्टी बज्छ। लाहुरेले फोन उठाउँछ हेलो, म लाहुरे बोलेको कसलाई खोजेको होला नानी? अंकल म बिजय मेरो घर आईंपुगे यहीं नजिकको फोनबाट हजुरलाई कल गरेको अनि अंकल आरमै हुनुहुन्छ, तपाईको त्यो ग्याँस्टिकको औषधी खान नभुल्नुहोस है। यसरी छोडेर गैइसकेपछि पनि बिजयले लाहुरेको स्वास्थ्यको बारे अनि सम्झाईरहेको सुन्दा लाहुरेले एकपल्ट मनमा मिठो अनि नमिठो पिंडा एकै साथ महसुस भयो। बाबु बिजय म ठिक छु खानामुना बनाउदैं छु, तरकारी डढ्यो होला एकैछिन है त, भन्दै लहुरेले फोन होल्डमै छाडेर तरकारी हेर्न कुद्छन, एकैछिन पछि अनि फोन फेरी टिपेर कुरा गर्न थाल्छन, बिजयले केही भन्न सकिरहेको थिएन र पनि सोध्यो अंकल अनि सरिना कता गैन नी र तपाईं खाना बनाउदै हुनुहुन्छ? आ के कुरा गर्नु हौ बिजय बाबु तिमीलाई थाहा भएकै हो अब सपिङ कि मपिङ कता गैइ कुन्नी। अंकल आफ्नो ख्याल राख्नुहोला म शायद छिट्टै राजधानी जान्छु होला शायद म मेरो काम भयो भने अलि पछि मात्रै तपाइहरुलाई भेट्छु, के गर्ने अंकल हजुरले यत्तीका धेरै माया दिनुभयो त्यो मायाको फलस्वरुप आज हजुरहरुलाई छोडेर जानुपर्दा मेरो मनले त मानेकै छैन र पनि के गर्नु अंकल छोरा भएर जन्मेपछि हरेक गर्नु पर्छ भनेर हजुरले नै भन्नु भएको हो त्यसैले म हजुरको एउटा एउटा शब्द याद गर्छु। यत्तीकैमा पहाडको सी. डी. एम. ए. फोन लाईन बिच्छेद हुन्छ। बिजयले कति प्रयास गर्छ तर कुहिरोको कारण ब्याट्री चार्ज हुन समय लाग्थ्यो। यसरी समय अगाडी बढीरह्यो। आफ्नै रफ्तारमा कसैलाई नपर्खी। बिजयका आमाबुबा अनि बहिनी, बिजयको बिदाईको लागी तयारीमा छन। बिजय बाटो लाग्छ।

सरिनालाई नजिकैको मन्दिरको भजनले डिस्टर्ब गरेर होला उठ्छिन अनि आफ्नो वेस्टर्न म्युजिक स्विच अन गर्छिन। त्यो निर्जीब टेपरिकर्डर ठुलो स्वरमा क्यासेटको रीललाई पढ्न थाल्छ। दुर अनि दुर सम्म आवज फ्याँक्दै,,,,,,,,।सरिना ओछ्यानमै पल्टिरही अनि बिस्तारै क्यासेटले आफ्नो दुरी समाप्त गर्‍यो होला अनि टेप रिकर्डर घच्च रोकिन्छ। सरिना उठेर आफ्नो बिहानको नित्यकर्म गर्न लाग्छिन तर आज देख्छिन कसैले पनि पानी ट्याँङ्की भरेको हुदैन पानी नझरेपछि उनले मोटरको स्वीच अन गर्छिन। मोटर चल्न शुरु गर्छ पानी माथी चढ्यो होला धारामा पानीको आवाज आउँछ, अनि उनी सम्झिन पुग्छिन बिजयलाई पहिला यो सबै काम बिजयले गर्थ्यो मलाई कती सजिलो थियो। सबै सफासुग्घर उसैको काम थियो। फूलहरुमा पानी लाउन फूलहरु कति रमाई रमाई फूल्थे बिजयको आगमनमा आज फूलहरु पनि निराश देखिन्छन। यो नरीवल र सुपारीको बोट पनि किन रुखो रुखो देखिन्छन। सदा बिजय नरिवलको फेदैमा एउटा टुल लिएर केही पढिरहन्थ्यो। आज यो नरिवल पनि साथी बिहिन जस्तो देखिन्छ। यसरी सरिना धेरै लामो सोंच देखी झलस्स ब्युँझिन्छिन। यथार्थमा बिजय त्यहाँ हुन्न उनी बिजय सँग गरेको सबै ब्यबहार सँग नजिकिन खोज्छिन। यत्तीकैमा बुबाको याद आउँछ केही न केहीत मेरो लागी छोडेको हुनुपर्छ यसरी उ बुबाको कोठामा गई। बुबाको कोठा शुन्य थियो। यत्तीका बिहानै बुबा कहाँ जानुभयो होला मनमनै सोंचीन र बुबा आउने प्रतिक्षा गर्न थालिन। बुबा भरै टन्न खोयाबिर्केको सारमा हिपहप स्टाईलमा घर फर्किएको देख्छिन सरिना, अनि सरिनालाई धेरैनै नरमाईलो लाग्छ यत्तीका दिन नपिएको फेरी शुरु गरेको देख्दा। बुबालाई ठाडै केही काँचै खाउला जस्तो गरेर कराउँछिन। लाहुरेपनि आज धेरै पिएकोले होला बेसुरमै बोल्छन तँ चुप लाग, यत्रो दिन कहिले तैंले मलाई एकबचन सोधेको थिईस? म के छु भनेर कहिले केयर गरेको थिईस? मैले तेरो कुन कुरामा याद गरिन, आमाको माया दिन सकिन तर एउटा असल बाबु त तेरो लागी बन्ने कोशिस गरेकै थिएँ तर छोरी तैंले कहिले मेरो मर्म बुझ्ने कोशिस गरिनस छोरी। म अरुको छोरा छोरी लाई हेरेर मेरो छोरी पनि यस्तै हुन्छकी भनेर के गरिन? आज म लाचर छु म एउटा अभागी फुस्रा म जन्मिदा देखीनै ठक्कर खाँदै पल्टन पुगें फल के पाएँ? तेरो आमालाई गुमाए जिबनभर तँलाई एउटी असल छोरी बनाउछु भनी प्रयत्न गरेंतर छोरी तँ के गर्दैछस त्यो मलाई थाहै छैन कहिले बुबा यस्तो भनेर मलाई सोधिस छोरी? अँह कहिल्यै म हो लाहुरे तर मेरो मन लाहुरे मन नभएर बस एउटा सरल धेरै सरल बन्दा तिमीले छोरी तैंले मलाई आज बिर्सिस एउटा बुबाले के चाहन्छ आफ्नो सन्तानबाट भनेर बुझ्नै सकिनस, अब मलाई यही जिन्दगी ठिक छ, हिंजो अस्तीसम्म बिजयको डर लाग्थ्यो किनकी उसले मेरो लागी आफ्नो रगत दान गरेको छ। म कहिल्यै त्यो केटो लाई बिर्सन सक्दिन। अर्काको छोरा भयो त के भयो उसको मन त धेरै सफा छ पबित्र गंगा जस्तै तर,,,,,,, छोरी तँ कहिल्यै,,,, अब मैले मेरो जिन्दगी यसरी नै बित्यो अब म सप्रीएर पनि कसका लागी सप्रीनु? यत्ती भन्दै लाहुरेले आफुले पिएको झोलले धेरै नै असर गर्‍यो क्यारे आफ्नो बिस्तरामा डङ्ग्रङ्ग लड्यो।

सरिना आज धेरैनै आफुले गरेको गल्तीको महसुस गर्दैछिन। उनका दुई नयन कतै कतै साउनको बर्षात झैं बर्षाउन थाल्छन बर्षौ देखीको आफ्ना बेहोसीहरु। जुन उनले गरेको सम्पुर्ण गल्तीहरु एउटा चलचित्र झैं घुम्न थाल्छन। यसरी अनवरत बुबाको गुनासो साँचो थियो। बुबाको गुनासोको कुनै औषधी थिएन। उनले प्रायस्चितले थोरैपनि मनलाई हल्का गर्न सकिन्छ रे भन्ने उनले कहिंकतै पढेकी थिईन। यसरी अब उनको बाटो प्रायस्चित सिबाय अरु कुनै कुरा रहेको थिएन। उनले बिजयले सजाएको कोठाको फोटोहरु जुन लाहुरे दम्पत्ती अनि सरिनाको फोटो अनि केही महा पुरुषहरुका फोटो अनि मदर टेरेसाको फोटोहरु एकपल्ट सरसर्ती हेर्छिन। ति सबै बिजयको त्यो घरसँगको माया समझनछिन। बिजय साँच्चीकै असल मान्छे थियो होला भन्छिन मनमनै।

समय बित्दै जान्छ। लाहुरेले एकदिन उस्को सम्पत्ती आफ्नी छोरीको नाममा गरिदिन्छन, यो देखेर सरिनालाई झनै पिर थपिन्छ बुबाको जिउने रहर टाढिएको महसुस गर्छिन। आज बुबाको सम्पुर्ण कामहरु मिलाएर गरि दिन्छिन सबै अनि समय मिलाएर सबै खानामुनाको ब्यबस्था पछि उनी बुबा सँग थोरै समय लिन्छिन। डेडी! छोरीले आज अलि हसिलो मुहार पारेर बोलेको पहिलो दिन थियो होला लाहुरेको लागी। लाहुरेले यसो हेरेर जवाफ दिन्छन, अँ भन के भयो? डेडी मैले तपाईलाई कती सताएनी? हैन आज तँलाई के भयो छोरी? हो नी अस्ती हजुरले खोयाबिर्केको तालमै भएनी मेरो थोरै भएनी आँखा खोल्ने कोशिस गर्नु भयो डेडी। छोरीको यो कुराले थोरै भएनी लाहुरेको मनमा शान्ती मिल्यो किन र मैले के भनेर छोरी? लाहुरेले नजाने जसो गरी सोध्यो। लामो स्वास तानेर सरिना हो बुबा मैले हजुरलाई केही दिन सकिन शायद म यो संसारको त्यो भाग्यमानी छोरी हुँ जो मेरो डेडीको यत्तीका धेरै माया पाएको छु तर बुबाको मायाको बुझ्ने कोशिससम्म गरिन। यसरी आफ्नो हृदयको जलन पोख्दा पोख्दै छाती पोल्यो क्यारे सरिनाको आँशुका भेलले छाती भिजाउन थालिन यो देखेर लाहुरे पनि धेरै भावुक भए त्यहाँ सन्नाटा छायो। शायद आज थोरै भएपनि आफनोपनमा हुने मिठो दर्दको महसुस कस्तो हुन्छ दुवैले महसुस गरिरहेछन। लाहुरे सन्नाटाको त्यो क्षणलाई चिर्दै भन्छन छोरी जति जे भयो भैगयो बुबाआमा जहिले पनि सन्तानको सुखको लागी जिबन अर्पण गर्छन चाहे त्यो बुबा लाटानै किन नहोस अपङ्गनै किन नहोस आफ्नो सन्तानको लागी कति मरिमेट्छन त्यो महसुस भयो छोरी तँलाई मलाई यो भन्दा खुशी केही छैन, आज बिजय भएको भए कति खुशी हुन्थ्यो होला, जहिले पनि तेरो बारेमा तेरो केयरको लागी अगाडी रहन्थ्यो तर तैंले कहिले पनि बुझ्ने कोशिस गरिनस छोरी, कति सताईस उसले सम्पुर्ण कुराहरु जनेर चुप रह्यो वा नजानेर चुप रह्यो। शायद ऊ हाम्रो घरमा बसेर होला कहिल्यै उसलाई परेको समस्याहरु भनेन मलाई, तँ दार्जीलिङ भ्रमण गएको बेला म साह्रै बिरामी परें मलेरिया भएछ। म कमजोर भएँ उसले रातभर खाना न पिना मलाई पर्खीरहन्थ्यो मलाई के के चाहिन्छ सबै उस्ले लिएर दिन्थ्यो, हस्पिटलको त्यो दुर्गन्ध अनि रातरातभरको अनिधोसँगै मलाई खुनको आबस्यक्ता परेको रहेछ मेरो ब्लड ग्रुप सँग मिल्ने कुनै ब्लड, ब्लड ब्याङ्कमा नरहेको थाहा भयो यो देखेर उसको ब्लड ग्रुप चेक गर्दा मेरो ब्लड ग्रुपसँग उसको ब्लड मिल्ने थाहा पाएपछि ऊ कति खुशी भएको थियो उसले मलाई रगत दान गरेको छ। मैले त उसको ॠण तिर्नै सक्दिन किनकी त्यो ३ दिन ३ रातको उसको स्याहारसुसार अनि त्यहि माथी उसले दिएको रगत कुनै जन्ममा उस्को र मेरो अधुरो सम्बन्ध थियो होला छोरी, अहिलेको जमानामा यस्ता छोराहरु पाउनको लागी आफ्नो निधारमा भगवानको हातबाटै कोरिएको हुनुपर्छ। अँ साच्ची यो कुरा तँलाई नभन्न मलाई आग्रह गरेको थियो किनकी ऊ तँलाई कहिले पनि दुखी हेर्न चाहेन। बर्षौ देखी बन्दी आँशुहरु सरिनाको नयनबाट बगीरहे सप्तकोशी झैं अनवरत, उनले गरेको सम्पुर्ण गल्तीले पस्चातापको आगोमा जलाई रह्यो सरिनालाई, यत्तीकैमा लाहुरे बोल्छन छोरी तेरो लागी एउता नोटबूक छोडेर गएको छ, हेर्न चाहन्छेस भने त्यहाँ मेरो अलमारीमा छ खोलेर हेर। यो सुन्न साथ सरिना हत्तनपत्त खोल्न थाल्छिन त्यहाँ लेखिएको हुन्छ।

प्रीय सरिना,

यो दुखी गाउँलेको श्रद्वा एबं सम्झना।
तिमीलाई मैले चाहेरपनि जाँदैछु भन्न सकिन किनकी तिमीले अन्तिम पल्ट भनेकी थियौ मलाई बोलाउने कोशिस गर्‍यौ भने नराम्रो हुनेछ भनेर त्यसैले म त्यो नराम्रो बनेको हेर्न चाहन्न्थें त्यसैले म हिंड्दा पनि तिम्रो अनुस्पथितीमै बाटो लागें मैले जती यहाँ बसें तिमिलाई दुखी बनाएँ मेरो त्यो चाहना थिएन सरु, म एउटा दाई बन्न चाहन्थे तिम्रो लागी तिमीले त्यो मेरो भावना बुझ्न सकेनौ जहिलेपनि म सँग रिसायौ। म हिंड्ने बेला पनि तिम्रा साथीहरु सँग कताको भ्रमण हो गाएको थियौ म तिमी फर्किने दिनहरु गनीरहें संयोग नै परेको होला म हिंड्ने दिनसम्म तिमी आईपुगेनौ म बाटो लागें अंकलले पनि कुनै शंदेह गर्नु भएन किनकी तिमी मलाई हेर्न चाहन्नथ्यौ। ठिकै छ सरु त्यो तिम्रो गल्ती थिएन शायद मैले नै तिम्रो मर्म नबुझेको हुन सक्छु मेरो गल्तीहरुलाई सक्छौ भने माफ गरिदिनु, मैले तिमी बाट धेरै कुरा सिकेको छु सरु म तिमीलाई धन्याबद दिन चाहन्छु किनकी म पहिला आमाबुबाप्रती त्यती जिम्मेवार थिईन आज आमाबुबा प्रती कसरी जिम्मेवार हुनुपर्छ त्यो बोध भयो। मैले त सानै देखी आमाबुबाको माया पाएको हुनाले कुनै पनि कमजोरी महसुस भएको थिएन, तर आज उहाँ अंकल अनि तिमी सँग रहदा मैले आमा बिहिन भएर जिउँदा कस्तो महसुस हुँदो रहेछ त्यो सबै थाहा पाएँ मैले अनुभव गरें। सरिना तिमी साँच्चीकै बुझ्ने छौ अंकलले कती माया गर्नु हुन्छ त्यो कहिलेकाहीं महसुस गर्ने गर्नु अंकल तिमी बिना एकपल रहन सक्नुहुन्न त्यो मलाई मेरो त्यहाँ रहदा सबै थाहा पाएको छु। तिमीले गरेको कुनै पनि कुरा काट्न नसक्दा तिमीलाई जुनै पनि जतापनि जान दिनु भएको हो उहाँले तिमी नफर्केसम्म अंकल जहिले पनि खाना सम्म खानु हुन्नथ्यो, त्यो तिमीलाई महसुस हुनेछ कुनैदिन। इस्वरसँग प्रार्थना गर्छु त्यो महसुस गर्ने दिनपनि तिमीलाई छिट्टै प्रदान गरुन। सरिना ५ बर्षको बसाईमा शायद तिम्रो र मेरो यो सानो नोटबूकमा लेखे जति पनि बातचित भएन तर आज यो आधाघण्टा लगाएर सानो चिट छोड्दैछु, यसलाई अन्यथा नसम्झनु, अब त तिम्रो सामु छुईन भन्थ्यौ रे त्यसलाई हेर्‍योकी मेरो दिनभरीको साईत बिग्रन्छ भनेर शायद म त्यती साह्रै असगुने मान्छे थिएँ होला मलाई माफ गरिदिनु। मैले तिम्रो लागी केही गर्ने मौका पनि जुरेन अनि गर्न सकिन हुनपनि म जस्तो गरीबले के नै पो गर्न सक्थें र महँगो उपहार किन्न सक्ने मेरो क्षमता थिएन। शरणार्थी झैं आश्रीत जिबन थियो र पनि अंकल त्यो मेरो पलहरुलाई सदा सदा मायानै मायाले भरिदिनुभयो। उहाँको मायाको परिणाम आज म उहाँबाटै टाढा हुनपर्‍यो उहाँको मायाको खडेरी पर्दा मेरो आँशु सिबाय अरु कुनै औषधी छैन म मा आज थाहा भयो मायाले जहिले मिठो अनुभव दिन्छ तर मायाले नुनिलो आँशुपनि दिंदो रहेछ मलाई अंकलको मायाले धेरै दिएको छ, उहाँको याद आईरहनेछ, र उहाँ ग्यास्टिकको बिरामी हुनुहुन्छ शायद आगमी दिनहरुमा उहाँको खानपिनमा तिमीले याद राख्नु पर्ने हुन्छ किनकी उहाँलाई शित्तल दिन हाम्रो कर्तब्य हो। हामीलाई एउटा शित्तलता प्रदान गरोस भनेर पैदा गर्नुहुन्छ शित्तलता दिनु हाम्रो कर्तब्य हो सरु, मलाई थाहा छ तिमी पनि त्यती क्रुर छैनौ जती दुनियाले देख्छन तिमीलाई किनकी तिमी पनि त्यहीं कोमल हाड, मासु, अनि त्यहीं अंकलको कोमल मनभएको शरिरको रगतको थोपा हौ। हवस्त मैले तिम्रो धेरैनै समय ओगटीदिएँ मलाई माफ गर्नु

-जहिले दुख दिने गाउँले बिजयदाई
बिदा !!

यी सब पढी सक्दासम्म सरिना यत्तीका धेरै आँशुको हयाथ्रुङभित्र चुर्लुम्म डुबीरहेकी थिईन। केवल आँशु बगाई रहिन अनि आफ्नो बिगतलाई सम्झेर आफै पस्चात्ताप भित्र जलिरहिन उनी जलिरहिन।।

समाप्त।

[धेरै नै त्रुटी छन यो लेखाईमा माफ गर्नुहोला किनकी समयको अभाव सँगै अल्छे पनि लागिदियो के रे अनि यत्तीमै बन्द गरिदिएँ धन्यबाद।]

एउटा सम्झना स्वर किन्नरीलाई,,,

2009-06-19T07:00:00.000-07:00

“ए कान्छा ठट्टैमा मा लौ बैंश जान लाग्यो….जाँदैन, जाँदैन पर्ख लिन आउँला,,,,,,,,,,,,,,,!!”
यो गितलाई गाउने दुबै गायक गायीका हाम्रो सामु हुनुहुन्न, तर पनि उहाँहरुको यो सुरिलो स्वरसँगै गाईएको गितभने अझै पनि मेरो कानमा गुञ्जीरहन्छ, मिठो आभाष दिएर, मलाई यो गित मन पर्दा गायक गायीकाको ब्यक्तीगत बिबरण छोटो रुपमा भए पनि हुनुपर्ने तर म त बुध्दु न परें त्यसैले म सँग स्वर सम्राट नारायण गोपाल ज्युको छैन तर स्वर किन्नरी तारादेवीको चाँही कहि कतै बाट मेरो पुरानो नोटबूक कोरेको रहेछु, स्रोत त थाहा भएन शायद रेडियोनै हुनुपर्छ किनकी म सानोमा ज्यादा रेडियो सुन्थे हुनसक्छ रेडियोनै मेरो स्रोत होला।
हजारौं गित गाएर स्वर सम्राट नारायण गोपाल हामीबाट टाढा भएपनि उहाँले दिएको यो धर्तीलाई आफ्नो सुरिलो स्वर सदा सदा लाखौं जनमानसमा, प्रेमीहरुको बिचमा गुञ्जी रहनेछ। यस्तै स्वर किन्नरी तारादेवी ज्युको पनि यस्तै नै छ उहाँले पनि हजारौं गितहरुलाई आफ्नो सुरिलो स्वरको साथ दिएर उहाँपनि ईस्वरको प्रीय बनीसक्नु भएको छ। म सुन्ने गर्थे र सुन्ने गर्छु, कलाकारहरु साँच्चीकै दुखी हुन्छन रे, र उनीहरुको हृदयको आवाज पोखिंदा गित बन्छ रे जो कलाकार हृदयदेखी गाउँछ उसको गित अमर रहन्छ रे, यहिं अमरता भित्र गुट्मुटिएको आवजहरु हुन स्व नारायण गोपाल ज्यु र स्व तारादेवी ज्युको पनि।

"सोंचे जस्तो हुन्न जिबन, देखे जस्तो हुन्न जिबन………..”

भन्नै पर्दा कहाँ सोंचे देखे जस्तो हुन्छ, फरक धेरै फरक रहन्छ सोंचे भन्दा र देखेको भन्दा, तारादेवी ज्युको गित सँगै कहिलेकाही हराउने गर्छु। हामीले हृदयबाटनै हेर्ने हो भने कति मर्मस्पर्सी छन, जुन हृदयलाई छुन सक्ने शब्द चयन गरिएको छ, स्वर लय कस्तो गम्किलो यसो हेर्दा अहिलेको र पहिलेकोमा के फरक छ त? कति सरल तरिकाले गाइएको छ, आज कता कता म त्यो मेरो सानो छँदाको दिनहरु यो गित सँग सम्झिने गर्छु, अनि यी गितले भने जस्तै जिन्दगीको यात्रा पनि साँघुरो हुदै गईरहेको हुन्छ। यस्तै अर्को गित छ,

“फूलको थुँगा बहेर गयो गंगाको पानीमा, कहिले भेट होला है दाजै यो जिन्दगानीमा,,,! ”

शायद शब्दहरु नपाएर नै होला अहिलेको गितहरुमा जे पायो त्यहिं थप्ने गरिन्छ, त्यो छोडी आजकल त सिधैं हिपहप बाट जस्लाई पायो त्यसलाई पच्काउन पाईन्छ, मैले आज भन्दा केहि महिना आगाडी कुनै साईत मार्फत एउटा गित डाउनलोड गरेको थिएँ मजाले प्रकाश ओझालाई गित मार्फतनै पच्काईएको रहेछ। प्रकाश ओझाको खिल्ली उडाईएको रहेछ, मेरो ख्यालमा त्यो गितका गायक कुनै सञ्चार माध्यमसँग सम्बन्धित हुनुहुन्छ, जे होस नेपाल साँच्चीकै स्वतन्त्र भएछ भन्ने भान भयो। गितहरु यसरी पनि बन्न थाले जो अहिलेको जमानाले स्वीकार्नै पर्छ।

स्वर किन्नरी स्व तारादेबीले ४,००० भन्दा बढी नेपाली गितहरु गाउनुभयो होला उहाँको जिबनभरी। हजारौं बियोगान्त घटनासँग ठक्कर खाँदै तारादेबीले आफ्नो संगीत सम्बन्धी ग्राजुएट भारतको अलाहबाद बाट गर्नु भएको थियो। बि सं २००९ मा रेडियो नेपालमा आफ्नो गित रेकोर्डिङ गराउनु भएको थियो। उहाँको बैबाहिक सम्बन्ध २०२२ शिव बहादुर श्रेष्ठसँग उहाँको बैबाहिक बन्धनमा बाँधिनु भएको थियो भने उहाँको जिबनमा एउटा छोरा र एउटी छोरीको आगमन भएको थियो। उहाँको छोराको अल्पायुमै ब्लड क्यान्सरबाट निधन भयो। यसरी उनको जिबनमा धेरै धेरै समस्या बावजुद पनि उहाँको संगीतप्रतीको लगनशिलतालाई जो कोहिले पनि अनुसरन गर्ने हो भने एउटा सफल गायक वा गायीकाले यो क्षेत्रमा आफ्नो इमेज सजिलै बनाउन सकिन्छ भन्ने सन्देश दिन्छ। उहाँको प्रसंसाको लागी प्रदान गरिएका पुरष्कार हुन छिन्नलता, जगदम्बा अनि इन्द्रराज्य लक्ष्मी पुरस्कार आदी हुन। तारादेबी ज्युको गितहरुमा सबै कुरा पाईन्छ जस्तै देशको माया संयोगान्त बियोगान्त सम्पुर्ण महोत्सवमा गाईने गितहरु छन।

कालीपारे दाई कति राम्रो ढाकाटोपी काँधैमा गलबन्दी,,,,,,,
यस्ता हजारौं गितहरु हामी माझ छाडेर एउटा सम्झना अमर सम्झना बनिन स्वर किन्नरी तारादेबी उनी आज हाम्रो माझमा नभएर पनि उनिले गाएका गितहरुले उनलाई सदा सदा हाम्रो माझ अमर राख्ने छ।

गजल

2009-06-06T08:25:00.000-07:00

कौतुहलता अड्किएको मन.....!

संसार बदलिएको छैन होला, मनैपो बदलियोकी
तिम्रो मेरो झुठो हल्ला हावासरी फैलियो की ।

आँखा तरी हेर्ने गर्छन, वरपर छर छिमेक
निराशको बादल छाई तिम्रो मन सेलियोकी

यहाँ को छ र तिम्रो मेरो भलो हेर्न सक्ने ?
कसैको छ्ड्के नजरले तिम्रो बिस्वास पेलियोकी

सबै यहाँ बैगुनी, गुणी खोज्न जाउँ कता ?
बैगुनीको ठुलो सञ्जाल तिम्रो दिलमा जेलियोकी

भ्रम पैदा गर्नेहरु, यहाँ ठुलो लस्करै छन
त्यहीं भ्रम बिचमा परी मेरो माया मैलियोकी।

शुभकामना !!

2009-05-21T06:54:00.000-07:00

आज मलाई धेरै पछि केही लेख्ने जाँगर कता बाट फुर्योय। यसो लेख्न भनेर बसें तर सामग्रीनै पाईन, अत मैले यसो मेरो खातापाता हरु पल्टाउंदै गएँ, दिउँसो प्रीन्ट गरेको ५ पेजको एउटा कञ्चन साहित्य पक्षिक भेंटे, जुन हाम्रा कञ्चनका सम्पादक महोदय अर्जुन दुङ्मेन ज्यु द्वारा ईमेल प्रेषित थियो। ईराकमा हुनुहुने सम्पुर्ण नेपालीको एकाबद्वको लागी तयार पारिएको अनि ति नेपाली दाजुभाई तथा दिदीबहिनीको परदेशमा रहँदाको पिंडा अनि दुखको एउटा हृदयको आवाज रहेछ। पानाहरु पल्टाउँदै गएँ मलाई धेरै नै गर्ब लाग्यो किनकी नेपालीहरु साधन सम्पन्न भए भने के गर्दैनन र के गर्दैनौ? सम्पुर्ण कुरा गर्न सक्छौं हामी किनकी हाम्रो देशमा पनि उपकरन अनि साधन सम्पन्न भैदिएको भए जे पनि गर्न सक्छौ, तर आज हामी देश छोडेर टाढा गएर देशको मायाहरुले ओतप्रोत भावनाहरु पढ्न पाउँदा हर्षित त भएँ नै र पनि देशको हालत सम्झिदा धेरै दुख लाग्यो। हामी बिजुलीको सट्टा टुकीको भरले जिबन यापन गरिरहेका छौ, यो कुनै कथा हैन नेपालीले भोगीरहेको एउटा तितोसत्य र यथार्थ हो। बिदेशमा हामी घरै भित्र सम्पुर्ण साधन बाट टन्न सम्पन्न देख्छौं तर हामी एउटा इमेल हेर्न पर्योा भने कस्को नेटमा गएर त्यो पनि लोडशेडिङ्गको समय छल्दै जानु पर्ने हुन्छ। यसको मतलव मैले हाम्रो देशलाई निचो देखाएको हैन हामीले भोगीरहेको एउटा ठुलो समस्या, पस्चिमेली मुलुकहरु किन माथी छन होला यसो अनुमान गरेर हेर्दा, किनकी उनीहरु आई टी इन्फरमेसनमा माथी छन, हामी अहिले सम्म हाम्राभावनाहरु केवल एउटा अभ्यास पुस्तिका भित्र बञ्चित छन, त्यो पनि कहिलेकाहीं जतन पाएन भने कसिंगर भएर कुन खाडलमा पुग्ने हो थाहा हुन्न, प्रकाशनको त कुरै छोडौं। हामी मौका र साधन पायौं भने जे पनि गर्न सक्छौं र हामीलाई आफ्नो देशको गीत गाउन कुनै मास्टर डिग्री चाहिन्न, खुलेर लेख्न सक्छौ देशको माया खुलेर कोर्न सक्छौ आमाको कथा त्यसैले मैले धेरै नै समय लगाउदै कञ्चनको दुइवटै प्रकाशनहरु प्रीन्ट गरेर साथीहरुलाई पनि पढ्न दिएँ साथीहरुले पनि धेरैनै मन पराउनु भयो। मलाई धेरै खुशी लाग्यो।

धेरै भावनाले ओतप्रोत शब्दहरुको हार मैले हेर्न पाएँ, पढ्न पाएँ खुशी लाग्यो अनि आज एउटा शुभकामना दिन चाहन्छुकी ईराकमा रहेर आफ्नो नेपाली शाहित्यलाई दिगो राख्न लेखीरहनुहोस, र कञ्चन शाहित्यिकलाई हातेमालो गर्दै उठाउनुहोस, र म अरु के भन्न चाहन्छु भने ईराकमा मात्र हैन नेपालीहरु जहाँ जहाँ हुनुहुन्छ, नेपाललाई सम्झना गर्नुहोस यसरीनै जसरी ईराकमा बस्नु हुने नेपाली दाजुभाईहरुले मिलेर गरीरहनु भएको छ। यो भनेको देशको माया हो, देशको चित्रण जब हामी टाढा रहन्छौ हामी देशको मायामा तडपिन्छौं अनि भावनाहरु खहरे झैं उर्लिएर आउछन ति भावनाहरुलाई पोख्न सक्नु एउटा देशको माया अनि निस्छल शाहित्य हुन जान्छ, न त्यो कुनै दार्सनिक सँग मेल खान्छ,न त्यो कुनै महाकबिको कबितासँग, न त्यो कुनै चोरी चकारी हुन्छ, एउटा गाउँघरको माया जुन बरपिपल उकाली ओराली सँग जोडिन्छ त्यो सदा निस्छल रहन्छ पबित्र सप्तकोशी झैं, सप्तगण्डकी झैं सदा निस्छल। त्यसैले म सदा सदा यो कञ्चनको दिर्घायुको कामना गर्दछु। सदा सदा नेपाली मुटुहरुलाई एकता बद्व बनाउन सफलहोस। शुभकामना अर्जुन दुङ्गमेन र उहाँको सहयोगी कञ्चन परिवारलाई।

गाउँबेशीमा फुलै फुल्यो,,,,,

2009-05-18T09:05:00.000-07:00

आज कता कता मलाई भोजपुरे ब्लगलाई माया गरी गित गजल अनि बिभिन्न साहित्य सम्बन्धी लेख पठाई रहनु हुने हाम्रा दिलिप योञ्जन जी को नजिक एउटा गित मार्फत पुग्न सफल भएँ उहाँले लेख्नुभएको गित मैले यु-ट्युब मार्फत आफ्नो ब्लगमा समेट्न खोजेको छु, अनि स्वर दिनु भएको छ राजेश पायल राईले गितको बोल हेर्नु होला है त ,,,,,,,,दिलिप योञ्जन जी धन्यबाद एबं आगमी दिनहरुमा पनि यही कामना गर्दछु।

साकेलाको चर्चा!!

2009-05-08T11:31:00.000-07:00

साकेलाको छोटो रुपमा भएनी बुढौली भनाई यहाँ भिडियो सहित हेर्न नभुल्नु होला,

साभर: अधिराज राई

मुलबाटो डटकम

खोटाङ समाज- हङकङ

चण्डी नाँच हेरीहालौ,,,,

2009-05-08T05:56:00.000-07:00

यो भिडियोको साथमा सानो एक लहर छाड्न चाहन्छु, किराँत उभौली सेवाको साथ साथै सम्पुर्ण नेपाली आदीबासी दाजुभाई र बिशेष गरेर किराँत बन्धुहरुमा किराँत उभौली सेवाको महत्वपुर्ण शु-अवसरबाट हार्दिक हार्दिक मंगलमय शुभकामना, देशलाई माया गरौ देशको सम्पदा र साँस्कृतीलाई सदा जिउँदो राखौ, धन्यबाद,- बि. जे. बान्तवा

यो चण्डीनाँच अधिराज राई बाट साभर गरिएको हो।
नेपाली साँस्कृती र सम्पदाको सदा माया गरौं!!

कबिता

2009-04-29T14:53:00.000-07:00

म, म बन्न देखी थाकीसकेको छु,,,

हरेक घडीहरु मैले आफ्नो जिबन
उपहार सम्झिन्थे, सबै कुरा उत्सर्ग
गरिदिने गर्दथें, हरेक घुम्ती र उचाईहरु
जिबनको खुडकिला सम्झन्थे,
तर,,, तर आज थकित छन,
यी गोडाहरु, नैरास्यताको बादल छ,
आँखा वरिपरी, हरिभक्त जस्तै
बिरक्तिएका मेरा मन छ,
अनि उनको लेख जो कैयौं
दशकभित्र पनि काठको अलमारीभित्र
कुज्जिएका थोत्रा पन्ना जस्तै,

आज मा हुनुको पिंडा मलाई नै
थाहा छैन, कता कता प्रत्येक
सन्नाटाको कालो कोठरीभित्र
गहिरिएर दुख्छन।
एकपल्ट मात्र हैन, मैले चाल्ने कदम
कदमहरुमा, ठोक्किएर दुख्छन।
आज मा थकित छु
मेरै जिन्दगी देखी
आज म लाचार छु, मेरै भाग्य देखी।
म, म भएर उभिन सकिन,
जुन मैले हिंजो बुनेका मेरा
सपनाका संसारहरु एउटा कहिल्यै
नपुगिने गन्तब्य भएर क्षितिजको
एउटा ठुलो नमुना दिएका छन।
किनकि क्षितिज एउटा क्षितजनै हो,
त्यसलाई अँगाल्ने मेरा सपना
बिचैमा कुहिएका छन।
हिंजो जो थिए पालुवा रुपी सपनाहरु
आज सबै ओईलाएर निहुरिएका छन।
म बाट त्यो मेरा पलहरु अब फेरी
कहिल्यै मलाई चुम्न आउने छैनन,

म अब ब्यर्थै, आफुलाई उत्साहित गरेर
म बन्न सक्दिन, किनकी म बन्न देखी
म थाकीसकेको छु।
मेरा लागी अन्तिम त्यो प्रहर छ
त्यसैले अब म, म बन्न सक्दिन
किनकी, म बन्न देखी म थाकीसकेको छु।

एउटा आव्ह्वान!

2009-04-21T10:18:00.000-07:00

मृत्युको कसम खाएर आएका हामी,
म यस्तो गर्छु म उस्तो गर्छु भन्दै
दुनियाँको हामी जस्तै सजीबलाई दुख दिन्छौं।
हरेक गर्छौ, मार्न तम्सिन्छौं,
आखिर के हामी साँच्चै, हामी चाहीं अमर छौ त?
हामी कहिल्यै मर्दैनौ, अरुलाई मारेर,
अरुलाई दुख दिएर के हामी युगान्त
यो धर्तीमा राज गर्न सक्छौं त?
अहँ, हैन हैन, हामी पनि यहीं धर्तीमा
माटो भएर बिलाउनु पर्छ।
हामीले अरुलाई घाटा पुर्‍याएर,
गरेको फाइदा छोडेर, यहिं
धर्तीमा लुक्नु पर्छ।
केवल एउटा सिक्का निधारमा टाँसेर,
एउटा कात्रो ओढेर,
ति हाम्रा सबै पुरुषार्थलाई
पर छाडेर टाढा धेरै टाढा हुनुपर्छ।
केवल हामीपनि एकपलको पाहुना,
तर हामी हाम्रो त्यो एकपललाई
दुरुपयोग गरेर पशु झैं ब्यबहार गर्छौं,
दुख दिने मार्ने, काट्ने,
हरेक मनमा आयो त्यहिं गर्ने।
के यहि हाम्रा मानवता हुन त?
के हामीमा रहेको यहि मानवता हो?
पृथिबीको चेतनशिल प्राणी रे मान्छे,
तर आज हामी मानिस नै छौ के?
हामीले आफैले आफैलाई एक पल्ट
प्रस्न गर्ने बेला आएको छ।
आफैले आफैलाई नियाल्ने मौका आएको छ।
के हामी आफैले आफैलाई नियाल्न सक्छौं त?
के हामी यो हत्या हिंसा बाट टाढा रहन सक्छौ त?
यो हत्या र हिंसा सहन नसकेर पृथ्बी
तातिन थालेकी छिन रे।
समुन्द्रहरु छछल्किदैं पटक पटक
मान्छेहरुलाई चेतावनी दिरहेको छ रे।
पृथ्बीको गर्भमा पनि अब त
सन्तान उमार्ने शक्ती हराएर
ज्वालामुखीले बास लिन थाल्यो रे।
आकश अहिलें यो हुलदंगा मारपिट हेर्दा हेर्दै
आफ्ना निला आखाँ बदलिन थाले रे।
अब अबस्य प्रलय हुन्छ, कलियुगको
दानव केवल मान्छेनै रह्यो रे।
अब प्रलय हुन केही समय बाँकी
छ रे, त्यसैले हे क्रोधी मानव हो,
एकपल्ट फेरी आफ्नो कालो कर्तुत
बिर्सेर आफ्नो नयाँ सिर्जनाको
गोरेटो रोज कतै ति निस्सासिएको
सम्पुर्ण बस्तुहरु फेरी हामीलाई
सहारा दिन्छन की, कतै फेरी
नयाँ संसार बन्छ की!!

भावना

2009-04-04T09:14:00.000-07:00

तिम्रो हत्केला भित्रको दाषी म,,,,,!

अझै पनि रिसाए झै गर्छौ
मेरै बाटोमा उभिएर मेरो निम्ती
किन, मृत्युको खाडल खन्छौ?

म त तिम्रो हत्केला भित्रको दाषी ,,
म त तिम्रो मायाको प्यासी ,,,,,,,,,
म त केवल, केवल तिम्रो हत्केला भित्र
हराई सकेको छु, हत्केला भित्रै अटाई
सकेको छु, चाह्यौ भने तिमीले
चाह्यौ भने तिमीले, मिल्काउन सक्छौ,
तोड्न सक्छौ, फोड्न सक्छौ, अनि, अनि
जिउँदै लाश बनाई जलाउन सक्छौ।
किनकी म एउटा कागजको टुक्रा सरी
तिम्रो हत्केला भित्र अटाएको छु।

मैले तिम्रो तडपनमा पलहरु बिताएको छु,
मैले त्यो कहिल्यै नछुटिने कसमहरु
कैयौं बरपिपल छुँदै खाएको छु,
तिम्रो लागी नै सिद्वकाली अनि कैयौं
धामहरु धाएको छु, तर,,, तर,,,,,,,,
अझै पनि तिमीले मलाई बिस्वास दिन
अनि लिन नसक्दा, यो मन दुखीरहन्छ,
यो मन चर्किएर दर्किएर रोईरहन्छ।
एकान्तको बास खोज्दै, सैयौंको भीडबाट लुक्दै,
हृदयको खाटो बसेको घाऊ, आँशुले धोईरहन्छु।

मलाई एकपल्ट छुएर त हेर,
मलाई एकपल्ट अप्नाएर त हेर,
म भित्र तिमी कति नजिक पाउनेछौ,
मेरा रगतका कण कणमा तिमीनै
तिमी बगीरहेकी हुनेछ्यौ,,,
केवल तिमी,, मेरो स्वासहरुमा
मेरो मुटुको हरेक स्पन्दनमा
तिम्रो नै आभाष पाउनेछौ।

तिमीले मलाई भन्छ्यौ,
अनि दोष दिन्छ्यौ,,,,
म तिमीलाई भन्छु र भनिरहन्छु
म सँग दुईटा मुटु छैन,
जो अरुलाई फेरी अरुलाई
दिएर जिउन सकुँ,,,
जो थियो मैले दिसकेको छु,
तिमीलाई मात्र तिमीलाई,

मैले मेरो जिबन तिमीलाई नै
अर्पण गरिसकेको छु,
म प्रत्येक पलहरु तिमीबिना
जिउँदो लाश सरी मरिरहेको छु।
कहिल्यै नसकिने बेदनाका
लामो लामो घाटहरु तरिरहेको छु।
तिमीले जे भन, सहन तयार छु,
किनकी मैले मेरो जिबन तिम्रो
हत्केला भित्र थमाई सकेको छु।

April Fools Day !!!!!!!!!!!

2009-04-01T08:09:00.000-07:00

अचम्मै लाग्दो दिनहरु पनि, सम्झेर दिक्क लाग्दो, कसैलाई झुक्क्याएर वा रुहाएर मजा लिनु पर्ने। आज देखी अंग्रेजी महिना अप्रील शुरु भयो। यो महिनामा मा अंग्रेजहरु मान्छेलाई मुर्ख बनाएर मजा लिन्छन। सोंच्नै नसकिने घटना भयो भनेर झुक्याइ मान्छेलाई दिमाग खराब गरिदिन्छन।

कुरा यता मोडौ, आज बिहानको १० बजेको थियो होला, एउटा मेरो साथीको फोन आयो, ऊ धेरै हडबडाएको थियो, अनि भन्दै थियो मेरो घरमा बुबा साह्रै बिरामी रे आमा पनि रे सिकिस्त बिरामी रे म त ईमर्जेन्सी छुट्टीमा जानु पर्ने भयो।म पनि शुरुमा त अलमल्लमा परे, केहीबेर पछि मेरोमा मोबाइलमा पनि एस. एम. एस. अप्रील फुलको आयो त्यसपछि मैले सोंचे अबस्य कसैले मुर्ख बनाएको होला भनेर। उसले यसरी भने पछि मैले भने हैन कसले फोन गरेको? प्रतिउत्तरमा उसले भन्यो छिमेकीले रे अनि मैले भने चिन्यौ, नम्बर आयो त?? कति नम्बर थियो उसले भन्यो उसको मोबाईलमा पैसा छैन रे बस खबर गरेको रे ईमर्जेन्सी परेको हुनाले, अनि नमबर पनि नो नम्बर भन्छ। अनि मैले भने घरमा फोन लगायौ त बुध्दु? उसले भन्यो फोनै लाग्दै छैन कम्प्युटरले रुथको ब्यस्तता भनिरहेछ। आज अप्रील १ हो कसैले तिमीलाई मुर्ख बनाको हुनुपर्छ। घरमा फोन लगाएर सोध्नु अनि मात्र निर्णय लिनु, अहिले आत्तिनै पर्ने म देख्दिन। म साथीको फोनको प्रतिक्षामा रहें डिउटीमा भएकोले फेरी फेरी फोन गर्न पाईन पछि उसले फोन गर्‍यो २ घण्टा पछी हाँस्दै र त्यो फोन गर्ने लाई गाली गर्दै। म पनि चकित परे किन होला हाम्रो देशमा राम्रो सँस्कृतीको अनुसरण गरिन्न? किन खाली अंग्रेजहरुको थोत्रा सडेको गलेको अनि दुनियाँलाई बिगार्ने साँस्कृती देशमा अनुसरण गरिन्छ?? ल यो "अप्रील फुल्सडे" मुर्खेदिन मनाउदा मनाउदै कसैको साँच्चीकै कुनै ईमर्जेन्सी परिदियो भने त्यसलाई पनि अप्रील फुल्सडे नै मान्नेकी? हामीले हाम्रो परम्परा र साँस्कृतीलाई भुलेर अरुको बिग्रेको समाजमा उच्छृङ्खल प्रबृतीको सिर्जना गर्ने खालका सांस्कृतीलाई अनुसरण गर्न के उचित लाग्छ?? हामी नेपाली हौं नेपाल हाम्रो घर हो। प्राकृतीक छटाले भरिपुर्ण र नागबेली खोला नाला अनि अग्ला अग्ला हिमालले सजिसजावट हाम्रो देशमा कसैको कितृम कुनै चीज चाहिन्न। हामीलाई हाम्रै हाम्रै रहनसहन परम्परा र रितिरिवाज पर्याप्त छ। हामी नेपाली भएर बिदेशीको खोक्रो आडम्बरले सजिसजाउ चाहिन्न। हामी नेपालमा जन्मेर नेपाल आमाको बलत्कार गर्ने पक्षमा छैनौ। हामी नेपाली शहिदका सन्तान, हाम्रो देश शहिदको रगतले कोरिएको त्यो नक्सा हो यो सिंगो धर्तीको लागी, नेपाल त्यो एउटा थोप्ला हो जो एउटा थोप्ला नै रहेर पनि बिस्वलाई बीरहरुको जन्म थलो भएको देश र देश भन्दा बाहिर गएर पनि आफ्नो बहादुरी देखाएर हिंड्ने छोरा-छोरीको देश हो। यहाँ किन बिग्रेका सांस्कृती भित्राईन्छन त? को हो यसको सिर्जना गर्ने?? यसमा सजकता अप्नाउन हालको युवा पिंढीलाई जरुरी छ।
हामी हाम्रो देशलाई बिभिन्न देशसँग तुलना गर्ने, बिभिन्न देशको नक्कल गर्ने, वाईयात कुराहरु यहाँ ल्याएर थोपर्ने, यी त सिधै आफ्नो प्रतिष्ठालाई आँच पुर्‍याउने कामहरु भैहाले नी। हुन त धेरै थोरैलाई शायद मन पर्न सक्छ यसरी हाम्रो देश बिग्रेको र पस्चिमे साँस्कृतीमा झुमेकोहेर्न चाहने पनि छन त्यसै कारण त आई पुग्छ हामी सम्म। के हामीलाई चिनाउने साँस्कृती हुन त? के यो अप्रील फुल्स डे मनाएर हाम्रो असल पहिचान हुन्छ त? के यी हाम्रा पुर्बजले मनाएर आएको सांस्कृती हो त? अबस्य हैन हाम्रा पुर्बजहरु अबस्य "धोत्ती न टोपी जुत्ता ढ्याप ढ्याप" गर्दैन थे। किनकी यो भनेको त्यो नेपाली उखान जस्तै हो। हामीलाई केही थाहा छैन तर अनुसरण गर्न खोज्छौं यसको मतलब नेपाली उखान सँग मेल खान पुग्छ।

हवस्त लामो असध्यै दिक्क लाग्ने पेशकस भयो। यदी कसैको लागी आँच पुगेमा क्षमा चाहन्छु, धनयबाद।

उपहास ............!

2009-03-25T08:54:00.000-07:00

रमेश र सरिता एक अर्कामा धेरै प्यार गर्थे । गाउँघरको परिबेसमा हराएर पनि उनिहरुको प्रेममा धेरै ढाँचा थियो। रमेश र सरिताको प्रेममा उपहारको आदन प्रदान भैरहन्थ्यो। रमेश साधरण परिवारमा जन्मेर उसको जिबनमा अभाबकै भुमरीमा मा रुमलिइरहनु पर्थ्यो। यसरी एक दिन घुम्दै घुम्दै १४ फर्वरि को दिन पनि आइपुग्यो। अब रमेश गरिब मान्छे अनि एक त उसमा पढाईको बोझहरु यसरि बिहानै उसले आफ्नी प्रेमिकालाई दिने उपहार एउटा रातो गुलाफको फूल लिएर सरिताको घर गयो। सरिताको घर पुग्न साथ उस्ले देख्यो नयाँ पाहुनाहरु, जुन शहरबाट आएका, अनि उस्ले मनमनै सोंच्यो आ यो शहरिया तमासानै किन गर्नु पर्छ र, मेरी सरु गुलाफको फूल दिंदा पनि मेरी नै नदिंदा नि मेरी नै सोंचेर सरक्क फिर्‍यो आफ्नै झुपडी तिर। दिउँसो उस्ले फेरी भेट्ने मनले गयो तर उसले देख्यो उस्को सरिता सँग कोहि अरुनै बसेर मजाले गफ गरिरहेको थियो, उस्लाई लाग्यो आ कोई आफ्नै आफन्त होलान भनेर मन सम्हाल्यो। त्यो दिन त्यसरि बिमेल मै दिन गयो। रमेशले घरि घरि गएर बाधा पुर्‍याउन चाहेन किनकी पाहुनाको हेरचाह गरिरहेको बेला किन घरि घरि जाने सोंच्यो। र ऊ त्यो दिन गएन।

भोलिपल्ट बिहानै, जब ऊ निंद्रा बाट ब्युँझिंदा सानी बहिनीले हातमा सानो चिट थमाएर बाटो लाग्छे त्यो के चिट रहेछ भनेर उस्लाई थाहा हुन्न थपक्क आफ्नै टेबलमा राखेर नहेरी मुख हरु धुन थाल्छ रमेश। बहिनीले चियाको गिलास थमाउदै भन्छे " रमेश दाई सरिता दिदी त शहरको केटा सँग बिहानै बाटो लागिन, कति भाग्यमानी रहीछे नी! शहरको केटा धेरै पढेको रे इन्जीनियर गरेको रे, अनि आफ्नै कम्पनी छ रे! यो सब सुन्दा सुन्दै रमेश बेहोस झैं हुन्छ। उस्ले जुन देखेको कल्पनाको संसार केवल एउटा बिशाल भुमरी मा लपेटिएको देख्छ, ऊ निस्वास हुन्छ, अनि मन मनै उस्का बिगतका पलहरुलाई पल्ट्याउँछ, सल्लेरीको बनमा घाँस दाउरा सगसँगै गरेको, अनि कालिका र मालिका देबीको थानहरु मा युगौंयुग सँगसँगै जिउने मर्ने कसम खाएको आज सबै धुजा धुजा भएको देख्छ, उस्ले सरिताको खुशीको लागी कहाँ के गरेको थिएन? सम्पुर्ण उसले उसको जिबननै आहुती लगाएको थियो। उसको हृदयमा चोटै चोटले सजिएपनि सरिताको लागी सदा-सदा हाँसीरहन्थ्यो। सरिताको घरपरिवारलाई एउटा छिमेकीको नाताले नभै सरिताको माध्यमले गर्दा आफ्नो घर भन्दा धेरै हेरचाह गरेको थियो, आखिर फल के पायो? उसको गरिबीको उपहास अनि पिंडादायक बिछोड सिबाय रमेशले केहि पाएन। आज उसले बर्षौ देखी साँचेको चोखो अनि निस्छल माया आज बिछिप्त भएर मरुभुमीमा पानी हराएझैं भयो। एउटा केवल पुतलीको खेल भयो।

अनि बिहानको सानो चिट झल्याँस्स सम्झिन्छ र आफ्नो टेबल तर्फ लम्कन्छ खोलेर पढ्न थाल्छ, शुरुमा कोरिएको हुन्छ अन्तिम भेट र मेरो अन्तिम चिनारी तिमिलाई,,,,,,

रमेश

आज म यो हाम्रो दुखी दुनियाँ छोडेर धेरै शहरको सुन्दर संसार रोजेर जाँदैछु, तिमीले म प्रती देखेका सपनाहरु सबै तोडी आफ्नो दुनियाँ बसाउनु। के गर्नु हामी जे जति गरे पनि त्यहिंको त्यहिं, त्यसैले मैले मेरो सुन्दर संसार रोजें यदी तिमीले मलाई माया गर्छौ भने मेरो खुसी हेर्न चाहन्छौ यदी तिमीले घृणा गर्छौ भनेत म के भनुँ, र मेरो हुनेवाला श्रीमान सँग मैले तिम्रो बारेमा पनि कुरा गरेको छु, अँ तिमीले चाह्यौ भने हाम्रो कम्पनीमा काम पाउने छौ रे र मेरो ठेगाना त्यहिं चिट्ठीसँगै लपेटिएको भिजिटिङ कार्ड पाउनेछौ, र चिन्ता गर्नु पर्दैन म तिमीलाई सहयोग गरिहाल्छु नी यदी तिमी शहर आयौ भने। हवस्त तिम्रो भबिस्य उज्ज्वल चाहने सरिता।

रमेशको शिर चकराउन थालेको थियो, उस्को गरिबीको उपहास गरिएको थियो, त्यो पनि आफुलाई हिंजोसम्म मुटु दिने कसम खाने प्रेमीकाले,, रमेश ले शायद जिबनमा यसरी कहिल्यै रुएको थिएन के रे, आज बतासेको चिउरी बोटलाई सहारा लिएर एक्लै रोई रह्यो, एक्लै केवल एक्लै,,,,, ! उसले पहिला पहिला घाँस दाउरा गर्दा सम्म सरितालाई पहिला भारी पुर्‍याएर मात्र आफुलाई भारी बनाउने रमेश आज केबल निरिह एउटा प्राणी जस्तो भएर रोई रह्यो। उसका रुवाईहरु त्यहाँका चराचुरुङी बाहेक अरु कसैले सुन्ने भएनन। ऊ अब मौन रह्यो दिनहरु उस्का लागी धेरै पिंडादायक भए पनि उस्ले एउटा संकल्प गर्‍यो। ऊ पनि भोलिपल्ट बिहानै एउटी आफ्नी आमा, बहिनी र कसैले थाहा नपाउने गरि गाउँ छोड्यो।

समयले नेटो काट्न कतिनै बेर लाग्छ र? हिउँद बर्षा हुंदै गैरहन्छ, रमेश गायब भएको पनि आज दश बर्ष भएछ। घरमा चिट्ठी चपेटा न केहि खबर, आमा चिन्ताले सुकेर सिन्का जस्तै भएकी र बहिनी पनि त्यस्तै नाजुक अवस्था। सबै रमेशको प्रतिक्षामा बस्दा बस्दा सबैले अब त रमेशकी आमालाई भन्न थाले,,, हैन हौ तिम्रो छोरा त कता हरायो शायद अब फिर्दैन होला,,, गाउँलेले यस्तो भनेको सुन्दा रमेशकी आमाले भन्थिन मेरो छोरा आउँछ एकदिन आउँछ,,, यसो गर्दै बाटो हेर्थिन। यसरी दिन बित्न थाले, उता सरिताको आवत जावत हुन्थ्यो र पनि रमेशको हालखबर उस्को बहिनी र आमालाई सोध्दिनथी र एकदिन सरिताको श्रीमान कम्पनीले लिएको ॠण तिर्न नसकेको भनी सबै कम्पनीमा तालाबन्दी अनि सरिताको श्रीमानलाई समेत पक्राउ परेको खबर पत्रीकामा छापिन्छ। यो खबर शहरमा मा मात्र नभै जताततै गाउँघरमा पनि फैलिन्छ। कम्पनी लिलाम भैरहेको पनि पत्रीकामा निस्कन्छ।

रमेश त्यतिबेला आफ्नो मालिकसँग १० बर्षको बाद जापन बाट फर्केको हुन्छ। आफ्नी आमा र बहिनीको के हाल सबै सम्झिन्छ। घर आउँछ। सबैले रमेश भनेर चिन्दैनन सबैले नयाँ मान्छे भन्छन। ऊ पनि आफ्नो परिचय दिदैन किनकि पहिलाको लिखुरे रमेश आज भद्र अनि भलाद्मी, हिंजो उस्ले पाएका धोकाहरु सिनेमाको पर्दा सरी घुम्न थाल्छ र पनि मौन अनि बहिनीको अवस्था देख्छ फाटेको कुर्तासुरुवाल अनि आमाको शरिर मा नियाल्छ टालेको चोलिया अनि गुन्यु देख्छ। मैले ठुलो गल्ति गरेछु आमा र बहिनीको असल छोरा र राम्रो दाजु बन्न सकिन भनि आफैलाई धिक्कार्छ। रमेशकी आमा हर्षले बिभोर हुन्छिन। बहिनीपनि हर्षका आँशुले आँखा टम्म भरिन्छ, र दाजुलाई भन्छिन दाजु तपाई कता हराउनु भयो? हामी लाई मात्र आशा थियो तपाई सकुसल हुनुह्न्छ भन्ने सबै गाउँलेहरु तपाईको बारेमा नराम्रा र अशुभ बोली बोल्थे रमेश पनि बोल्न सकिरहेको हुदैन, तरै पनि कोशिस को बाद बोल्छ, "बहिनी म यस्तै परिबन्दमा परेको थिएँ" कुरा सकिन नपाउँदै बहिनीले कुरा काट्छे कस्तो परिबन्द हो हामीलाई यत्रो साल सम्म एउटा चिट्ठी पनि लेख्न नहुने?" रमेश अलि शान्त हुदैं कुरा मोड्छ, बुनु हेर अब मा आएँ नरिसा ल, अब त दाजु सँग कति बस्छेस, म भोली नै तँलाई र आमालाई लिएर शहर जाँदैछौ। शायद हामी अब हामी उतै सदा सदाको लागी बस्छौ। यो गाउँ हाम्रो पुर्ख्यौली ठाउँ भएर पनि मलाई धेरै पिंडा दिएको छ। अब हाम्रा दाजुभाईलाई नासो छोडेर जाने नी हुन्न र? आमाले भित्र बाट रमेशलाई भनिन छोरा तँ त शहर गएर बनेर आईस होला भनेको त बिग्रेर आएछस, मलाई साह्रै दुख लाग्यो हेर! छोरा यो गाउँ भनेको तेरो बुबाको खुनले पोतिएको छ, हाम्रा पुर्खाहरुको रगतले सिञ्चित छ, त तँ कसरी छोड्ने कुरा गर्छस, कसरी भुल्न खोजिस बाबु? हेर नानी म मरे पनि यहि ठाउँमा मेरो अस्तु जल्नु पर्छ, म यहिं रहन्छु जुन आज सम्म तँ दश बर्ष बिदेश बसेर आएर पनि मलाई यहि भिर पखेराले सहारा दिएको थियो र मलाई बाँचुञ्जेल यही भिरपखेरा र गाउँबेशीले सहारा दिनेछ। जन्मेको ठाउँ भनेको छोरा आमा भन्दा प्यारो हुन्छ, आमाले छोडेर जान्छिन तर जन्मेको ठाउँ सदा-सदा हाम्रो निम्ती काख फिंजाएर स्वागत गरिरहेकी हुन्छिन चाहे त्यो भिर होस चाहे त्यो पखेरा जन्मभुमी भनेको हामीले सदा श्रद्वा गर्नु पर्छ छोरा। त्यसैले त्यो तेरो शहर बस्ने सपना छोडिदे, भोलि कतै त्यहिं तेरि पहिला की प्यारीको हाल त नहोला गाउँमा बस्दा, दुनियाँले नराम्रा कुरा त काट्न पाउँदैनन, कमसेकम गाउँघरमै गरेर खायो भने। एका तिर आमाको कुरा मनमा छिर्‍यो रमेशको पनि, आखिर मलाई छोडी गएको र शहरको आलिसान महलमा बस्न गएकी मेरी प्रेमिका आज त्यो हालमा छिन भने र उन्ले लत्याएर गएको ठाउँ मैले पनि लत्याएँ भने कस्तो हालत होला भोलि यो ठाउँको, म यही ठाउँमा बस्छु भन्ने निर्णय गर्‍यो रमेशले आमाको सम्पुर्ण कुरालाई उसले सहर्स स्वीकार गर्‍यो। आफुले कमाएको सम्पत्ती सम्पुर्ण आफ्नो गाउँमै आफ्नो नाममा ठुलो ठुलो सिपमुलक केन्द्र हरु खोल्यो। नयाँ गाउँको नयाँ नमुना शुरुवात गर्‍यो, उसको तालिम केन्द्रबाट उसलाई ५० प्रतिशत नाफा र ५० प्रतिशत गाउँको सेवार्थ छुट्टायो। अहिले रमेशको गाउँभरि वाहवाही छ। तरै पनि रमेशमा कुनै सन्तुष्टी छैन, केवल आमा र बहिनीको ईच्छालाई मात्र शिरोधार्य गरेको हो उसले। उता शहरको सपना बोकेर आफुलाई लत्याउने उसकी प्रेमिका सरिता उसको कुहिएको आडम्बर देखी पछुटाउन सिबाय अरु केहि देख्दिनन। उनी रमेशको सामु कहिल्यै पर्दिनन, शहरको घर जग्गा सबै साहु महाजनले लिएपछि उनि आफ्नै माइतीमा आफ्ना बच्चाको साथ लुटपुटिन परेको छ। रमेश कहिल्यै कहिल्यै उनीहरुको दैलो तिर चिहाएर हेर्दैन, तर उसकी बहिनी रजनी चाँही दाजुले यो ब्यबहार गरेको मन पराउँदिनन र भनि रहन्छिन दाजु, बैगुनीलाई त गुणले मार्नु पर्छ। तपाईले सरिता दिदीसंग दुई बचन मिठो बोल्दा के नै सकिन्छ र? त्यसैले दाजु हामीले कहिल्यै पनि हाम्रो भावना र हाम्रो ब्यबहारहरु बदल्नु हुन्न, तपाईंले त त्यो सिक्नु पर्छ अरुको गल्ती हेरेर आफुलाई सुधार्ने कोशिस गर्ने, अनि अरु जो गर्छन उसको ब्यहोरालाई अनुसरण गर्ने हैन आफ्नो असल ब्यबहारलाई अरुसामु ल्याउने त्यहिं तपाईलाई सहि मार्ग र सहि दिशा तिर डोर्‍याउने तपाईको सहि ब्य्बहार अनि सहि आचरणले र तपाइँको सहि ब्यबहारलाई अरुले सिकुन भोली मेरो दाजु दुनियाँको सबै भन्दा असल दाजु भएको हेर्न चाहन्छु र भनेको हेर्न चाहन्छु।

आमा र बहिनीको आफ्नो गाउँ प्रतिको मोहले र गाउँघर प्रतिको श्रद्वाले रमेशको समेत शिर निहुरायो । रमेश अवाक रह्यो, अनि भन्यो ल आमा र बहिनीको यो नै बिचार हो भने म सहमती छु । हामीले यहीं बस्नु पर्छ तर म त्यो दिनहरुको खाटा के ले पखाल्ने ? म कहिले पनि मेट्न सक्दिन ति खाटाहरु जो मेरो दिलमा एउटा ठुलो घाउ बनेर दुखिरहन्छन । भन न बहिनी म कसरी ,,,,, ? यो कुरा सुनेर आमाले भित्र बाट जवाफ दिन्छिन्, थुईक्क नामर्द हात्ती छिर्‍यो पुछार अड्क्यो मैले कति पल्ट भनि सकेको छु, हामी सँग सम्पत्ति नहुन सक्छ तर हामीले कहिले आफ्नो इमान बेचेको छैन छोरा तँलाई म जसरि पनि एउटा तलाईं सुहाउने बुहारीको ब्यबस्था गरिदिन्छु हुन्न,? आमा मैले त्यो भन्दा धेरै कसैलाई माया गरेको थिएँ, अब मैले त्यो माया कसैलाई पनि गर्न सक्दिन । किनकी माया एक पल्ट गरिदो रहेछ आमा, घरि घरि हैन । छोराको कुरा देखि आमा वाक्क भैइन अनि मौन रहिन ।

रमेश ले भुल्नै नसकेको त्यो प्रेम र गाउँमा रहनु पर्ने बाध्यता उसको जिबन भरिको पासो भएको छ। ऊ सोंच्ने गर्छ र मनमनै आफैले आफैलाई प्रस्न के मायाको मुल्य सम्पत्तीसँगै जोखिन्छ त? के माया केवल देखावटी रुपमा मात्र लाईन्छ त? के मायाले राम्रो बाटो पाउन साथ अरु बाटो छोडी रंग नै बदल्नु पर्छ त सम्पुर्ण जवाफको उत्तर चिसो हावाले सुसेलेर दिन्छ सनननननन चिसो पनाले उसलाई कतै आफ्नो बिगत बाट उतार्ने कोशिस गर्छ। ऊ केवल एउटा जिउँदोलाश रुपी जिन्दगी जिएको छ! केवल जिउँदो लाश!!

अतित र स्मृती भित्र एउटा सम्झना......!

2009-03-11T11:59:00.000-07:00

"सञ्चै छु, यहाँ बसी हौ, दुखियाको मुग्लानैमा दुख्ने ठाउँ हुन्न हौ, दुख्ने ठाउँ हुन्न...!”

शुरेस अधिकारी द्वारा गाइएको यो गित म सानै देखी सुन्थे अनि मनमनै गुनगुनाउथें। म अनभिज्ञ थिएं त्यति बेला मैले गुनगुनाएपनि, किनकी मलाई भावनामा बग्दा यो गितले के भनेको छ भनेर त्यति बेला लामो सोंचाई गर्दिन थे। रेडियो देखी बजेको ले म गुनगुनाउँथे।

आज अचानक मैले मेरो साथी सम्झे, जो ऊ बितेर गयो यहिं मरुभुमीमा, यो गितको बोल जस्तै उस्को जिबन भयो। हजारौं सपना बोकेर मरुभुमी सँगै छिरेका मध्य ऊ पनि हो। पुरानो घर संखुवासभाको माङतेवा गा. बि. स. पर्थ्यो भने हाल सुनसरीको महेन्द्र नगर चक्रघट्टी बाह्रघरे लाईनमा पर्छ। ऊ बिबाहित थियो, सानो छोरी मतलब जन्मेको एक साल पनि नहुदै परदेशिएको बुबा हो देब कुमार राई, म जहिले पनि देबु भनेर बोलाउथे किनकि उसको ब्यहोरा सानो बच्चाको जस्तो थियो, टी भि हेर्न धेरै रुचाउने भएकोले जहिले टी भि हेर्नमा ब्यस्त रहन्थ्यो, तर ऊ बास्तबिक्तामा एउटा बाबु थियो, ऊ सँग श्रीमति एबं दाईको आशा गर्ने भाईहरु थिए, उसको पारिवारिक बिबरण मलाई थाहा थियो र मेरो पारिवारिक बिबरण पनि उस्लाई थाहा थियो। भन्नै पर्दा हामी दाजुभाई भन्दा नजिक मिलेर बसेका थियौ, उसका भबिस्याका सारा सपनाहरु मलाई भन्ने गर्थ्यो। उसले गरेका मिठा मिठा कल्पनाहरु मलाई सुनाउथ्यो, यसरी दिनहरु बित्दै गए। अँग्रेजी महिना २००७ पनि लाग्यो, ऊ अनि कंपनीको मेनेजरसँग थोरै खटपट परेछ। हामी सँगै रहेपनि हाम्रो डिपार्टमेन्ट फरक फरक भएको कारण ऊ रातको डिउटी गर्थ्यो, म बिहानको, त्यसैले हाम्रो राम्रो गरेर भेट हुने भनेको त्यहिं [गूड फ्राइडे] शुक्रबारनै पर्खनु पर्थ्यो। यसरी ऊ र मेनेजरको खटपट ले गर्दा उसलाई कम्पनीमा बस्ने मनै गरेन। उसले रिसाईन पेपर दियो, कम्पनीले छाप मारेर ऊ नेपाल फर्किने भयो। मलाई लगायत धेरै साथीलाई नराम्रो लाग्यो, र हामीले भन्यौ यदी तिम्रो समस्या मेनेजरको हो भने हामी जी. एम. सँग कुरा गर्छौं नजाउ, भन्दा पनि हैन एकपल्ट मुखामुख भएपछि नराम्रो नै देख्छ म जान्छु भनेर भन्यो। सबै साथी अवाक भयौं किनकी ऊ सोझो मान्छे थियो। कम्पनीले बर्ष भरीको उत्कृष्ट कामदारको प्रमाणपत्र सम्म दिसकेको मान्छे आज एकै पटक उसले कम्पनीमा बसेर हजारौ सपना देखेको क्षतबिक्षत पारेर जाँदा म धेरै चकित परेको थिएँ अनि ऊ हामीलाई छाडी नेपाल फर्कियो। फर्केको केहि दिनमै नेपालबाट राम्रै सँग नेपाल अवतरण भएको भनेर फोनमा भनेको थियो। मैले पनि केहि जोकिङहरु गरिदिएँ ।

समय बितेको पनि थाहै नहुने उसले कम्पनी छाडेको पनि ५ महिना भैसकेछ। ऊ फेरि बिदेश आउने क्रममै गल्फनै आउने परेछ। मलाई भेट हुने भयो भनि खुशी लाग्यो अनि ऊ काठमाडौ बाट आइसकेपछि मलाई फोन गरेको रहेछ। तर मलाई डिउटीमा मोबाईल लान नपाईने हुनाले अफ गरेर राखेकोले कम्पनीकै साथीलाई भनी दिनु भनेर भनेको हुनाले मलाई साथीले डिउटी सकिन साथ मलाई भन्न आयो। मलाई धेरै खुशी लाग्यो। फेरी भेट हुनेभो भनेर, यसरी मुस्लिम चाड अनुसार ईदमा भेट्ने सल्लाह भयो। अरु साथीहरु अगाडीनै गएर भेटे म चाहीं ईदमा भेट्ने सल्लाह गरेर ईदलाई कुर्न थाले किनकी मेरो छुट्टिनै मिल्दैनथ्यो, यसरी ईदपनि आउन लाग्यो रमदानको महिना भरि कल गर्छु साथीले फोनै उठाउदैन, म छक्कै पर्न थालें किनकि म भन्दा ३५० किलो मिटर टाढा थियो ऊ, यसरि रमदान पनि अन्तिम दिन आज भोलिदेखि ईद शुरु हुने अनि मैले कतिपल्ट कोशिस गर्दा पनि उसको फोन नउठ्दा मैले उसको फुपाको नम्बर खोज तलास गरें खोजि हेर्दा भेट्टाएँ, हत्तपत्त फोन गरें फुपाले भन्नु भयो, बाबु तपाई को हो? मैले त चिनिन त, मैले भने म देबको पुरानो कम्पनीको साथी देब अहिले कहाँ छ, फुपा? किन फोन उठाउदैन उसको अर्को नम्बर भए मलाई दिनुस न। यसरि मैले लगतार प्रस्न गरेपछि फुपाले भन्नु भयो" बाबु देबले संसार छोडेको धेरै दिन भै सक्यो" आज त २५ दिन भयो। म झस्कन्छु, हैन तपाईं को बोल्नु भएको? के यो साँच्चिकै हो त? उहाँले प्रष्ट्याउँदै भन्नु भयो हो बाबु म उसको साख्य फुपा चन्द्र बोल्दैछु, त्यसपछि म आकश देखि खसे झैं लाग्न थाल्यो। म लगायत सम्पुर्ण साथीहरु जो जो नेपाली थियौं यो खबरले आँखा रसायो, हामी सबै भाव बिह्वल भयौं, किनकी ऊ हाम्रो कम्पनीमा धेरैनै मिलनसार एबं सबै सँग हाँसेर नै ब्यबहार गर्ने गर्थ्यो, उसँग हजारौ पिंडा भएपनि, कहिले पनि सानो तिनो बिमारलाई बिमार भन्दैनथ्यो। यसरी उसको त्यो खबरले गर्दा हामीले उसको नाममा २४ घण्टा पानी नपिएर उसको आत्माको चिर शान्तीको लागी ईस्वरसँग प्रार्थना गर्‍यौ।

"संबेदना शुन्य आत्मा नधुनुको पिंडा
रुन पनि नसकेर अझै नरुनुको पिंडा
काख रित्तै हुँदा पनि बिक्षिप्त भै बाँच्नु
भोग्नेलाई थाहा हुन्छ नहुनु को पिंडा।"

मलाई ऊ सँग बिताएका अनि ऊ ५ सालभरि मेरो एउटा रूममेट भएको कारण सजिलोसँग नजिक देखी चिनेको थिएँ। उसका हजारौं सपना थिए, उसको धेरै बाँच्ने रहर थियो, ऊ जहिलेपनि आफ्नो छोरीको पिर लि रहन्थ्यो, प्रत्येक पल्ट घरमा फोन गर्दा आफ्नी नाबलक छोरी सँग कुरा गर्नै पर्थ्यो। अनि ऊ बिमार हुँदा कहिले पनि घरमा सुनाउदैन थियो। ऊ एक पल्ट साह्रै बिरामी पर्‍यो र पनि घरमा कहिले सुनाएन, उसले भन्ने गर्थ्यो "हामी त तकलीफमा छौं भने किन घर परिवारलाई ब्यर्थ तकलीफ दिनु" उसको यो भनाई अहिले सम्म गुञ्जी रहन्छ।

हो हामी आफ्नो दुखलाई सँगालेर टाढा आउछौं केही गरिन्छकी भनेर तर हामीले यहाँ आएर थोरैले मात्र आफ्नो सपना पुरा गर्ने गरेको पाईन्छ, बाँकी सबै त्यो खाल्डोमा डुब्न पुगिरहेका छौं जुन, कोइ मुटु सम्बन्धी रोग कोइ दुइटै किड्नी फेल कोइ टी बी कोइ लाशै बनेर काठको बाकसमा फर्किरहेका छौं। हामी हिमाली छोरा छोरी, हरियाली हाम्रो प्राकृतिक देन, हामीलाई त्यहिं बानी परेको हुनाले यो खाडी मुलुकमा केवल मरुटट मा उभिंदा निस्ससिएको महसुस गर्छौं र निस्सासिन पुग्छौं र यसरी मेरो साथी देब जस्तै बेलुकी सुतेको बिहान हेर्दा सदाको लागी सुतीरहेको भेट्छौ। यदी हाम्रो लागी पनि सरकारले केहि गर्ने अवसर दिने भएको भए यो मरुटटमा जिबन अर्पण गर्नु पर्दैनथ्यो। नेपाली युवाहरुले बिदेशी भुमीलाई आफ्नो कर्मथलो बनाईरहन पर्दैनथ्यो। आज नेपाली युवाहरुले जुन दुर्गती भोगीरहेकाछौ। के यो निरन्तर रुपमै चलिरहन्छ त? के सरकारले यी युवाहरुको लागी केहि पनि शु-अवसर दिन सक्दैन त?? यी प्रस्नहरु अहिले तगारोको रुपमै रहन्छन जहिले सम्म यसको समाधनको उपाय नअप्नाए सम्म। सरकारले त्यो शब्द खप्नै पर्छ, जब सम्म बेरोजगारीको निर्मुल हुदैन, यदी हाम्रोनै देशले नयाँ कारखाना नयाँ सिपमुलक काम ल्याएर बिदेशी बजारमा नेपाली समानहरु पुर्‍याउन पाए कति नेपालीले बिदेश गैरहन पर्दैनथ्यो अनि अर्काको नराम्रो तितो बचन पिउँदै बाँच्न पर्दैनथ्यो। नेपालीहरु मेची कालीको गित र सम्झना गर्दै मरुभुमीमा जिन्दगी खोजीरहेका छन। प्रत्येक चुनाव सँगै नयाँ नयाँ सपना देखाइन्छन, नयाँ नयाँ आशा र बिस्वास दिलाईन्छन, तर भोली हकिकतमा एउटा दन्त्यकथा, केवल दन्त्यकथा।

प्रसंगबस

2009-02-09T19:29:00.000-08:00

नेपाली ढाका टोपीको शान नै बेग्लै, पहिरियो कि सगरमाथा जस्तै उच्चा रहन्छ शान, म आफ्नो ब्लगको यसो पाना पल्टाउदैं जाँदा आज एउटा सानो चासो अप्डेट गर्न मन लाग्यो । किनकी नेपालीले भारतमा कति हेपिनु पर्छ, त्यो त हामीले कुनै प्रमाण चाहिन्न, किनकी हामी सबैलाई थाहा भएको कुरा नै हो । नेपाली मुलका भारतीहरुले यो समस्या शायद धेरै नै भोगिरहेका होलान, हेपिनु र चेपिनु त हाम्रो एउटा बरदान नै भएको छ ।

प्रसंग म यता मोडछु, हालै भईरहेको सोनी टेलीभिजन द्वारा प्रसारित इन्डियन आइडल फोर को परिणाम नजिकै आउन लागेको छ, देहरादुन निबासी कपिल थापा आफ्नो सुरिलो स्वरले पुरै स्टेजनै स्तब्ध र रंगीन बनाए पनि खाली भोटिङ्गको को भरमा आफुलाई अडाउनु परेको छ । जज बनेका हरु उनको पक्षमा कहिल्यै सपोर्ट नगरे पनि नेपालीहरुको एकतालाई कदर गर्नै पर्छ । मैले अलि प्रसंगको कुरै भन्दा अलि बाहिर गएँ कुरा हो कपिल थापा किन नेपालीको छोरा भन्ने मलाई लाग्यो भने, स्टेजमा अभिभाबकहरुलाई बोलाउँदा कपिल थापाको बुवालाई पनि बोलाइएको मैले हेर्न पाएँ । जुन नेपाली ढाका टोपी ढल्काएर चट्ट बस्दा त नेपालीहरु कही कतै आफ्नो स्वाभीमान र देशको माया भुल्दा रहेनछन्, भन्ने मलाई लाग्यो । देहरादुनमा बसेरै पनि नेपाली परिबेसको ठाँटमा सजिदा त साच्चै नेपालीहरु जहाँ गएपनि सगरमाथा झैं अटल अनि सप्तकोशी, गण्डकी, मेची र महाकाली झैं स्वच्छ रहन्छन भन्ने कपिल का बुवाको पहिरनले प्रमाण दिन्छ ।

एउटा कथन चाँही मलाई साँचो लाग्यो जो बुढापाका ले भन्ने गर्थे, " नेपाल गयो कपाल सँगै, बर्मा गयो कर्म सँगै" कपिलले त्यती धेरै डेढ सौ करोड मान्छेले हेर्ने सोनी टेलिभिजनमा उनको पक्षमा एउटै जजले राम्रो कमेन्ट नगर्दाको पिंडा सजिलै सँग बुझ्न वा त्यहाँ भान्छे रुपी जजहरुको तालमेल सजिलै सँग प्रमाण दिन्छ। कपिल भारती गायक सुरेश वाडकर झैं सुरिलो स्वर र सोनीको आइडल प्राङ्गननै गुञ्जयमान गर्दा समेत जजहरुले आफ्नो मुन्टो बटार्ने, जुन गायन सकिन साथ गायकलाई देखाउनु पर्ने सिगनल त्यो सबै रेड [रातो] देखाउनुले प्रष्टै पार्छ, तरै पनि नेपाली छोराको साथ सदा उसको दृढ बिस्वास अनि हिम्मत र लगनशीलता अनि पर्याप्त छ। भारतीहरुको सामु एकपल्ट प्रशान्त तामाङले बबाल नै गरि सकेको हुनाले यो चौथोपनि नेपाली छोरालाई नै मिल्ला कि भनेर जजहरुको अनुहार कालो रंगले पोतिदैं गरेको

हाम्रो टी.भी. स्क्रीनमा सजिलै हेर्न सकिन्छ र अनुमान काट्न सकिन्छ। कपिल थापाले ईण्डियन आइडल हार्न सक्छन तर उनको त्यो शाहस सदा-सदा एउटा सम्झना र नेपालीको लागि एउटा उदाहरण बनेर रहने छ । त्यस्लाई हामीले हार भन्न सुहाउदैन किनकी भान्छाघरमा भान्छेको प्रभुत्व त रहेकै हुन्छ, कसलाई के दिन पर्छ त्यो उसको हातको कुरा हो ।

प्रशान्त र कपिल थापाको बिषयमा के भन्छन नेपालीहरु वा बिदेशीहरु यहाँ दबाउनुहोस

छोटे उस्तादमा दार्जीलिङकी प्रकृती गिरीले तहल्कै मच्चाएर छाडेकि थिईन, प्रकृतीकि आमाको एउटा भनाई मेरो कानमा अहिले पनि गुञ्जी रहन्छ, ' नेपाली युद्वमा आफ्नो ज्यान दिन्छ, तर हार खाएर कहिल्यै फर्किन्न, उल्टो सिधा भन्ने कुरा फाल्टै हो।' हो साँच्चिकै भन्ने हो भने उल्टो सिधा भन्ने कुरा फाल्टै हो। यहाँ जज मा बस्ने ले मन नलाग्दा जे भन्दा नि हुन्छ। तर अझै ४ जनालाई उछिन्न बाँकी नै छ। हेर्दै जाँदैछु, अब अन्तिम स्टेज कसरी सकिन्छ, त्यो हेर्न बाँकीनै छ।
[बाँकी गन्थन अर्को भेटमा है त .....................! ] जदौ

कबिता

2009-02-04T22:22:00.001-08:00

मेरो शान्त अरुण!

आँधीबेहेरी र घनघोर बर्षात आएपनि
चुपचाप रही रहन्छ मेरो अरुण ।
कैंयौ पिर ब्यथा मिसिएपनि
लाखौं खहरेले किचिए पनि
आफ्नै धुनमा हराई रहन्छ ।
न त सुख्खा खडेरी सँगै
डगमगाएर आफ्नो यात्रा भुल्छ
न त झरीसँगै घमण्डले फुल्छ ।
केवल आफ्नो यात्रामा सुरिएको
कसैको छेकबारले न रोकिएको,
निस्छल अनि शान्त मेरो अरुण
तिम्रै आश्रममा हुर्किएका सबै तिम्रा
सन्तानहरु तिमी जस्तै बनेर बग्ने छन ।
तिमी जस्तै महान बन्न, तिम्रो पिछा
गरी रहनेछन ।
त्यो सन्देस तिमी दिदैं जाऊ,
तिमी जस्तै शान्त अनि निस्छल
रहने सन्देस दिदैं जाऊ ।
जहाँ जहाँ तिमी बहन्छौ तिमी
शान्तिको सन्देस र तिमी जस्तै
महान बनाउँदै जाउ अरुण!
तिमी जस्तै महान अनि शान्त ।

बि. जे. बान्तवा राई

ठुलो दुम्मा-९, भोजपुर

कबिता

2009-01-20T07:58:00.000-08:00

मेरो जननी भोजपुर.........!

न हल, न चल्,
सबै चीज बाट अचल पारीएको
बिकासको शब्दैबाट पर सारीएको
मेरो प्यारो जननी भोजपुर ।
हजार चुनाव आएपनि, न उसमा छ हर्ष्,
न चुनाव पछी नै आएको छ बिकासको बर्षा
कुना-कुना फेरिए, बिजुली र सडकले
अरु तिरै घेरिए, निमुखा र निम्छुरो भएर
टोलाई रहेछ, मेरो जननी भोजपुर ।
न कुनै नजर्, न कसैको माया,
छिमेकिलाई चिहाउँदै रोप्छ आसतित छाँया
आशै आशाको मझधारमा उभिएको मेरो भोजपुर ।
चुनावका लहरसँगै पटक पटक मिठा
आस्वसनबाट बलात्कृत मेरो भोजपुर ।
पचहत्तर जिल्ला भित्रै बिर्सिएको,
एउटा दुर्गम जिल्ला नामंकरण गरिएको
मेरो जननी भोजपुर ।
दुधकोशीले घेरेपनि, अरुणले हेरेपनि
अबिकसित हुनुको ज्वाला पिईरहेछ,
समबेदनाका आशाहरु लिएर आफ्नै
परिसर ट्याम्के र मैयुँ सुम्सुम्याउदै
आफ्नो आत्मा, आँफैले सान्त्वना दिदै
हृदयको पिंडा पखाल्न, साल्पा र पिखुवाको
सहारा लिंदै बाँचीरहेछ मेरो भोजपुर ।
बिकास बाट हजारौ पटक्, ग्रहण लागेपनि
आफ्नै सौन्दर्यको निहरिका भित्र हराईरहेछ,
मैन बत्तिले झैं उज्याला किरणहरु दिरहेछ ।
पुन्: नयाँ नेपालको नयाँरुपसँगै,
आशाको दियो बालेर उभिएको छ
मेरो जननी भोजपुर्, प्यारो भोजपुर ।

बि. जे. बान्तवा
ठुलो दुम्मा-९, भोजपुर

Mother's eight lies......!

2009-01-15T05:33:00.000-08:00

EIGHT LIES OF A MOTHER

The story began when I was a child; I was born as a son of a poor family. Even for eating, we often got lack of food. Whenever the time for eating, mother often gave me her portion of rice. While she was removing her rice into my bowl, she would say “Eat this rice, son. I’m not hungry”
-That was mother’s first lie.

2, When I was getting to grow up, the preserving mother gave her spare time for fishing in a river near our house, she hoped that from the fishes she got, she could gave me a little bit nutritious food for my growth. After fishing, she would cook the fishes to be a fresh fish soup; mother would sit beside me and eat the rest meat of fish, which was still on the bone of the fish I ate. My heart was touched when I saw it. I then used my chopstick and gave the other fish to her, but she immediately refused it and said “Eat this fish, son. I don’t really like fish.”
That was mother’s second lie.

3. Then, when I was in junior high school, to fund my study, mother went to an economic enterprise to bring some used-matches boxes that would be stuck in. it gave her some money for covering our needs. As the winter came, I woke from my sleep and looked at my mother who was still awoke, supported by a little candlelight and within her perseverance she continued the work of sticking some used-matches box. I said “Mom, go to sleep, it’s late, and tomorrow morning you still have to go for work. “Mother smiled and said “Go to sleep, dear. I am not tired.”
That was mother’s Third lie.

4. at the time final term, mother asked for a leave from her work in order to accompany me. While the daytime was coming and the heat of the sun was starting to shine, the strong and persevering mother waited for me under the heat of the sun’s shine for several hours. As the bell rang, which indicated that the final exam had finished, mother immediately welcomed me and poured me a glass of tea that she had prepared before in a cold bottle. The very thick tea was not as thick as my mother’s love, which was much thicker. Seeing my mother covering with perspiration, I at once gave her my glass an asked her to drink too. Mother said “Drink, son. I’m not thirsty!”
That was mother’s fourth lie.

5. After the death of my father because of illness, my poor mother had to play her role as a single parent. By held on her former job, she had to fund our needs alone. Our family’s life was more complicated. No days without sufferance. Seeing our family’s condition that was getting worse, there was a nice uncle who lived near my house came to help us, either in a big problem and small problem. Our others neighbors who lived next to us saw that our family’s life was so unfortunate, they often advised my mother tom marry again. Nut mother, she said “I don’t need love.”
That was Mother’s fifth lie.
6. After I had finished my study and then got a job, but she didn’t want to; she was sincere to go to the marketplace every morning, just to sell some vegetable for fulfilling her needs. I who worked in the other city, often sent her some money to help her in fulfilling her needs, but she was stubborn for not accepting the money. She even sent the money back to me. She said “I have enough money.”
That was Mother’s sixth lie.

7. After graduate from Bachelor Degree I then continued my study to master degree, which was funded by a company through a scholarship program, from a famous University in America. I finally worked in the company. Within a quiet high salary, I intended to take my mother to enjoy her life in America. But my lovely mother didn’t want to bother her son; she said to me “I am not used to.”
That was mother’s seventh lie.

8. After entering her old age, mother got a flank cancer and had to be hospitalized. I, who lived in miles away and across the ocean, directly went home to visit my dearest mother. She lied down in weakness on her bed after having an operation. Mother, who looked so old, was starting at me deep yearn. She tried to spread her smile on her face; even it looked so stiff because of the disease broke my mother’s body, thus she looked so weak and thin. I started at my mother within tears flowing on my face. My heart was hurt, so hurt, seeing my mother on that condition. But mother, with her strength, said “Don’t cry, my dear. I am not in pain.”

That was mother’s eight lie.

After saying her eight lie, she closed her eyes forever!

(By: My dearest friend, who is in now Canada)

कबिता

2009-01-01T08:42:00.000-08:00

"आमा"

बि जे बान्तवा राई / भोजपुर

आमा मलाई बोलाऊ मात्रै
तिम्रै छेउमै म हुनेछु ।
ओल्लो पट्टी, पल्लो पट्टी
पृथ्बीको किन नहुँ टाढा
छोरा भनि बोलाऊ मात्र
तिम्रो चरणमै मेरो शिर हुनेछ ।
मुटु भित्र पोका पारी
अथाह पिंडा सँहदा सँहदै
तिम्रो झरिलो परिलो
अनुहार चाउरी परेको
मेरो हृदयको पन्ना पन्नामा
कोरिएको छ आमा
म सानो छँदाको
मेरा दर्दहरु सँगै बगेका
तिम्रा आँशुहरु अझै पनि
मेरो छातीमा ओभाएका छैनन
आमा, म रुँदा
तिमीले बोकेका तिम्रा पिठ्युँहरु
म बिरामी पर्दा
तिमीले बिताएका ति कति
अनगिन्ती अनिदो रातहरु
मेरो छाती भरि कोरिएका छन ।
नसम्झनु आमा छोराले बिर्स्यो भनि
समुन्द्र त तरी आएँ
मेरो छाया तिमीसँगै
नौडाँडा त काटी आएँ
मेरो माया तिमीसँगै
जहाँ जहाँ ठक्कर खान्छु
बोलाउछु तिमीलाई आमा! आमा!!
त्याग्न परे त्यागी दिन्छु
मेरो एक मुट्ठी स्वास
तिम्रै लागि आमा
तिम्रो लागि मर्न परे
जीवन सार्थक हुन्थ्यो
तिम्रो लाखौं दुधको भारा
एउटा कमि हुन्थ्यो
तिम्रो आँशु पुछ्न भनि
परदेश बाटो लाँगे
तिम्रो लागि धनको भारी
टिप्न सकिन आमा
मनको भारी बोकी
आउँदै छु आमा
म त फर्की आउँदैछु
तिम्रै लागि आमा

Needed Help....!

2008-12-27T06:32:00.000-08:00

बाँच्न कस्लाई रहर हुन्नहोला यहाँ ? उनिले के सोचिरहेकी होलिन, के उनको सपना थिएन होला लामो जिन्दगी जिउने ? उनको घर परिवारमा के बिती रहेको होला ? एकपल्ट मानबिय हैसियतले सबैले सहयोगको हात बढाउ । हामीलाई थोरै पिंडा हुंदा त काँप्छौ तर यी सुश्री कल्पना आले को दुई वटै किड्नी फेल हुँदा कस्तो महसुस् भएको होला ? त्यसैले सम्पूर्ण नेपाली बासीहरु जतिपनि हृदयलाई छुएर एकपल्ट सहयोग को हात बढाउन नभुल्नु होला । सहयोग पनि यो जीवनदान जस्तै हो त्यसैले तपाईंहरुले आफ्नो यथा शक्ती जीवनदान दिन नभुल्नु होला ।
यसलाई एउटा मानवताको हैसीयतले बिभिन्न माध्यम बाट प्रचार प्रसार गर्न पनि नभुल्नु होला ।
धन्यवाद ।

गित

2008-10-06T11:21:00.000-07:00

बि जे बान्तवा राई / भोजपुर

मैले रुँदा खोला बन्छ, तिम्ले रुँदा मुस्कान
कहिले देखि खोल्यौ भन माया बेच्ने दोकान

हिमगिरिझै तिम्रो मन मैं सोच्थें नि अरुण
बग्दै जाँदा धेरै भेटे तिम्रै तिम्रो दोभान
कतिलाईपो माया बाँड्छ्यौ कुल्ची कुल्ची यो मन
कहिले देखि खोल्यौ भन माया बेच्ने दोकान ।

बिधुवाको शिउँदो जस्तै उजाड पार्‍यौ यो मन
कहाँ गई बिसाउँ मैले जलिरहेको यो तन
तिम्रै नाम मा मेटिएर गयो मेरो जीवन
कहिले देखि खोल्यौ भन माया बच्ने दोकान ।।

कबिता

2008-08-05T11:19:00.000-07:00

यो देशको दुर्गतिमा खबरदारी गर्नेहरुले
कुर्शिमा पुगे पछी सबै खबर्दारी बिर्सी
बैंकको ब्यालन्स बढाउन थाले पछी
नेपाल लाई स्वर्ग बनाउछु भन्दै
गाँउघरका दुखी पीडित सोझा र निमुखा
जनतालाई फकाउँदै भोट हाल्न वाध्य बनाएपछी
टन्न मत ली चुनाव जितेर
त्यो ठाउमा लाखौं झुठा आश देखाइ
५ बर्षा सम्म आफ्नो बिश्वासघाति मुख लुकाएपछी
यहाँ विश्वाश कस्को रह्यो र ?
शान्ती सुरक्षा कायम गर्ने कसम खाइ
दुखी जनता को झुपडीमा आगोलाये पछी
दुनियाँभर को दाह्रशिङे र बाह्रशिङे खडागरी
शान्तिप्रिया नेपाललाई टुक्रा टुक्रा पार्न खोजे पछी
कस्को हृदयमा ज्वाला दन्किन्दैन र यहाँ
हरेक पल्ट सोझा, दुखी अनी
निमुखाको जिउदै घाँटी रेटिएपछी ।

बि जे बान्तवा राई

कबिता

2008-08-01T12:13:00.000-07:00

म त परें मान्छे हजुर
मन परि गर्छु
मेरो बशमा चल्नेजतिलाई
दोहोलोनै काढ्छु
ठुलो ओहोदा पाइना भने
गुण्डागर्दी गर्छु
मेरो कुरा नसुन्नेको
छाला पनि काढ्छु।

म त परें मान्छे हजुर
मन परि गर्छु
मन परे कुर्सीमा बस्न
नेतागिरी पनि गर्छु
बिकाशको कुरा गर्नै पर्दा
काठमाडौंको टुंडिखेलमा उभी
मेची र कालीको सम्बोधन गर्छु।

म त परें मान्छे हजुर
मन परि गर्छु
बिदेश गै खुन पसिना बगाउनेको
कदर बहुत गर्छु।
भन्सारमा उभ्याई उभ्याई
दोहोलो नै काढ्छु
एक् पैसाको समान दस पैसाको भन्सार
यति मात्रले कहा चल्छ मेरो पापी संसार।

म त परें मान्छे हजुर
मन परि गर्छु
दुहुनाको के को खाँचो?
एजेन्सी र मेनपावर छँदैछन
मेरा दुहुना सरि
रेड लेबल र बल्याक लेबल
बगिरहन्छन मेरा निम्ति पानीसरि।

मत परें मान्छे हजुर
मन परि गर्छु
पैसाको पाएँ भने
अपराध त के
सबै चीजनै भुलिदिन्छु
चेलीबेटी बेचबिखनमा
आगाडीनै हुन्छु।

मत परें मान्छे हजुर
मन परि गर्छु
मेरो बिरोध गर्नेको
गर्धन पनि रेट्छु
दामको भेल बर्साएर
खुनको बैतर्नी तर्छु
मेरो बिरुद्वमा बोल्नेको
नामोनिशान मेट्छु।

म त परें मान्छे हजुर
मन परि गर्छु
मेरो नाम जताततै
काँढासरि छर्छु
मेरो नाम सुन्न साथै
सबै शिर निहुराई झुक्छन
ड्राकुलाको छोरा भन्दै
सबै भित्र लुक्छन
म त परें मान्छे हजुर
मनपरि गर्छु।
-बि जे बान्तवा

कबिता

2008-07-30T14:11:00.000-07:00

कबिता
“आग्रह”

तिम्रो यादसँग नाता हिंजो नि थियो
तिम्रो यादसँग नाता आज पनि छ।
दुख्ने मुटु हिंजो पनि थियो
त्यहीं मुटु आज पनि छ।
तिमी र मैले हिंजो गरेको प्रेम
आज पनि उस्तै ताजा छ।
प्रेमको दुरीमा मलाई छोडि धेरै टाढा पुग्यौ
बाधा र अडचनका खुड्किला शायद थिए होलान।
कहिलेकाही दुखका पलसँगै मेरो याद आए
फर्केर आउ मेरो संसारमा
अझै पनि ढोका खुल्लै छ।
तिम्रो सम्झनामा काँचो बिताएको रात हिंजो पनि थियो
त्यही काँचो रातहरु आज पनि छ।

बि जे बान्तवा राई
ठुलो दुम्मा-९, भोजपुर

कबिता

2008-07-30T14:05:00.000-07:00

बि जे बान्तवा राई
"बुद्व तिमी ब्युँझ"

बुद्व तिमी ब्युँझ अब
यहाँ धेरै ठुला ठुला तमासाहरु भैसके
धेरै हाम्रा आमाहरु आँशुले नुहाइसके
धेरैका पत्निहरुको सिउँदो पुछिइसके
धेरै स-साना बाल्-बालिकाहरुले
टुहुरोको उपमा पाईसके
नगन्या यहाँ घरबार बिहिन भैसके
यहाँ पानी हैन रगतको मुल फुटेको छ ।
तिमी किन चुप बसी रहन्छौ?
तिम्रा भक्तहरु, तिम्रा चेलाहरु
आफुले आफैलाइ बिर्सिसके
तिम्रो उपदेशलाई बिर्सी
अशान्तिको बाटो रोजी सके
ब्युंझ अब तिमी ब्युंझे मात्र
यहाँ शान्तीको बिजारोपण हुनेछ ।
यहाँ असाहयहरु तिम्रै प्रतिक्षामा
पल पल तड्पिरहेछन
दुखी, गरीब र निमुखाको लागि ब्युंझ अब
तिमी जन्मेको धर्तिमाता चिरा चिरा
पर्न लागे कि छिन
के तिमी यो सब तमासा हेर्न सक्छौ?
कति सम्म आँखा चिम्ली बसी रहन्छौ,
तिमीले एक पल्ट आँखा खोलेर हेर
आमाको छातिमा धाँजो फाटेको देख्ने छौ
आमाको पोल्टामा बम बारुदको
खेतिहरु फस्टाएको देख्ने छौ ।
आज आफ्नो सन्तानको लागि आमा मौन छिन
आमाको मौनतालाई बुझ्ने कोशिस गर
तिमीलाई पनि यही नेपाल आमाले
जन्म दिइन्, आज त्यो गुन
चुकाउने मौका आएको छ
त्यसैले तिम्रो ब्युँझने बेला यही हो
अब पनि तिमी ब्युँझेनौ भने
तिम्रो बुद्वत्वमा बुद्वत्व नै रहने छैन
तिम्रो उपदेशको पालना गर्ने छैनन
त्यसैले एक पल्ट ब्युँझ
बुद्व तिमी ब्युँझ ।

कबिता

2008-07-30T13:45:00.000-07:00

तिम्रो जीवनका यात्राहरुमा फूल बनेकी शुल

बनेंकि कहिल्यै नबिर्सिने एउटा ठुलो भुल बनें

भन्ने गर्थ्यौ सधैं मलाई हजुरसँगै लानु

बिबश थिएं म तिमीलाई छोडि एक्लै जानु

चिट्ठी पत्र लेख्दै गर्नु कतै तिमीले सम्झ्यौ

भनेनाम लिनु मेरो तिमीले कसैले सोधे भने

नबिर्सिनु परदेशीलाई झुठो प्रेमी भनि

आउनेछु एक दिन म तिम्रो नै राजा बनी

पर्खि बस मेरी प्रिय दिन गनी गनी

एक जनम मात्र नभै सयौ जनम तिम्रै हुँ नि

बि जे बान्तवा राई

कबिता

2008-07-30T12:47:00.000-07:00

जती हिडुं लक्ष्य खोज्दै
लक्ष्य भेटिएन
मरुभुमीको यात्रामेरो
कहिल्यै सकिएन
तिर्खाएर छटपटिन्छु
पानी भेटिएन दुई
आँखाको आँशुले मेरो
तिर्खा मेटिएन
जता हेर्यो पराई मात्रै
आफ्नो भेटिएन
बाँधिराखु भन्छु दुखसबै
छातीभित्र अटिएन
पोखी हिंडछु जताततै
कहिल्यै रित्तिएन
जिन्दगीलाई परित्याग गरौं त
स्वाश चल्न कहिल्यै रोकिएन ।

-बि जे बान्तवा राई

गित

2008-07-30T12:44:00.000-07:00

टाढा भयौ बिर्सी मलाई बिर्सेउ प्रित पनि
बिर्सु भन्थे तिम्रो याद आयो गित बनी

थाहै भएन मलाई मौसम जस्तो तिम्रो माया
ॠतु जस्तै बदलिरहने पापी तिम्रो छाँया
तिम्रो निम्ती मेरो आशु बन्यो शित पनि
बिर्सु भन्थे तिम्रो याद आयो गित बनी

मेरो आशुको सागरमा तार्‍यौ तिम्ले डुँगा
पग्लिन्थ्यो नि मुटु भए तर रहेछ ढुङ्गा
पर्खाई छ अब मृत्युको लामो दिन गनी
बिर्सु भन्थे तिम्रो याद आयो गित बनी

-बि जे बान्तवा राई

कथा कुथुङ्ग्री...!

2008-07-30T12:27:00.000-07:00

बिहान हुनको लागि भालेहरु डाक छाड्दैछन। पहिलो डाकमा ब्युँझिन्छिन रमा। बिहान उठ्ने बित्तिकै उन्को दैनिकी शुरु हुन्थ्यो। पानी भर्न नजिक धारा नभएको ले पन्ध्र मिनेट जती टाढा लाग्ने खहरेको कुवाबाट पनि ल्याउनु पर्छ। रमा अँध्याँरोमै शिरानमुनी बाट टर्च लाईट निकाल्ने कोशीस् गर्छिन। आफ्नो श्रीमान ब्युँझेला भनेर डराई डराई किनकी श्रीमान ब्युँझियो भने बिहानको निद्रा खराब गरेकोमा गाली मात्र हैन एक किलो जतिको मुक्कैपो खाईने हो कि। स्वास रोकेर टर्च निकालेर सासु, ससुरा, नन्द देवरको स्कुले कपडा अनि आफ्नो श्रीमानको सम्पूर्ण कपडा बोकी त्यस माथि बराजुको पालादेखिको पित्तले गाग्रो बोकेर कुवातिर लाग्छिन। अध्याँरो चकमन्न उनि एक्लै अनि एकोहोरो किराहरुको किर्-किर आवज अनि कहीं कहीं लाटोकोसेरोको आवाज, मनमा जतिनै डर र भय भएपनि पाइतलाले कुल्चेर बुहारी हुनुको नाताले बाटो लाग्छिन। अरुले पालो उछिन्लाकी भनेर उनि हतार हतार आंध्यारोमा हस्याङ र फस्याङ हुँदै मधुरो टर्च लाईटको सहारले दौडिरहेकी हुन्छिन उन्को अगाडीबाट स्याँ गरेर एउटा सापले बाटो काट्दा उन्को हंसले ठाउनै छोडछ। फेरी सम्हालिदै बाटो लाग्छिन।

मंसीर पुष को जाडो थुर - थुर काम्दै आफुनै छेकिने कपडाको रास धोइ रहेकिछिन रमा । न उनमा केही रिस छ, न उनमा डाह न उनमा केही इर्ष्या न कुनै सँग प्रतिसोधको भावनानै, खाली छ त उनमा एउटा चिन्ता कसरी मेरो परिवारलाई खुशी पार्ने त्यो सोंचीरहन्छिन। धुँदा धुँदा कपडाको डंगुरसंगै साबुन पनि सकिन्छ। उनलाइ डरले घेर्छ किनकी उनको सासुको कपडा सकिएको हुन्न तैपनि बल्ल तल्ल सकेर सबै कपडाको त्यो भिजेको पोको अनि घर तर्फ उकालो लाग्छिन।

मिर्मिरे उज्यालो भैरहेको हुन्छ, रमा पानीको भारी र त्यो काँचो कपडा सँग झण्डै सत्तरी किलो को भार सहित बल्ल तल्ल आइपुग्छिन। सबै उठेका हुँदैनन ओछ्यानमै हुन्छन । हत्तपत्त पानीको गाग्रो र कपडाको पोको उतारेर कपडाहरु सुकाइसके पछि गाई भैंसीलाई घाँस् पानी गर्छिन। सबै बहिरको धन्दा सके पछि उनि भान्साघरभित्र छिर्छिन। सबैलाई नास्ता चियाको ब्यबस्था गरे पछि सबैलाई दिन्छिन यती धेरै काम गरिसक्दा पनि कहिले सासुको मुख उज्यालो देख्दिनन। जतीनै राम्रो काम गरेपनि एउटा सानो कुरामै आफ्नो बराजु देखि लिएर सम्पूर्ण परिवार अनि निर्दोश उन्को माईतिहरु सम्मलाई मुखमा जे पायो त्यही भन्थिन। आफुलाई त भयो आफ्नो निर्दोश माइतिहरुलाई अनेक थरिको गाली अनि आमा बुवालाई हरेक थरिको लान्छना लगाको सुन्दा त कहिले काहीं केही भन्न उनलाई पनि नलागेको तकहाँ हो र? र नै पनि उनि मौन रही रहिन ति सबै दर्दहरु छातीमा चर्किएर दुखे पनि आँशुले धुने गर्थिन। उनका सबै पिडाहरु पोख्ने केवल त्यो आँखा थियो, लोग्ने थियो त केवल अबुझ्, जहिले पनि आमाको कुरा सुनेर रमालाई पिर र दुखा बाहेक अरु के दिएको थिएन। यो सबै रमा आफ्नो पुर्पुरो लाई दोष दिदैं आँशु पिउदै सहिरहन्थिन ।

यसै गरी रमाका दिनचर्या हरु बित्दैं जाने क्रममा एकदिन उनलाई थाहा भयोकी उनि आमा बन्नेवाला थिइन । हृदय भरि खुशी बोकी यो खुशी आफ्नो श्रीमानलाई सुनाउछिन । यो कुरा सासु ससुरालाई पनि थाहा हुन्छ । ससुरालाई खुशी लाग्छ बुढेसकालमा नातीको व नातिनी हेर्न पाइने भयो भनेर। सासु चाँही त्यही एउटा अड्को नथापी बोल्नै हुन्न, सांच्चै हो कि काम गर्नु पर्छ भनेर नाटक गरेकी कुन्नी, ससुराले हपार्छ बुढीलाई हैन हो तलाई के भाको हँ जहिले पनि यही बिचरीलाई नराम्रो भन्छस । तेरो मुखमा कहिले काही त राम्रो बचन राख। यो सबै संबादले रमाको मनै कटक्क खायो । हुनपनि कति सहनु सहनुको त सिमानै हुन्छ र पनि रमाले कहिले पनि आफ्नो मुख फोरिनन सासु,ससुरा अनि श्रीमनको बारेमा यसरीनै समय अगाडी बढीरहेको हुन्छ । रमाको गर्भवती पनि ६ महिनामा प्रबेस गरेको हुन्छ । काम धन्दाले कहिले गर्भवती भनेन। रमाको साथी शीलाको पनि गर्भवती भएको महिना मात्र बितेको छ र पनि उनको हेरचाहमा सम्पूर्ण परिवारनै लागि परेको छ। तर रमाको लागि कसैको मन पग्लिएन एउटा छोरी मान्छे भएर छोरी मान्छेको पिंडा बुज्न कहिले सकिनन आमा रुपी सासुले ।

रमाले भारि पेट बोकेर घाँस् दाउरा पानी पधेरो नगरेसम्म हुन्नथ्यो । न खानाको टुंगो न आरमको ब्यबस्था । एकदिन उनले आफ्नी सासुको सारी धारामा धोइ ओरि राखेको ठाउँमा नै बिर्सेछिन । कसैले टिपेर ल्याई उनको सासुको हातमा दिएको हुनाले सासु रिसले चुर चुर भएर भन्न लागिन रमालाई तँलाई अब मेरो समानहरु फेंक्न थालिस हैन शायद सोंच्दो होस मरिजाओस भनेर तर याद राख फेरी फेरी यस्तो गरिस भने तँलाई म के गर्छु। रमा मौन छिन, उनलाई थाहानै भएन उनले बिर्सेछिन। त्यो निर्दयी राक्षस्नी जस्तो सासुलाई के थाहा छोरी मान्छे गर्भवती हुंदा सम्पूर्ण संस्मरन शक्तिले काम गर्दैन भनेर। रमाले चुप चाप सहिरहिन सम्पूर्ण झिररुपी बचन बाणहरु। शायद आँशु नहुदो हो त कसरी रमा त्यो पिंडा सहेर बाँच्थिनहोला। यदि आँशुको रंग हुँदो हो त रमाले रुएका सम्पूर्ण आँशुहरुले उन्ले हिंडेका गोरेटाहरु रंगिन हुन्थेहोला ।उनको दर्दमय संसार ढाक्थ्यो होला, सबै पोतिन्थे होला। यदि पिंडाको जातहुने भएको भए रमाले पाएको आत्मिक पिँडाले उनले जिउने गरेको धर्ती ओगट्थ्यो होला।

यसरी नै कारुणिक जीवन बिताइ रहिन रमाले। उनको श्रीमान केवल नाम मात्रको श्रीमान सबै आमाको हुंदो नहुंदो कुरा सुनेर निर्दोश पत्नी लाई नै उस्तो सम्झिन्थ्यो। न्याय र अन्याय छुट्ट्याउने त परै जाओस आफ्नै श्रीमती प्रती उल्टै खानिन्थ्यो। हामीले हाम्रो आमाबुवाको जहिले पनि मान मर्यादालाई शिरोपर गर्नु पर्छ, तर बुर्जुक छोरा भएर हैन असल छोरा भएर । रमाको श्रीमानले आमाको कुरालाई एकपल्ट नियाल्नु पर्ने हो त्यो कहिले गरेन, फलत्; रमाको महिना पुग्यो अनि उनलाई प्रसुती बिमारले च्याप्यो । उनलाइ महिला सम्बन्धी डक्टर नभएर गाउँभरिका जँड्यहा सुडेनी लगाइयो। जहाँ गाइ भैंसीको लागि गर्ने हरुले मान्छेको के गर्छन्, न तालिमनै छ न त केही शिक्षा प्रसुती सम्बन्धी, यसरी पशु सरी उनको सहयोग गर्न थाले ति गाउँका भलाद्मी सुडेनी हरुले,फलत्; ९ घण्टा सम्म रमाले आफ्नो बच्चाको जन्मा दिन सकिनन। त्यस्पछि सुडेनिहरु निराश भै हस्पिटलको कुरा गर्छन। यसरी हस्पिटलको तयारी हुंदा हुंदै रमाले यो पापी संसारलाई त्याग्छिन। उनले शायद उन्कै सासु जस्तो परालको थुप्रोमै पनि सन्तान जन्माउन सक्थिन यदि उन्कोलागि पनि उन्कै सासु जस्तो बिभिन्न पौषटिक खाना र उनको राम्रो हेरबिचार भएको भए। तर त्यो हकिकतमा कहिले भएन।

उनको लाशलाई दाहसंस्कार गरिन्छ। अझै पनि रमाकी सासु रमालाई गाली गलौज गर्दै थुकी रहन्छे। बाचुन्जेल बुहारीको खुन पिइ मरिसके पछि पनि धरै छैन बिचरा रमा, रमा कि सासुलाइ केही बिमार परेपनि रमालाई नै दोष दिन्छे, उता खाना टन्न खाएर पेट दुख्यो भने पनि त्यही रमाले, उता ठण्डी लागेर टाउको दुखेपनि त्यही रमा, कुगतमा परेको ले घरै खान्छ भन्दै बिभिन्न धामि बैदाङ र बिजुवा लगाएर टन्न भाले, खसी सम्पूर्ण बस्तु ख्वाएर आफ्नो मनलाई शान्त गर्छिन। अनि जहिले तहिले सरापी रहन्छिन। बिचरा उनको नाममा उनको आत्माले शान्ति पाओस् भनेर दियो बाल्न त परै जाओस गाली र गलौजले उनको त्यो नाम रंगाउँछिन।

रमाले जस्तै उनको परिवारले पनि बुझी दिएको भए त्यो घर कति रमाइलो स्वर्ग भन्दा पनि रमाईलो हुन्थ्यो होला तर आज त्यो घर नर्क भन्दा कम छैन । रमाले झैं उनको परिवारमा बुझी दिएको भए एउटी बुहारीको जिन्दगी पनि मासु छाला र हाडले बनेको हुन्छ, मेसिन हैन र उनको पनि हाम्रो झैं दुख्ने मुटु हुन्छ सोचेको भए आज पक्कै पनि कस्तो रमाइलो परिवार हुन्थ्यो र सदा सदा परिवारको लागि मरिमेट्ने रमाले यो दुनियाँ छोड्नु पर्दैनथ्यो ।

लेखक -बि जे बान्तवा राई

कबिता..!

2008-07-30T12:20:00.000-07:00

मेरी सारु ,
आज तिमी हराएकी छौ रे,
गाउँघर छोडि,
शहरलाई मन पराएकी छौ रे
गाँलेको रुप देख्दा,
तिमी धेरै डराएकी छौ रे
सयौं सँग हरेक पल,
प्रेम सागुँ तराएकी छौ रे
रातो कालो रक्सी पिउँदै,
पाईला लर्बाराएकी छौ रे
टलपल टलपल तिम्रो जवानी,
शहर भरि चढाएकी छौ रे,
मेरी सारु,
तिमी आज हराएकी छौ रे।

-बि जे बान्तवा

युवाचिन्तन....

2008-07-30T10:36:00.000-07:00

युवा चिन्तनको आवस्यक्ता छ!

झगडा, मारामार्,कुटाकुट अनि सधैं बैमनष्यता यी शब्दहरु कति त्रसित शब्दहरु हुन्, जहिले पनि प्राणीलाई समस्यामा अल्झाउने यी शब्द्ले दु:ख दिरहेको हुन्छ। हामी कहिल्यै सोच्दैनौ कि यो गरेर हामीलाई कति फाईदा हैन बेफाईदा तिर नै धकेलिरहेको हुन्छ भनेर। हाम्रो देशको परिपेक्ष्यलाई हेरौ, अब पेट्रोल छैन तर त्यही पेट्रोल बालेर बिरोध जनाउन भ्याएकै छौं। हाम्रो देशमा त्यती प्रसस्त सवारी साधन छैनन्, त्यही सवारी साधन दिनका दिन टोड्न भ्याएकै छौं। घर भत्काउन सिसा फुटाउन, भएका राम्रा चीज टुटाउन फुटाउन धेरै छिटो छौ हामी, हुन त हामीमा सबैमा सहयोग को भावना सबै मा आपसी मेलमिलाप भए जमानाको को जापान र सपनाको स्विट्जरल्याण्ड र सिंगापुर भै हाल्छ नि, फेरी यती का धेरै बिकास हाम्रो हाम्रो देशमा भयो भने के भन्छन नि नेपाली उखान के लाइ घ्यु नपचेको झैं पो होला कि। हामीले कसैको रिस् कुनै चीज टोडेर शान्त पर्नु भन्दा हामीले त्यसको उपाय कसरी हुन्छ त्यो लगाए शायद हामीमा भोक, अनिकाल्, महङ्गी जस्तो रोग बाट टाढै रहने पो थियौ कि?? ल आज एउटा चालकको लापर्बाहिले केहि दुर्घट्ना भयो, हामी त्यसको रिस् त्यो गाडी माथि पोख्छौं तर त्यो निर्जिब गाडीको के दोष? हामी सोंच्छौ मैले त्यसलाई ड्याङ्ग घाटा पुर्‍याएँ तर कहिले पनि गाडी मालिक घाटामा हुदैन उस्ले त्यो गाडीको पुर्ति गर्ने दिमागमा हुन्छ अनि त्यहिं त्यो दिमाग परिचालन् गर्छ, यो सबैको परिणाम भनेको भाडा बढ्नु, थोत्रा थोत्रा सवारी साधन धेरै हुनु,अरु देशमा बिभिन्न एअरकोन सिस्टम को सवारी साधन हुन्छन तर हाम्रो नेपालमा त्यो प्रकारको साधन किन छैनन ? ? ? दुनियाँमा भएको हाम्रो देशमा किन छैनन ? शायद हामी जोडन मा भन्दा टोड्नमा धेरै आकर्षित हुन्छौ त्यसैले ठुला ठुला ब्यापारीले पनि कहाँ थोत्रा कहाँ सेकेन्ड हेण्ड सबै त्यता तिर मात्र ध्यान दि रहेका हुन्छन । अनि त्यो थोत्रो सवारी साधनले बिभिन्न बायु प्रदुषण अनि बायु प्रदुषण सँगै भित्रीने बिभिन्न रोगहरु बिशेष गरेर छाला सम्बन्धी एलर्जी हरु मुख्य रुपमा पर्दछन। बायु प्रदुषणको कारण फोक्सो सम्बन्धी रोगहरु पनि लाग्ने हुन्छन। जसको उपचारको हामीले धेरै नै खर्चिनु पर्ने हुन्छ। हामी ले गरेको ५ मिनटको कामले हामीलाई बिभिन्न क्षती बेहोर्नु पर्ने हुन्छ। हामीले जहिले पनि शान्ति रोप्न सिक्नु पर्छ। हामीले शान्ति रोप्यौं भने अबस्य शान्तिनै पाउछौं तर हामीले हिंसा र आतंक रोप्यौ भने अबस्य अफ्गानिस्तान, इराक र प्यालेस्टाइनको गाजा क्षेत्र जस्तै बाह्रै महिना युद्व त्यसपछि आइपर्ने रोग भोक सोक लाखौं समस्याले गजेटन पछि पर्दैन। अहिले यहाँ समस्याको रुपमा उभिएको बिभिन्न प्रदेश को बारेमा आफु आफै बलवान्, शक्तिशाली बनाउने होडबाजीमा हाम्रो देश नै खोक्रो भैसकेको छ । खाद्य पदार्थ किन्ने दबाई पानी गर्ने सम्पत्ती गोला, बारुद्, र आफ्नै दाजु भाइको छाती छेड्ने तिखो संगिन खरिद गर्दा सबै स्वाह भएको छ।

नेपाली समाज मा चली राखेकै एउटा उखान पनि छ ।"भाइ फुटे, गवार लुटे" के यो उखान झुठो हो त यो धेरै नै सही छ मष्तिस्कको चस्मा लगाएर हेर्दा। हामी झगडा गर्छौ एक्-आपस फाईदा कस्लाई तल्लो घरे मुखियालाई खोला पारीको साहु महाजन लाई। हो कुनै पनि कुबिचार बोकेर बसेका छिमेकी हरु कहिल्यै एउटा घरमा दाजुभाइ मिलेर बसेको हेर्न सक्दैनन। अनि दाजु भाइ बिचमा फाटो ल्याउने काम गर्छन। किनकी फाईदा कस्लाई हुन्छ त, त्यही साहु महाजन लाई किनकी त्यो घरको सम्पूर्ण बस्तुमा उनिहरुको आँखा गाडीएको हुन्छ। हामीलाई थाहा छ र पनि के को कमि कमजोरी छ? अहिलेको युवा बर्गमा चिन्तन मनन गर्नु पर्ने आबस्याक छ। युवा जोस् जाँगर संगै थोरै युवा चिन्तन भैदिए आजको यो बिग्रदो स्थिती शायद झनै बिग्रने थिएन। युवा भनेको कुनै पनि देशको मुल हड्डी हो जस्को बिना कुनै काम सम्भब हुँदैन, तर यसको त्यो मतलब होइनकी युवाहरुले आफ्नै घरमा बम फुटाउने कोलाहल मच्चाउने, आशान्तिको माहौल ल्याएर शत्रु हसाउँने।
आजको हाम्रो युवाहरु ले सोंच्नु पर्ने, मनन गर्नु पर्नेछ। शान्तिको लागि गौतम बुद्व नै जन्मिनु पर्दैन्, बिकासको नमुना हेर्न स्वीट्जरल्याण्ड नै पुग्नु पर्दैन। हामीले गर्यौ भने के हुँदैन होला ? ? ? ॠषिमुनी गौतम एउटा हामी जस्तै मानब उनको बिचार र व्यबहारले भगवानको रुप मानिन्छ। आज तपाईंहरुले पनि आफ्नो क्षेत्रलाई शान्तिप्रिय बनाउनुस् त तपाईंको नाम टाँगिने छ कि त तपाईंले गरेको देन प्रती त्यहाँको जन-मानसमा। दक्षिणी अमेरिकन अब्राहम लिंकन को बारेमा त पढ्नु भएकै होला उ पनि एउटा मान्छे जब आफ्नो देशको बिसंगती र बैमनष्यताको बिरुद्वा चालेका कदमले आज कति माथि छ अब्राहम को नाम। त्यसैले हामीले हाम्रो श्रीजना आफैले गर्नु पर्छ, हामीलाई थाहा छ हामी कति घाटामा छौ तै पनि हामीमा के को अभाब छ त ? ? तल्लो घरे मुखियाले टन्न ५२-५३ हजार हेक्टर जमिन ओगट्दा सम्म चुपचाप बरु आफु आफु लडेर टन्न आफ्नै खति, त्यसैले आजको युवाले के सोच्नु पर्छ ? ? आजको युवाको लागि के आबस्याक छ ? ? चिन्तन्, मनन ? ? के को आबस्याक छ । यो जमाना एक पल्ट फेरी त्यस् बिषयमा सोचे केही राहत मिल्थ्यो कि ?

-बि जे बान्तवा / भोजपुर

कबिता

2008-07-30T08:42:00.000-07:00

भोली मेरो नेपाललाई लीलाम बिक्री
गरिरहेका हुनेछन, सबै नेताहरु मिली
त्यहाँ हर्षोउल्लाशको बातावरण हुनेछ
जता-ततै बम्-बारुदको झिलिमिली
नेताहरु एक-अर्कामा होडबाजी चल्नेछ
मेरो नेपाल आमाको लीलाम डोलरमा हुनेछ
त्यहाँ एउटा जटिल समस्या आउनेछ, त्यहाँको जनता-को
एकपटक सबै नेता मिली सोंच्छन तन्-मन लिएर
समस्याको समाधान यसरी निकाल्ने छन

तिस- बत्तिस वटा क्रान्तिकारी त भैसके
अरु पनि थप चालिस पैतालिश बनाउँ
यहाँ जनतालाई पारिहाल्ने छन खाली
भोलिको नेपाल एउटा नाङ्गै नाच्नेको देश बन्नेछ
यहाँ ठुला-ठुला बम बारुदको खाना बन्नेछ
असली नसालु पेय पदार्थको भट्टी खोलिनेछ
भोलिको मेरो नेपाल यस्तै एउटा नेपाल हुनेछ
-बि. जे. बान्तवा राई